Dag 6 , van Born naar Kessenich

Om half 8 stond ik op en om 8 uur aan het ontbijt. Samen met de andere logé,  de fietster uit Sevenum. Het werd een mooi gesprek. Ze was voor aan in de 70 en had ms.  Lopen ging niet meer goed maar fietsen ging nog. En dat deed ze. Ze trok er gerust een week op uit in haar eentje. Fietstassen vol geladen en maar mooie routes fietsen. Ze vertelde wat over haar verleden . Ook zij had niet zo’n beste relaties achter de rug maar op een gegeven moment was haar knop omgegaan en was ze voor zichzelf gaan zorgen. Wat een ander daarvan vond maakte haar geen fluit meer uit. Het maakte haar ook geen fluit meer uit om erover te vertellen tegen vreemden want die zag je daarna toch niet meer. Maar dat was wel een proces van 15 jaar geweest. Ze gaf nu ook lezingen over dit onderwerp en had ook goeie tips voor me. Ze vertelde over een terug kerende droom die ze had en ze zei dat ze daar nog een keer voor naar iemand wilde gaan voor uitleg. Nou…hier ben ik. Ik interpreteerde haar droom en ze had zoiets van…verrek , ja natuurlijk. Het kwartje viel. Boven de ontbijt tafel hing een groot schilderij van een engel. Weer een goed teken ? Dat is zo mooi aan deze tocht. Je hebt kortstondige ontmoetingen en toch doet het iets.

Om 9 uur vertrokken we allebei en ze omhelsde me en gaf me twee dikke zoenen. Daar ging ze weer op haar fiets. Mooi man.

Ik liep Born uit en bedacht me plots dat ik mijn symio abonnement nog moest omzetten. Ik had gisteren geprobeerd mijn volgende slaapplek te regelen maar kon niet naar Belgie bellen. Ik zag dat Albert online was dus ik belde hem op….bel jij effe. Dat deed hij en de slaapplek was nog vrij dus …Dank je , Albert.  Via Mariska wist ik dat je dat online kunt regelen maar dan moest ik wel in mijn symio account en ik wist mijn wachtwoord niet meer. Dus effe gebeld voor de kerk van Born en hoppetee, ik kan nu ook in België internetten.

Ik liep rond half 10 eindelijk Born uit over het Juliana kanaal richting Grevenbicht. Stukje langs het kanaal eerst en dan links over de verharde weg naar het dorp.  Toen ik vertrok was het 12 graden maar dat werd al snel anders.

Ik sjokte door Grevenbicht en bedacht dat ik mijn wandelwol vergeten was…hmm. Dat was niet zo slim want tussen bal van mijn voet en tenen zitten een paar blaren. Van die flinke onderhuidse. Mijn schoenzolen zijn niet zo dik ook. Ik voel elk steentje. Vind ik niet erg maar met een blaar is dat wat minder fantastisch natuurlijk. Grevenbicht was ik zo door en loop over een zandpadje naar mijn volgende punt. Een man met twee honden spreekt me aan en zegt dat ik niet over het pad verder kan. Er is een enorm grindwinningsproject bezig en alle natuur is weg gevaagd om als overstromingsgebied te dienen. Het gewonnen grind wordt verkocht en zo wordt de boel gefinancierd. Als dat klaar is wordt het weer dicht gegooid en wordt het weer akkerbouw . Maar zijn favoriete wandelgebiedje was al weg.  ‘ Je kunt het proberen ‘, zegt hij maar ik adviseer je om om te lopen . Dus ik liep door want eerst zelf zien , dan pas geloven. Nou, je kon er echt niet door. De vrachtwagens vol met grind raasden over een nieuw aangelegde werkweg. Toch kwam de gedachte in me op om gewoon over het hek te klimmen maar de vrachtwagens reden zo hard dat ik toch maar besloot het niet te doen. Ik moet nog een eind dus beter veilige wegen zoeken.

Dus ik liep terug richting een ander zandpadje en liep langs een akker naar een andere weg. Ik besef me nu dat dit het enige zandpad van heel de dag was trouwens.

Verderop kwam ik uit bij het werkterrein.  Het was gigantisch. Er stond een man op de fiets te kijken. Toch typisch dat mannen altijd kijken naar andere mannen die werken….Hij vertelde dat er 50 miljoen kuub afgegraven werd hier. Al het grind dat overal in de tuinen ligt komt hier vandaan. Hier werden ook miljoenen mee verdient. Maar hij vertelde ook dat het pad dat ik wil volgen vanaf hier ook sinds vandaag afgesloten is. Ze maken een bres in de dijk en hoppetee een nieuwe geasfalteerde werkweg er doorheen. Het gaat er met geweld op. Een enorm terrein wat 24 per uur doorgaat.

Hij zegt welke richting ik op kan lopen. Weer richting het kanaal en dan langs het water lopen op de dijk. ‘  Is ook mooi ‘, zegt hij ,’ kun je bootjes kijken.’ En hij zegt dat het Juliana kanaal ook de Maas is alleen gekanaliseerd. Zoals het Wilhelminakanaal. Ik vertel hem dat ik aan het Wilhelminakanaal woon en meteen vertelt hij een heel verhaal over de opa van zijn vrouw die het kanaal mee uitgegraven heeft. 10 minuten later weet ik heel het levensverhaal van opa maar ik ben het al vergeten. Heel zijn leven in de kanalenbouw gezetenkwam het op neer.  Hij fietste een stukje mee tot aan de weg waar ik in moest . Er was ook nog een uitkijkpost waar je over de werken heen kon kijken dus daar klom ik ook maar effe omhoog . Het was niet te doen om het op foto te krijgen. Ik vond het zeer indrukwekkend.

Ik liep weer naar het kanaal en liep een stukje naar links en keek om naar de andere kant van het kanaal om te zien dat ik maar op een meter of 200-300 stond van de plek waar ik afgeslagen was naar Grevenbicht. Ik zag de brug naar Born gewoon nog liggen. Aaaarghhhhh…..daar had ik dus anderhalf uur over gedaan. Niet aan denken….niet aan denken…

Dan maar over de dijk naar Illikhoven. Maar terwijl ik daar liep in de ondertussen erg warme zon zag ik Illikhoven liggen links beneden me en ik kon daar niet bij komen of ik moest door de begroeiing de dijk af , door de sloot en naar de goeie weg. Ik besloot het veilig te houden en weer wat tijd in te halen en bleef op de dijk lopen tot Roosteren.

Daar moest ik er echt af omdat ik anders veel te ver liep en weg van het Pelgrimspad. Ik zag het bordje Roosteren na een tijdje… Weer beneden me. Ik had dus niet OP de dijk moeten lopen maar de weg die daar parallel aan loopt. Poep. Ik moet er dus af. Niet erg want het is toch veel te warm hierboven. Ik schuifel voetje voor voetje de dijk af , door de greppel en ik zit in Roosteren  ! Jippie …nu nog het Pelgrimspad terug vinden

Ik krijg het ondertussen erg warm en mijn voeten voelen niet jofel door de blaren.  Maar ik vind het Pelgrimspad terug en loop er al snel weer op om er na een tijdje achter te komen dat ik hem de verkeerde richting op loop. Naar zuid ipv noord. Fuck. ….dan maar weer omdraaien. Gelukkig was ik Roosteren nog niet helemaal uit dus de schade was beperkt. Ik zag dat ik hier ook een pelgrimsstempel kon krijgen en besloot het hier te vragen i.p.v. Maaseik waar ik het eigenlijk van plan was. Dit stuk was zo’n hindernis dat ik beloond wil worden. Ik wil een stempel !!! Goed gedaan , Corinne , hier een stempel voor goed gedrag. Ik loop naar de Jacobuskerk maar plots zie ik hem niet meer. Ik vraag aan een vrouw die voorbij fietst waar de kerk is. ‘ Hier om het hoekje ‘, zegt ze. Ik loop twee stappen verder en plots zie ik hem. Duh.  Ik vertel dat ik een stempel wil en ze loopt mee naar de kerk. Er hangt een bordje dat als je een stempel wilt , je moet bellen met drie namen erbij met nummers. ‘Elly woont het dichtste bij’, zegt de vrouw ,’ maar of ze thuis is weet ik niet ,Elly is vaak weg ‘.  Uit wat ze zegt maak ik op dat ze Elly niet zo leuk vindt maar de andere twee wel maar die wonen verder weg. ‘ Ik ga gewoon Elly bellen hoor ‘,zeg ik. ‘ Hmm, succes’,zegt ze. Elly nam op en zei dat ze eraan kwam. De andere vrouw schrok er een beetje van en was snel weg plots. Haha. Elly was inderdaad een beetje steurs maar dat maakte mij niet uit. Ik wilde gewoon mijn stempel. Ze deed de kerk open en ik werd mee geleid naar achter…wat is dat ? De sacristie of zo ? Ik pas het later wel aan want ik kom nu niet op het goeie woord. Ik mocht van Elly ook naar de wc en ze vertelde kort wat over de kerk toen ik er naar vroeg. ‘Da’s een beeld van Jacobus ‘, wees ze op een beeld rechts van het altaar ,’ en dat ook ‘, wijzend op een compleet ander beeld links van het altaar. De twee beelden waren uitgebreid bestudeerd maar de kenners waren er niet uitgekomen welke nu de echte was dus lieten ze beide beelden hangen. Ik vond het wel grappig.

Gaudi hek in Roosteren ?

Elly stuurde me weer de goede richting op richting Maaseik. Door de velden maar spectaculair was het niet eigenlijk. Er zouden hier Konikspaarden lopen maar ik zie ze helaas niet.

Het laatste stuk naar Maaseik was een grasveld en daar kom ik twee andere wandelaars tegen die ook het Pelgrimspad lopen maar dan naar het zuiden. Ze deden steeds een dag of 5. Zij zei dat ze Vessem zo mooi had gevonden en vooral die pelgrimshoeve. Ik zei dat ik dat kende en dat ik eigenlijk uit Middelbeers kwam. De man :’ Middelbeers ? Daar woont mijn petekind, die heeft daar net een huis gekocht.’  Nou…daar sta je dan in een weiland net buiten Maaseik en kom je iemand tegen die een petekind in Middelbeers heeft wonen. Paar dagen terug die vrouw die in Arendonk bij mij in de straat woonde en nu dit. Klein wereldje. We wensten elkaar een goede reis en liepen weer verder.

Zo , ik zit in België.  Heel de dag kijk ik er naar uit om in Maaseik te komen maar nu ik er sta besluit ik om niet het centrum in te lopen maar mijn weg te vervolgen.

Ik loop een stukje langs de maas maar helaas buigt de weg weer af.

In Aldeneik staat wel een bijzonder kapelletje. Er was een wodansput . Een plek waar dus een hele oude natuur verering was. Daar is op een gegeven moment een kapel tegenaan gebouwd. Het ding is helaas niet goed onderhouden. Dat vond ik wel een bijzondere vondst.

Er is blijkbaar in de kerk van Aldeneik ook een steen met vingerafdrukken van een heks. De vrouw was aangewezen door buren dat ze een heks was. Een priester wilde haar helpen en bood haar een hostie aan. Hiermee zou ze bewijzen geen heks te zijn. De hostie viel helaas uit haar mond . Toen ze hem op wilde rapen werd een afdruk van haar vingers in de steen gegrift. Dus pech voor het vrouwke want ze werd toen op de markt van Maaseik levend verbrand. Weer door een godsdienst dat eindigt op -isme. Heeft die kerel van gisteren nog niet zo stom gedacht dus. Helaas is de kerk dicht dus ik heb het niet kunnen verifiëren.

Het is vandaag een wandeling zonder bossen en bijna continue op asfaltwegen. Behoorlijk vermoeiend nu het ze warm is. Ik begin goed gaar  te worden en mijn water is bijna op dus ik moet snel wat vinden. Dat lukt een stuk verder bij restaurant Leeuwerik. Ik plof neer en bestel een alcolvrij biertje en ik sla hem snel achterover…..doooorst. Ik bestel een pasta. Lijkt me verstandig om een stevige maaltijd te nuttigen nu. En nog een a.v. biertje. Ik zat nog net niet te schrokken. Had ik waarschijnlijk wel gedaan als de pasta wat minder heet was geweest.

Ik vul mijn fles bij met water want die les heb ik vandaag weer geleerd. Ik heb twee flessen bij en ik had de kleinste vanmorgen niet gevuld. Beetje de tocht onderschat want er waren immers geen heuveltjes meer….was niet zo slim.

Ik sta op en mijn kuiten protesteren en mijn voeten ook. Volgens mij zit er rechts nu ook een blaar. Lopend als er stijf konijn stiefel ik verder maar na een kilometertje gaat het weer en ik begin weer te neuriën en om me heen te kijken. Ik help zelfs een rups die op het asfalt loopt. Misschien vind ie dat fijner dan in het gras maar er fietsen veel mensen hier en kwestie van tijd dat er een wieltje overheen gaat. Ik pak hem op en leg hem in de berm. Hij blijft in een bolletje liggen. Ik zeg hem :’ Niks daarvan , jij blijft maar lekker in de berm , anders ga je dood. ‘ Ik keek hem streng aan en zei : ‘ NOT ON MY WATCH.’ Toen zag ik dat er twee fietsers achter me stonden maar ik dacht….Boeiuh….en liep door langs de maas.

Eindelijk zag ik ze staan….de Konikspaarden.  Aan de overkant van de maas dus foto’s maken ging niet zo goed.

Een stukje verderop ga ik linksaf en een fietster stopt en vraagt of ik haar kan helpen. Ik zeg :’ nou dat denk ik niet .’  Ze zegt :’ ik denk het wel .’ Nou vooruit dan . Ik ga een poging wagen. ‘ Ben jij van vrienden op de fiets?’, vraag ze. Ik :’ ja .’  Zij :’  Dan slaap je bij mij vannacht.’ Bleek dus de vrouw te zijn waar ik vannacht slaap en evenals de vrouw gisteren had ze meteen zoiets van….dat moet ze zijn. Ze vertelt dat ze naar haar zus fietst nu maar dat het tuinhuis waar ik ga slapen open is en dat er vers gemaakt gember water in de koelkast staat en ze heeft druifjes klaar gezet. Wauw ! Wat gaaf. Ze tekent op een blaadje de kortste weg naar haar huis en fietst verder naar haar zus. Ik moet nog een kilometer of vier lopen. Het is best nog een flink stukje. Ik loop door Geistingen wat een rozendorp blijkt te zijn. Overal staan rozen en het ruikt er heerlijk.

Natuurlijk loop ik ook hier weer fout en loop zeker een kilometer de verkeerde kant op. Er zit niks anders op dan om te draaien en even later zit ik weer  goed.  ‘He, daar ben ik weer’, hoor ik achter me. Mijn gastvrouw is al terug van haar zus en loopt met me mee naar haar huis. Was toch nog een eindje. Ondertussen hoor  ik haar  verhaal. Man twee jaar geleden verloren aan kanker en verhuist van Antwerpen naar Kessenich. Ze vraagt een paar euro extra per overnachting en dat gaat naar de ziekenhuisafdeling waar haar man verpleegd was. Prima hoor…het gaat om 4 euro…geen probleem mee.

Ze laat me het tuinhuis zien waar ik slaap en het blijkt een volledig ingericht huisje te zijn compleet met bovenverdieping. Tuinhuis ? Hier zou ik gemakkelijk , luxe in kunnen wonen

We praten nog wat en drinken gember water en even later gaat ze naar haar huis. Ik heb hier volledige privacy. En als toetje weer een mooie zonsondergang.  Dag 6 was zwaar.  Niet mentaal want dat ging goed maar omdat ik mijn  wandelwol vergeten was en te weinig water had meegenomen. De onverwachte omleiding maakte dat ik toch weer op 26 kilometer zat vandaag. Verwacht het onverwachte….