Om 8 uur klopt Sonja op mijn deur en zegt dat mijn ontbijt op tafel staat. Oeps…Ik had zelf aangegeven dat ik om 8 uur ontbijt wilde en nu lig ik nog in bed. Ik was al wel wakker maar lag al een hele tijd mijn hoofdpijn weg te wrijven. Waarschijnlijk gisteren toch teveel gedaan met die 29 kilometer. De wind was heel de dag ook koud geweest en dat wreekt zich nu in hoofdpijn en….een blaar. Mijn eerste blaar. Mijn voeten voelen daardoor ook niet optimaal meer.
Ik sta snel op en kleed me aan en ga naar beneden. Tafel staat netjes gedekt maar ik eet alleen. Ik krijg amper een hap door mijn keel maar dwing mezelf twee broodjes en een gekookt eitje te eten.
Ik pak een boterham in voor onderweg en pak mijn spullen. Ik frot een dot wandelwol in mijn sokken om de blaar te ontlasten. Ook dat spul gebruik ik vandaag voor het eerst. Wandelwol is vettige wol. Dat zou goed zijn . Ik kom tergend langzaam op gang en ik ben blij dat ik besloten heb vandaag maar tot Born te gaan. Gek hoe snel ik opgebouwd heb in kilometers. Eerste dag 14 , tweede 17 , derde 24, vierde 29 en in steeds snellere tijd. Nu dus een rustig 20 kilometer dagje.
Om 9 uur stap ik eindelijk naar buiten en Harry en Sonja zwaaien me uit bij het hekje. Hond Mira de Mechelaar naast hun. Vanuit hun huis had je trouwens een prachtig uitzicht over de velden.
Al snel trek ik mijn jas uit want het is al warm genoeg en geen koude wind. Weer in mijn favoriete pas…de slenterpas.
Ik loop lekker slenterend door het bos van Spaubeek richting kasteel Terborg. Niet zo’n spectaculair kasteel maar wel een bijzonder. De Bokkenrijders zijn hier berecht en de oude kerkers liggen er nog en er is zelf een van die veroordeelde Bokkenrijders gestorven hier in zijn kerker. Nu is het een restaurant.
Over Puth loop ik weer het bos in en ik kom weer wat Pieterpadders tegen. De route loopt hier nog steeds hetzelfde. Het is sowieso druk. Echt zondag dus fietsers , mountainbikers ,wandelaars , tis best druk dus maar het weer is ook heerlijk. Boven een heemtuin bij Puth ga ik op een heuvel zitten en even later komt er een echtpaar bij zitten dat vandaag ook een stukje pieterpad doet. 10 kilometer dus ze doen het ook rustig aan.
Dit is de laatste dag dat ik in de heuvels koop en ik ben van plan vandaag alles op mijn dooie gemak te doen. Alles in me op te nemen en echt in het moment te zitten. Het enige wat ik hoef te doen is zorgen dat ik ‘s avonds op mijn slaapplek kom en verder niks.
Bij een kapel zie ik links een holle weg liggen en ik toen ik zag dat ik die in moest zei ik ….jippieee. Dat je zo blij kunt worden van zo iets. Ik vind ze zo gaaf.
Zo’n tunnel van bomen waar je in loopt. Je krijgt een gevoel van geborgenheid of zo. Maar door erosie liggen veel wortels bloot dus vroeg of laat zullen ze wel omvallen.
Fà-scinerend , zou Joyce zeggen. Ik moet plots aan haar denken bij deze boomwortels en ik schiet in de lach. Wat een goeie vrienden heb ik toch. En de soms onverwachte berichtjes doen me goed op deze tocht. Zoals gisteren van mijn vriendin Sharon uit de VS. Net op een moment dat ik me een vuil plekding voelde omdat ik een beetje in mijn broek had gesast en toen nog 10 kilometer moest gaan kreeg ik plots een ‘Hey, how are you ? ‘ En Femke stuurde een appje juist op het punt dat ik er een beetje doorheen zat . Dat gaf me weer genoeg energie om door te gaan. Met nat gesaste broek.
Het is een mooi stuk van Puth naar Sittard en ik doe het echt op mijn dooie gemak.
En af en toe kom ik het echtpaar weer tegen van vanmorgen . Ze toen het ook kalm aan . En iedere keer worden de begroetingen vrolijker. Iedereen groet elkaar ook en omdat het zo druk is zit ik steeds ‘hallo, dag, goeiemorgen ,goeiemiddag en heuj’ te zeggen.
En ik slenter weer door want dat is wat ik doe , ik loop niet naar Den Bosch , ik slenter naar Den Bosch. Doe ik er iedere dag wat langer over…wat maakt het uit ? Dat is het fijne van alleen lopen want uiteraard krijg ik die vraag iedere dag wel eens. Waarom alleen ? Dus daarom….je loopt je eigen tempo…je eigen padje…
Ik nader Sittard en zie een Rosa kapel en ga wat foto’s maken. Als ik me omdraai zie ik een man achter staan met lang haar in een staart en we raken aan de praat. Hij loopt een stukje met me mee en we praten over kamelen en godsdiensten. Moorden gepleegd uit naam van God. ..in elke godsdienst is dat gebeurd. Zijn conclusie was dat elke godsdienst eindigend met -isme je maar beter kon vermijden. ‘Ben je niet bang zo alleen op pad ?’,vroeg hij. ‘Want laatst was er een koppel naar Kazachstan gefietst en die geloofden in het goede van de mens en die zijn toen vermoord, ik heb daar beelden van gezien .’ Uuuuuhhhh….en bedankt, kerel.’Nee , ik ben niet bang’, antwoord ik. ‘Degene die iets wil doen krijgt mijn wandelstok op zijn neus ‘. ‘ Ja , dat is wel goed ‘,antwoord hij. Bij Sittard aangekomen geef ik hem een hand en ga rechtdoor.
Ik kom voorbij een rock kroeg en ik kijk naar binnen. Een donker ,leeg hok en ik denk mèh en loop door. Op de Markt is het druk,de zon schijnt flink en alle terrassen zitten vol mensen die zitten te bakken in die zon maar ik denk mèh en loop door.
Ik loop door naar de basiliek en kom daar weer het echtpaar tegen. ‘Je hebt het gehaald !’, zegt zij en geeft me een klopje op mijn arm. Ik kijk even rond en ga naar een man die plechtig staat te kijken achterin de kerk. Zal vast wel een naam hebben…suppoost of beheerder of weet ik veel. Het is in ieder geval duidelijk dat hij toezicht houdt . Ik vraag hem om een pelgrimsstempel en hij gaat die halen . Hij zet een stempel in mijn pelgrimspaspoort. En we praten wat. Het blijkt een grappige man te zijn en we staan hardop te lachen. Hij wenst me succes op mijn tocht en ik loop weer naar de Markt.
Ik besluit hier niet te gaan zitten en loop verder richting station. Op een hoekje zit een restaurantje ,lekker rustig en ik besluit hier te eten. Goeie keuze want het is er lekker en ik peuzel op mijn gemak mijn broodje op. Honger heb ik niet. Best raar eigenlijk.
Als het op is blijf ik nog zitten en hoor lawaai vanuit de richting van het station komen. Luide stemmen in een of andere taal die ik niet versta. Het groepje komt de hoek om en het blijken vijf donkere mannen te zijn. Eentje springt er nogal uit. Hij is enorm breed met een enorme schakel ketting om zijn nek en dan bedoel ik echt enorm , heeft een kaal hoofd met achterop wat vlechtjes en een strak shirtje aan. Een pimpdaddy of een drugsbaas of weet ik veel wat. De rest zijn overduidelijk junks die om hem heen hangen. Lekker branie achtig groepje die heel de straat in beslag nemen met veel armbewegingen. De reus krijgt me in de gaten en roept :’ mooi hoedje’. Ik zeg terug :’ mooie vlechtjes.’ En pimpdaddy loopt de straat over naar mij toe en begint een praatje. Ontzettend macho poses aannemend. Deed me denken aan zo’n pronkende gorilla. Hij blijkt een gouden tand te hebben….natuurlijk. En stelt zich voor als Ricardo en geeft me een hand , een enorme hand. Hij is echt GROOT. ‘Lekker gegeten ? Lekker veel groentes ,ja da’s goed’. Nou ja, het was niet zo sterk wat hij uitkraamde . ‘Jij wandelt ? Dan heb je zeker sterke benen ‘. Zucht dus. Ik vertel hem dat ik van Visé naar Den Bosch aan het lopen ben. Hij vraagt:’ zonder de bus te nemen….lopend? ‘ Ik :’ Yup ‘. En zijn mond valt open en heel zijn macho houding verdwijnt. Een van zijn junks komt naar hem toe en met een wapperend handgebaar en wat boze onverstaanbare woorden jaagt hij hem weer weg. Hij draait weer naar mij en zegt dat hij enorm respect heeft voor wat ik doe. ‘ God zegen je ‘, zegt Ricardo,’ je zult veel mooie ontmoetingen krijgen op je reis , God zegen je ‘. Hij vouwt zijn handen tegen elkaar en buigt naar me we boksen nog een keer met onze vuisten tegen elkaar en Ricardo vervolgt weer zijn weg. En ik de mijne….
Ik loop Sittard uit richting Limbricht. Net buiten Limbricht ligt een kerkje naast kasteel Limbricht maar het kerkje trekt mijn aandacht dus ik besluit er naartoe te gaan. De deur is open en er blijkt een opera zangeres op te treden. Zaten allemaal mensen op hun zondags gekleed in het kerkje. Ook hier staat een man achterin die de boel in de gaten houdt en hij wil me tegenhouden maar ik gebaar dat ik achterin blijf staan. Dat was goed. De zangeres is aan haar laatste liedje bezig maar dat vind ik niet zo erg want het is mijn genre niet maar ze zingt wel goed. Ik zit meer naar haar stem te luisteren dan naar het liedje dat ze zingt maar de laatste regels hoor ik plots wel ‘Laat me…Laat me ….Laat me mijn eigen gang maar gaan. Laat me….Laat me….Ik heb het altijd zo gedaan. Ik weet niet wat er met me gebeurde maar het kwam plots zo hard binnen. Dat ben ik….laat me……LAAT ME. Ik voel dat ik emotioneel word vanop het ene moment op het andere. Verdomme , ik ga nu toch niet janken hier. Tussen de chique gekleedde mensen. Ik probeer me in te houden maar ik zie de man die me tegenhield en die naast me staat af en toe naar me kijken. Sta ik daar met mijn stink kleren, rugzak , hoedje op een beetje te trillippen achterin het kerkje. Gelukkig is het snel afgelopen en de mensen lopen de kerk uit. De man komt naar me toe en neemt me mee de kerk in en geeft me een rondleiding. Blijkt dat ik in een kerkje sta met deoudste gewelfschilderingen van Nederland . Twaalfde eeuw. Het verhaal beeld het leven van Maria uit. Ik mag foto’s maken maar ik moet beloven dat ik ze privé houd en niet op internet zet. Dus…..geen foto’s hier. Ga je maar lekker zelf naar Limbricht als je het wilt zien.
Ik loop verder het Limbrichter bos in. Bossen zijn gaaf en ik voel me daar altijd op mijn gemak.
Nog een klein stukje. Het viaduct van de A2 over en ik zit al meteen in de straat waar ik overnacht. Ik bel aan en de vrouw zegt dat ze me vanmiddag heeft zien lopen. Ik ben nogal een opvallende verschijning met mijn hoedje en rugzak blijkbaar. Ze had al zo’n idee dat ik wel eens bij haar kon logeren omdat ik er echt uitzag als een pelgrim. Je loopt wel heel relaxt , zei ze. Haha , dat klopt wel.
Er is nog een fietster die hier overnacht en ik krijg de zolder . Wat best flink is met drie bedden. Ik kijk uit het dakraam en heb nog een mooie zonsondergang als toetje.
Mooie dag geweest. Dag heuveltjes ….Dag Zuid Limburg
Heerlijk een stukje met jou meegelopen door dit schrijfsel………