Trainingsdag 4 , Pelgrimshoeve, Vessem

Trainingsdag 4 , Pelgrimshoeve, Vessem

 

Ik wist dat er een pelgrimspaspoort was maar ik dacht dat dat voorbehouden was voor Santiago de Compostella wandelaars. Dat blijkt dus niet zo te zijn en het leek me een mooie toevoeging voor mijn tocht in september . Een quest voor stempeltjes. Volgens de site van de Pelgrimshoeve in Vessem kon je het bij hun komen halen, wel voor 10 uur `s ochtends maar dat is geen probleem.

 

Ik laad de honden in de auto en rijd naar Vessem wat maar een half uur rijden is of zo , niet zo ver dus. 9.20 uur kom ik aan en parkeer bij de kerk en wandel met Sam en Pien eerst wat rond tot ze beide gepoept hebben. Het is weer een warme dag dus het is meer sjokken dan wandelen . Na de poep en plasbeurt sjok ik naar de Pelgrimshoeve en loop de inrit op.

Er staat een deur open maar ik zie niemand. `Hallo `, roep ik. Geen antwoord. `Haaaaallloooooo`, poog ik nogmaals. Niks.
Ik loop verder langs een diepe, mooi bijgehouden tuin en langs een labyrint dat op de inrit gekalkt is. Wat leuk. Sinds een jaartje heeft een vriendin van me ook een labyrint op een mooie plek in de bossen en ik probeer daar ook zoveel mogelijk mee te helpen. Ik had niks met labyrinten maar ik zie wel wat het voor veel mensen doet dus dat er hier ook een is vind ik mooi.

 

Ik zie beweging, een vrouw staat achter een raam zodanige armbewegingen te maken dat ik vermoed dat ze wat aan het kloppen is.  Ik kan tenminste niks anders verzinnen bij die armbeweging. `Hallo `, zeg ik nog eens , `Vollukk`. De vrouw blijft doorkloppen zonder op te kijken, doof voor mijn ge-hallo.

Ik loop de achterdeur door maar loop niet verder omdat ik de honden bij heb . `Hallo`, zeg ik nog eens. `Hallo, loop maar door`, antwoord een vriendelijke stem zonder dat we elkaar zien. ` Ik heb honden bij `, zeg ik. `Die mogen niet binnen, wacht maar even op het terras`, zegt de nog altijd onzichtbare vrouw. `Ik kom voor het pelgrimspaspoort, is dat hier? `, vraag ik. `Ja, dan zit je goed `, zegt ze, ` Ik kom zo `.

 

Dat is geen straf om hier te moeten wachten, wat een rustplek en ik zet me op een bankje in de schaduw. De vrouw komt buiten en verteld dat ze toetjes aan het maken is voor gasten die `s avonds komen en dat ze niet kan stoppen met de slagroom kloppen want door de warmte lukt het amper. `Hij wordt maar niet stijf `, verzucht ze. Ik verbijt me om niet een of andere oenige opmerking te geven maar ik wil toch graag een antwoord geven en zeg : `Ja, dat heb je wel eens , hè . ` Zucht…bijna gelukt om niet oenig te doen maar niet helemaal dus.
De vrouw is gelukkig in gedachten bij haar toetjes en verdwijnt weer naar binnen om even later weer naar buiten te komen met een toetje met halfstijve slagroom. `Hier, proef maar`. Ik ben verbaasd over de gastvrijheid en ik stribbel heel even tegen dat ik dat echt niet hoef en alleen maar een paspoort kom halen maar de vrouw duwt het in mijn hand en verdwijnt weer naar binnen om even later weer terug te komen met droge koekjes voor de honden en water.

                                                 Ja , Sam…toetje was lekker.

 

Wat een verwennerij. De vrouw is alweer naar binnen om haar toetjes verder af te maken. Na enkele minuten komt ze weer naar buiten met een thermoskan verse koffie en koekjes en ze gaat zitten. `Kom, dan gaan we wat praten`, zegt ze. Het is een gezellige, gepensioneerde vrouw die hier samen met haar man op vrijwillige basis gastheer en vrouw zijn een paar weken per jaar. Ze verteld volop over haar ervaringen als pelgrim naar Santiago de Compostella en vele andere tochten en ze heeft heel goede tips voor me. Water kun je bijvullen op kerkhoven als er geen kroegje zit in een dorp, hooguit 6-7 kilo bagage meenemen…enz. Ze verteld er zo vol enthousiasme over dat ik er steeds meer zin in krijg. De gastvrijheid hier voelt ook als een warme douche.

                                      Ik babbelen, honden geduldig wachten.

De tijd vliegt voorbij en ik wil toch ook wat gaan wandelen nog voordat het echt te warm wordt voor de honden en vraag om het paspoort. De vrouw gaat het halen en komt terug met een stempel. `Zal ik de eerste er al inzetten `, vraagt ze terwijl ze me vriendelijk aankijkt ,  `Dan is het echt `. `Ja, doe maar `, zeg ik en ik voel me alsof ik iets heel gewichtigs ga doen en ik toetreed tot een speciale orde van pelgrims. Ik ben zowaar trots !
De vrouw zet de stempel en geeft me een hand terwijl ze me het paspoort overhandigd , ` Proficiat, je bent nu officieel een pelgrim. ` Ik glunder van oor tot oor.

                                                           Eerste stempel !

Ik bedank de vrouw en loop met Sam en Pien de bossen in die in Vessem altijd dichtbij zijn maar de zon begint al snel te steken en Sam veranderd in een traag lopende, poot optillende, snuffelende hond en ik besluit hem vanaf nu Sir Pissalot te noemen.
Het is er wel mooi met de vele veldbloemen in een verder dorre omgeving . De droogte begint zijn tol te eisen.
We maken een flinke ronde maar ik besluit terug te gaan naar de auto. Te warm voor de honden. Sir Pissalot vindt dat besluit niet zo erg en na ze nog eens goed te hebben laten drinken vervolgen we onze weg weer met de auto.

Prachtig !

Maar warm.                                                                   Sir Pissalot          

                                    

Op naar de volgende wandeling.

                                                      Mijn pelgrimspaspoort