Trainingsdag 3 – Strabrechtse Heide , Heeze
`Het wordt ons gewoon in de schoot geworpen `, appte Laura me blij. We hadden een dag eerder besloten om een mooie route uit te kiezen om te gaan wandelen en tijdens haar dagelijkse scrollmoment door de Omroep Brabant pagina was ze gestuit op een artikel over de mooiste wandelroutes van Nederland en de vennenroute over de Strabrechtse heide was uitgeroepen tot een van de mooiste routes.
We besloten de honden thuis te laten want nu is het echt te warm. Om half een spreken we af om aan te rijden , redelijk laat maar een half uur later zijn we al gearriveerd in Heeze wat een prachtig dorp is . Instant vakantie gevoel. We parkeren de auto op een nette parkeerplaats en lopen naar het informatiebord . De paarse route wordt het, de vennenroute. We lopen richting het paarse pijltje maar Laura wordt meteen afgeleid naar een tuin rechts van de weg. `Ow , wat mooi, effe kijken.` De biologische tuin die bewaakt wordt door een starre, stilstaande man die bij nader inzien een vogelverschrikker blijkt te zijn is mooi maar op slot. Dus terug naar de hoofdweg voor het paarse pijltje maar Laura`s blik wordt getrokken naar een ander paadje . `Dat is een mooi paadje `, zegt ze en ik denk..oh..god..
Starre man
Bord
Even later lopen we dus op een mooi pad wat het rolstoelpad blijkt te zijn. Ook mooi maar niet het paarse vennenpad. De route is niet zo heel lang gelukkig dus ik haal opgelucht adem maar Laura is alweer afgeleid door een nieuw pad. `Kijk nou, hoe leuk `, zegt ze op de houten kabouterpaaltjes wijzend . Ze huppelt al snel over afgezaagde boomstammen , de houten planken en geniet zichtbaar. Na het inderdaad wel mooie kabouterpad wat niet het paarse vennenpad is komen we weer op de juiste weg en wandelen richting de paarse pijltjes voor de paarse vennenroute. Links duikt een gezellig uitziend boerderijtje op met een terras ervoor . `Het is wel etenstijd `, zegt Laura terwijl ze me met een glimlach aankijkt en peilt hoe mijn reactie zal zijn. Tja, eten kan ik moeilijk afslaan dus even later zitten we aan de houten tafel met een cappuccino en een heerlijke tosti. Het IS ook etenstijd, niks aan te doen.
Goed eten voor de training
Na een half uurtje staan we weer op om naar het paarse vennenpad te lopen maar na enkele meters hoor ik naast me : ` Wat leuk dit `. En hoppetee , Laura loopt naar rechts een vlonderpad op dat kronkelt door de begroeiing en ze begint de route over de vlonders te lopen inclusief rotondes en ze vermaakt zich kostelijk.
Dat zijn dus al drie routes, allemaal leuk maar allemaal NIET het paarse vennenpad. Maar hiep hoi, even later bereiken we het paarse vennenpad. Het is behoorlijk warm maar we lopen goed door. We moeten wel geregeld opzij voor fietsers dat was wel een minpuntje .
Gefossilliseerde reuzenmier , oertijd.
We naderen een zwartgeblakerd stuk grond en dat zet ons aan het denken. Het is kurkdroog en een weggegooide sigaret kan al een ravage veroorzaken. `Wat gaan we doen als er brand uitbreekt `, vraagt Laura. Ik denk dat we geen schijn van kans maken en de gedachte doet me huiveren. We naderen het enige vennetje wat we zien dat nog wat water bevat en ik zeg dat ik daar wel in ga zitten. `Dat moet je niet doen `, zegt Laura, `het schijnt dat je dan gewoon gekookt wordt . ` We lachen maar van binnen voelen we ons niet prettig. ` Wat zou jij kiezen ? `, vraag ik . `Ik houd meer van gebakken dan gekookt `, antwoord Laura . Keuze gemaakt dus. Zij gaat voor gebakken mocht het zo ver komen, ik voor gerookt.
Het is gortdroog en gevaarlijk
Wat zou jij kiezen ? Gebakken of gekookt ?
De Strabrechtse heide is inderdaad prachtig ondanks de enorme droogte en we besluiten terug te gaan als de heide in bloei staat . Na enkele kilometers gaan we op een bankje zitten en genieten van het uitzicht. Ik vraag Laura om wat foto`s te maken maar het poseren blijf ik ongemakkelijk vinden . Ziet er al snel gemaakt uit vind ik. Laura heeft daar een trucje voor dat ze geleerd heeft van haar selfie-expert dochter. Eerst wegkijken van de camera en als je je hoofd terug draait een foto nemen. Dat ga ik doen. Ik draai mijn hoofd weg en vol enthousiasme weer terug maar het trucje heb ik nog niet onder de knie als ik het resultaat bekijk.
Omdraaien en …terug….KNIP !
Al beter …
We lopen weer verder en eindigen weer bij het boerderijtje met terras maar voordat ik blij neer kan ploffen ontdekt Laura NOG een pad. Met een kiezelpad en een vermoedelijk modderstuk…vermoedelijk want nu is het droog. Gelukkig vindt ze het deze keer maar niks en we draaien om maar ze ontdekt een insektentuin dat afgesloten is met een hekje . `Snel door het hekje `, zeg ik, `anders ontsnappen de insekten . ` We stormen door het hekje maar zien toch dat twee bijen ontsnappen . Shit !
Pas op , laat ze niet ontsnappen !
Vogelhotel met onbeperkt buffet
Raar maar waar krioelt het hier van de insekten ondanks de droogte. Er staat een groot insektenhotel in het midden met …een vogelbroedkastje in het midden ? Verbaasd beseffen we de waarheid, dit is geen insektenhotel. Het is een vogelhotel met een gigantisch onbeperkt buffet . Mooi verpakt maar wij trappen er niet in. Ons maak je niks wijs. Verbijsterd verlaten we de tuin maar laten de poort openstaan. `Fly away , you poor little bastards !`
We gaan weer op het terras zitten om te bekomen van onze ontdekking en ik bestel een heerlijk alcoholvrij Budels biertje.
Mooie middag, vijf routes gelopen maar liefst . Totaal aantal kilometer….5,5 …
Bramen in overvloed
Distel
Eten hè
