Category: Schrijfsels

De Boot

De boot

“Laten we iets gezelligs gaan doen “, opperde ik tegen Laura. “Lekker genieten !” Het is hemelvaartsweekend en de zon straalt al op zijn best. De thermometer tikt met gemak 30 graden aan. Normaal verstaan we onder `gezellig` en `genieten` een dagje wandelen in Limburg of de Ardennen waar we vol energie naar toe gaan om vervolgens van terras naar terras te lopen om ons welverdiende stuk taart met capuccino of andere versnapering te nuttigen. Waarom we dat verdiend hebben weten we zelf meestal ook niet zo goed, een kilometer of 1 gewandeld hebben is uiteraard ook reden voor een beloning. Alles onder het mom van, het is gezellig en we moeten meer genieten. Tevreden en met een goed gevoel komen we meestal terug van zo`n dagje. We kunnen er dan weer tegenaan. Waar tegenaan weten we zelf ook niet goed maar dat we zo`n dagje nodig hebben dat vinden we zelf volstrekt logisch.

We waren weer aan zo`n dagje toe vonden we. “Gaan we weer naar Limburg?”vroeg Laura. ” Gezellig wandelen, dat is genieten met zo`n weer, laten we de honden thuis.” De honden thuis laten staat synoniem voor veel terrasjes en restaurants maar dat spreken we uiteraard niet uit. “Hmm, het wordt zeker 30 graden, beetje warm om te wandelen”, zei ik. s`Avonds kreeg ik een appje met een foto van een boot , lekker dobberend in de Biesbosch. ” Jaaa, gezellig”, appte ik terug, ” da`s genieten op het water met zo`n weer. ” Het leek me meteen een goed plan. Bevers spotten , genietend van de mooie natuur. Ik was er als kind ooit geweest en herinner me vaag dat ik het toen wel leuk vond. Ik reserveerde meteen twee plaatsen op de boot. Zo, we konden niet meer terug. Het vooruitzicht naar een paar uur varen op de Biesbosch stond me zo goed aan dat ik al in een pré- gezelliggenieten modus kwam en fluitend ging ik naar mijn laatste werkplek van die werkweek. “Wat ben jij vrolijk ?”, zei een van de kantoormannen terwijl ik vrolijk zijn bureau stond te poetsen. “Ja, morgen lekker varen op de Biesbosch, dat wordt genieten “, zei ik. “Oh, da`s gezellig”, zei hij lichtelijk jaloers terug. Ik voelde me bevoorrecht en begon spontaan te neuriën.

Het plan was om eerst te gaan wandelen en dan om 15.00 uur de boot te pakken. Om half 1 arriveerde ik bij Laura, het was ondertussen al bloedheet. “Jaaa”, zei ik, “er valt eigenlijk niet zoveel te wandelen in Drimmelen.” “Och, dan doen we toch alleen de boot “, zei Laura, ” een beetje bevers kijken, lekker windje op het water, genieten . Het moet wel gezellig blijven natuurlijk want het is al zo warm.”

We snapten elkaar weer volkomen en vertrokken rond 13.30 naar Drimmelen in mijn bloedhete autootje. In de haven aangekomen bleek er bijna geen parkeerplek meer en ik zette mijn autootje in de berm , ik weet het, dat mag niet maar het was ons dagje uit en tja, als je de toerist uit wilt hangen moet je ook een beetje irritant doen is mijn mening. Kwestie van aanpassen aan andere toeristen en dagjesmensen.

We liepen langs de haven op zoek naar onze boot en hoe dichterbij we kwamen, hoe meer mensen die richting opliepen. Ik begon al een oh-ooh gevoel te krijgen maar hield mijn mond dicht. Het volgende wat me opviel was dat de meute was samengesteld uit OF 65 plussers OF gehandicapten. Ik hoopte dat het Laura niet opviel maar al snel keek ze me aan en zei : “heb je de Zonnebloem boot geboekt of zo ? ” Ze begon zich al lichtelijk onprettig te voelen bij die stroom niet zo vlot lopende mensen. Ik lachtte want het moest tenslotte gezellig blijven want we gingen genieten vandaag. We haalden onze kaartjes op en de vermoeide vrouw achter de kassa wenstte ons veel plezier. We mompelden wat terug en liepen terug naar een naar oud vet ruikend vreetkeetje om een bakje Drimmelse kibbeling te verorberen. Geen idee of Drimmelse kibbeling specialer is dan bijvoorbeeld Diessense kibbeling maar we waren aan het water dus ja, dan moet je toch iets met vis eten. Maar dan wel vis verstopt in een krokant jasje en vette saus. Ik houd namelijk niet van echte vis. “In Limburg hadden we nu aan de vlaai gezeten,” verzuchtte Laura die mistroostig naar haar slappe wrap met surimi keek.

Ik begon nu lichtelijk mijn twijfels te krijgen of dit een gezellig dagje zou worden maar wellicht zouden we nog wat bevers spotten om ons wat op te vrolijken.

Mijn hoofd begon al aardig te gloeien en als ik naar de steeds roder wordende neus van Laura keek die ondertussen verwoed aan haar tas aan het prutsen was waarvan de rits zojuist kapot was gegaan ondertussen mopperend dat ik er geen foto van mocht maken voor facebook bedacht ik me dat dit wel eens een van onze mindere plannen kon worden. De tas werd gefikst door er een elastiek om te winden en Laura keek voldaan naar haar creatie. Ik zei maar wijselijk niks…..het moest tenslotte gezellig worden. We gingen genieten…en bevers spotten.

Onze boot meerde aan. Zo zeg je dat toch ? Aanmeren ? Zelfs op de Biesbosch lijkt me, dus de boot meerde aan. Een grote rondvaartboot van drie verdiepingen. De gelukkigen die al ongetwijfeld de bevers hadden gespot liepen naar de kade. Het viel me op dat ze er allemaal uitdrukkingloos uitzagen. Geen gelukzalige glimlachjes, geen gepraat of gelach….gewoon niks. Ze liepen gewoon emotieloos de boot af. Vast geen bevers gezien . Da`s pech hebben.

Toen was het aan onze meute om de boot op de gaan. Hoppetee, 65 plussers met rollators , gehandicapten met hun begeleiders en wij. We vonden een goed plekje op het achterdek, niet helemaal boven waar de 65 plussers naar toe …. snelden kan ik het niet noemen maar het was duidelijk dat ze vastberaden waren het bovendek te bezetten en ook niet binnen waar de gehandicapten geinstalleerd werden. Nee, gezellig buiten op het achterdek met een Roma familie en een verveeld uitziend yuppen koppel. Mooie combi. Laat het avontuur maar beginnen !!! Laat die bevers maar komen !! Dit wordt genieten !!

De boot vertrok en heel even kregen we een glimlach op ons gezicht. Het wordt leuk !! Dat vond de vader van de Roma familie ook want hij zette spontaan een vreemd dansje in waarbij hij een poging deed om Elvis te imiteren . Met een glas bier in zijn hand begon hij met zijn heupen te schudden en zong een Elvis lied. Welk lied weet ik niet meer want ik was teveel afgeleid door het verbijsterend oncharmant , ongecoordineerde dansje van de halfdronken malloot. De bijbehorende zeer uit de kluiten gewassen dames zaten ons vanuit hun ooghoeken gade te slaan om te kijken hoe wij erop zouden reageren. Laura kreeg het voor elkaar om een glimlach te produceren en het hielp, de dames keken weer naar hun Elvis verkrac…imitator em moesten hartelijk lachen om zijn niet zo sexy, dronken act wat hem aanspoorde om het nog enkele keren te doen wat weer gekir bij de dames opleverde die op hun beurt weer naar ons keken waarop Laura weer haar krampachtige glimlach tevoorschijn toverde.

Ik zag dat Laura langzaam de moed liet zakken en moest stiekem lachen. “Kijk daar, een bever “, zei ik en Laura schoot naar voren. “Waar dan ?” , zei ze enthousiast totdat ze mijn gezicht zag en moedeloos achterover zakte op haar stoel. Ik legde mijn voeten op de reling en keek naar het water dat bezaaid was met bootjes, jetski`s , kano`s …mensen, mensen,mensen, overal waar je keek. Allemaal aan het genieten. Het zag er gezellig uit.

Ik postte een foto op facebook en al snel dachten een heleboel thuiszittende facebookers dat ik aan het genieten was. Of misschien zaten ze zelf gezellig bij een barbecue, zwembad of wandelden ze in Limburg en dachtten ze…potdomme…de Biesbosch…DAT hadden we moeten doen. Jaja, online gezelligheid….daar kan geen bever tegenop.

Laura ging wat te drinken halen, dat hadden we tenslotte verdiend. Waarom deze keer, vroegen we ons af ? Nou ja, we hadden de Elvis imitator doorstaan dus dat was een goede reden vonden we zelf. Ze kwam terug met twee Radler`s . “Weet je wat ik moest betalen hiervoor ?”, zei ze ontsteld, “dat wil je niet weten !” Tja, inderdaad, dat wilde ik niet weten. “Dan moeten we er maar extra van genieten”, zei ze. Hoe duurder het drankje, hoe meer er van genoten moet worden natuurlijk, anders is het maar `sunt`van het geld. Ik sipte van mijn Radler en zag dat Laura`s gezicht langzaamaan veranderde in een kreeft en voelde dat ik er waarschijnlijk ook zo uit zag. Ik keek naar de begroeiing van de Biesbosch dat voornamelijk uit brandnetels bestond en merkte dat ik er mijn aandacht niet meer bij kon houden en de gedachte aan bevers werd al minder en minder. Af en toe kwam er wat gebrabbel uit de luidsprekers maar waar wij zaten was niet te horen wat er gezegd werd en we werden lomer en lomer.

“Valt me tegen hier”, zei Laura, “net of je naar de berm van de snelweg zit te kijken, en dat twee uur lang.” Ik probeerde de moed erin te houden en probeerde wat positiefs te zeggen over brandnetels maar er viel me niks te binnen in mijn lichtelijk gaar gekookte hersens. “Brandnetels”, zei ik. Ja, dat zag ze zelf ook wel.

Na anderhalf uur viel me op dat het steeds stiller werd op de boot, zelfs Elvis was in een stoel onderuit gezakt en enkele mannen waren in een diepe slaap gesukkeld. Op een man na, die ging naast Laura staan en keek vol bewondering over de rand naar de motor en zei :” Mooi…….mooi……..mooi……..mooi hoor……ja, echt mooi …….mooi.”Laura keek me moedeloos aan en ik moest mijn lach inhouden . “Och, hij staat gewoon te genieten”, zei ik. En dat deed hij zeker. “Mooi……..mooi……..mooi……..mooi hoor.”

We besloten wat actie te ondernemen en gingen richting bovendek. Ah, hier staat iets meer een briesje. Ook hier was het muisstil en ik keek om me heen en zag de meute met lege ogen naar de brandnetels kijken . Ze maken zombies van ons, schoot er door mijn hoofd. We gingen er vrolijk op maar je veranderd op de Biesbosch, het doet iets met je hersenen. Hotel California schoot in mijn hoofd en ik dacht terug aan de mensen die voor ons de boot afkwamen en zag plots hun lege blikken voor me. Verdomme !!!

Een vrouw stak een sigaret op en dat de as in Laura`s gezicht terecht kwam merkte ze niet eens. Laura keek nog even boos naar de vrouw maar ook zij leek al behoorlijk apathisch te worden. Als zombies leken de mensen te doen wat de stem uit de luidsprekers ze opdroeg. ” Hier links ziet u het Gat van Paulus”, sprak de stem en de zombie meute keek apathisch naar links naar Paulus zijn gat. De luidspreker kraakte weer: “Rechts van u kunt u struiken zien.” De zombies keken uitdrukkingloos naar de struiken . Ik kreeg de slappe lach. Jaaa…eindelijk…STRUIKEN….ik moet toegeven, de struiken waren wel een verademing na de brandnetels. Dat dan weer wel. We naderden de haven weer. “Links van u ziet u nu de Amer centrale”, die nog een witte rookpluim uitwalmde ter afscheidsgroet.

De boot meerde aan en de meute gezombificeerde mensen schuifelden er af naar de kade waar weer een frisse nieuwe meute stond te wachten. Ik zag ze kijken naar onze gezichten en dacht, zal ik ze waarschuwen ? Nee, ik besluit het niet te doen en loop met een grote glimlach de boot af. ” Het was kei gezellig”, zei ik, “we hebben genoten.” Een man kijkt me dankbaar aan en loopt niks vermoedend de boot op………..

De Boom

Sinds een tijdje probeerde ik verder te kijken dan mijn neus lang was en ging wat buiten mijn zorgvuldig opgebouwde comfortzone. Ik was altijd wars van dingen die ik niet kon zien, horen, voelen, proeven enzovoort. Dus als ik het niet kon zien , bestond het wat mij betreft niet. Zeker als iemand over spiritualiteit en aanverwanten begon kreeg ik meteen rillingen en negatieve gevoelens. Engelen, leven na de dood , zielen….ga toch fietsen. Daar was ik toch echt te nuchter voor om daar wat in te zien. Flauwekul !!

 

Maar ik besloot dus op een gegeven moment dat het tijd was mijn comfortzone te verlaten en gaf me op voor een cursus spirituele ontwikkeling. Met lichte twijfel ging ik er naartoe, bang dat het toch een hoop gezweef was. Maar gelukkig.  Het was geen gezweef . Nou ja, bijna niet. Een beetje argwanend zat ik het allemaal te bekijken. De meesten konden toch wel een of ander kunstje, hooggevoelig of dingen voorzien, energie van edelstenen voelen , contact met …..ja…uhhh…iets, zullen we maar zeggen. Ik kon geen kunstje maar wilde stiekem ook wel dat ik een kunstje kon. Dingen laten bewegen leek me wel leuk. Zodat je als iemand vervelend tegen je aan zit te kletsen plots een bloemvaas tegen zijn of haar hoofd kon doen belanden en dan hoogst verbaasd reageren : “Wat gebeurt er ? Hoe kan dat nou ?” Dat leek me wel geinig. Maar dat zat helaas niet in het lesaanbod.

 

Ik kon het best wel prima met de aanwezige vrouwen ( allemaal vrouwen, dat dan weer wel ) vinden en ondanks dat sommige dingen me te ver gingen kon ik me vooral vinden in de natuur dingen. Ik slenter veel door de bossen dus dat lag me wel. Wilde best wel elfjes zien wat dat betreft. Daar heb ik trouwens nooit negatief tegenover gestaan. Elfjes zijn wel cool. Eén les ging over energiën. Energie van mensen maar ook van bomen. We moesten proberen de energie van de boom te voelen.  Ik deed mijn best. Straalde als een malle, stak mijn handen uit als een devote Yomanda  in spé  naar voren richting de boom om zijn levenssappen te voelen , maar niks. “Dat komt vanzelf”, werd er gezegd. “Geduld.” Dat is ook zo`n beetje het motto van zo`n cursus. “Dat komt vanzelf…..”

 

Een paar weken later ging ik wandelen met mijn vriendin Jacky in het mooie gebied van de Kampina samen met de honden. Ik vertelde honderduit over mijn nieuwe ontdekkingen. Energie van bomen voelen….whoooo !!! Hoe gaaf is dat !!! Ik stond er echt voor open . Ik straalde en ik straalde. Voelde me als een lichtvoetig elfje dat door de bossen zweefde . Ik vertelde Jacky dat je de energie van bomen kon voelen en besloot om een demonstratie te geven. Helemaal in hogere sferen liep ik naar een mooie , stevige eik die me bijzonder heilig leek en legde mijn hand op de stam. Bijna meteen voelde ik wat kriebelen. De boom vibreerde. Ik schrok me rot en keek verbijsterd naar Jacky. Het werkte zeg. Ik kon het !!! Ik kon een kunstje !!! Ik was zojuist echt toegetreden tot de wereld van de sprituelen. Ik was geslaagd, toegelaten. Ik keek naar Jacky en zei : “Ik voel de vibratie.” Jacky was onder de indruk want ze zei : “Oow ?” Ik wilde eigenlijk de boom niet loslaten want dit was echt een magisch moment . Maar ik kon niet de hele dag blijven staan boomvibreren en voelde me al sip worden bij de gedachte dat het magisch moment zo voorbij was. De vibraties werden heviger. Wat……heviger ? Kan dat ? De boom begon steeds woester tegen mijn hand te vibreren. Op dat moment  begon ik toch lichtelijk argwaan te krijgen. Hmm, dat lijkt me niet helemaal te kloppen maar ik ben nieuw in de spiritualiteit dus, wie weet. Ik besloot de boom toch maar los te laten en tot mijn verbazing vloog een bijzonder boze vlieg behoorlijk geïrriteerd van onder mijn hand snel weg nog net geen middelvinger opstekend.
Ik keek, ik besefte….
Uuuuuuhhhh…..

Sindsdien ben ik sceptisch over vibrerende dingen. En elfjes zijn ook overgewaardeerd wat mij betreft.

De Hond

Laura en ik gaan graag wandelen. We vinden dat we goed bezig zijn maar als we eerlijk zijn is het meer slenteren met onze drie honden. Ik met mijn Akita en Roemeens vuilnisbakkie en Laura met haar Mechelse herdershond mix. Laika is de naam van de herder maar eigenlijk was Drill Sergeant een betere naam geweest want steeds als we teveel slenteren maakt ze ons luid blaffend duidelijk dat we door moeten lopen. Wat dus zowat de hele slentering , wandeling is toch echt teveel eer nu ik erover nadenk, doorgaat. Ach, de herdershond bedoelt het goed zullen we maar denken. Dat we niet zo goed luisteren naar haar kan ze ook niks aan doen.

Maar Laika is goed opgevoed en heeft de puppycursus prima doorlopen dus die luistert zowaar. Dan mijn honden…
De Akita heb ik vanaf zijn derde levensjaar en was dus al een volwassen reu. Toen ik hem ging ophalen zei de vorige eigenaar : “Je hoeft hem niks te leren hoor, hij luistert toch niet.” Tja, Akita`s hebben maar één baas en gelukkig vond hij al snel dat ik dat was dus ik heb af en toe toch zijn aandacht. Daarom hou ik ook van dat ras. Eigenheimers…verder trek ik de vergelijking niet door naar mezelf.
Het vuilnisbakkie komt uit Roemenië, geboren en getogen op straat. Hier naartoe gebracht door twee goedwillende mensen maar na twee weken bleek het toch niet werken dus het vuilnisbakkie moest weg. Gewoon verkeerde timing, reden is mij bekend en ik veroordeel ze dus ook niet.
Sam en Pleun heb ik ze genoemd omdat de gegeven namen Simba en Fien me lichtelijke braakneigingen gaven.
Sam en Pleun kunnen het goed vinden. Pleun wil spelen en Sam doet op zijn manier zijn best om mee te doen. Pleun daagt honden uit en Sam lost het op. Tenminste , als hij de kans zou krijgen. Dat is hem nog niet gelukt , tot die ene keer….bijna.

Laura en ik slenterden door een mooi aangelegd natuurgebiedje in wording met Sam, Pleun en Laika. Lekker ontspannen keuvelend besloten we een smal paadje achter een voetbalveld op te lopen waar een paar elftallen bezig waren met een wedstrijdje en met de ouders vanaf de zijkant hun kroost aanmoedigend. Je kent het wel. De meeste ouders staan zich te vervelen en willen liever thuis op de bank zitten maar ja, Jantje wil toch graag support van zijn ouders .

In de verte zagen we een oudere vrouw met een Labrador aankomen wandelen. Ah shit, dit is wel een heel smal paadje. Ik besloot om zo ver mogelijk in de berm te gaan staan met de honden dicht bij me. Jaaaa, fout, fout.  Mijn vertrouwen in mijn twee honden was nog niet dusdanig dat ik vol vertrouwen op het onheil af durfde te stevenen.
Laura ging met Laika keurig rustig voorbij de vrouw zoals een goed opgevoede hond betaamd. Duidelijk een geslaagde puppycursus. Ze bleven wat verder op het paadje staan wachten op ons zootje ongeregeld. Ik was er ook klaar voor. Mijn beide honden goed onder controle en de riempjes goed in mijn handen vast. De vrouw slenterde dichterbij. Veel haast leek ze niet te hebben. Eindelijk kwam ze ter hoogte van ons keurig opgestelde berm peloton en wat ik vreesde maar hoopte dat niet ging gebeuren, gebeurde toch. Pleun viel uit en begon te blaffen naar de Labrador maar wat toen gebeurde ging razendsnel. De Akita schoot naar voren en ik werd zowaar gelanceerd en met een elegante ( Het is mijn verhaal) snoekduik belandde ik plat op mijn buik midden op het paadje.
Daar lag ik dan. Een arm gestrekt met een keffende Pleun en de andere arm gestrekt met een Sam die nog steeds probeerde bij de Labrador te komen.
Ondertussen vonden de ouders op het voetbalveld dat wat op het paadje gebeurde toch interessanter was dan hun klungelende kroost op het veld dus die draaiden hun kinderen massaal de rug toe om naar een veel spannender wedstrijd te kijken.

Ik duwde mijn gezicht in het zand van het paadje. Normaal schaam ik me niet zo snel maar dit was toch een van die momenten waarop je wilde dat je je onzichtbaar kon maken of dat miraculeus een teletijdmachine op het paadje verscheen en ik vijf minuten terug in de tijd kon gaan. Vijf minuten, dat is alles wat ik wil. Vijf maar. Of dat ik ala Tita Tovenaar in mijn handen kon klappen en hoppa, alles stond stil. Alleen zou ik dan heel snel moeten klappen want ik denk dat Sam best snel is. Ik klap. KLAP, KLAP. Net op tijd, Sam is nog in zijn zweefmoment naar de nek van de brave Labrador en Pleun met open bek richting de poot van het beest. De toeschouwers staan allemaal bevroren met een grijns op hun gezicht wat me onmiddellijk irriteert. Maar ik heb pech, geen teletijdmachine, geen magische krachten. Ik lig nog steeds op mijn buik op het paadje.

Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat Laura haar sjaal over haar mond heeft gedrapeerd. Ze staat me verdomme grandioos uit te lachen maar doet geen poging om me uit deze situatie te redden. Liever staat ze al proestend in haar sjaal het allemaal te bekijken en te bedenken dat ze me hier nog jaren mee kan plagen.
Wat doet de vrouw met de Labrador ondertussen zou je denken ! Dat zal ik je vertellen. Niets ! Helemaal niets !!
Ik draai mijn hoofd om naar de vrouw en zie dat ze stil is blijven staan en me nieuwsgierig aankijkt. Blijkbaar ben ik een of andere curiositeit die nader bestudeerd moet worden.
Mijn onmacht en schaamte slaat om naar frustratie. Aan de ene kant een me uitlachende vriendin, de andere kant de vrouw die me blijft aanstaren en voor me de ouders die ondertussen hun kroost totaal vergeten zijn.

Ik word kwaad, vooral op mezelf. Er komt een vloek uit mijn mond die ik niet zal herhalen en ik krijg de lijn met Pleun wat losser om haar een tik tegen haar poot te geven. Het helpt, ze houdt op met blaffen en ik merk dat Sam ook zijn interesse in de Labrador verliest .
Gelukkig, nu kan ik eindelijk een poging doen om op te staan maar dat was buiten de vrouw gerekend. Ze staat me nog steeds aandachtig aan te kijken maar na mijn tik naar Pleun toe buigt ze voorover en zegt : “Slaan helpt niet.”

Dat was de druppel. Ik begin te vloeken . Al mijn frustratie eruit. Loop dooor, loop…door !! Aaaargh. Ik probeer me in te houden maar het kwaad is geschied. Hoe moet ik me hier nog met ongeschonden ego uit redden. Dat is onmogelijk. Uiteindelijk kom ik overeind en loop richting Laura die ondertussen behoorlijk stuiptrekkende bewegingen aan het maken is. Ik negeer de ouders langs het voetbalveld maar voel dat hun blikken me volgen en ik kijk niet meer om. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk terug naar de auto en het slentergangetje wordt plots een behoorlijke pas dus flink doorwandelen blijk ik wel te kunnen. De hele weg terug naar de auto hoor ik alleen maar whahaha, hihihi met tussen het geproest door half hikkende, hakkelende zinnen waar ik alleen woorden zoals gestrand en walvis kan uithalen.
Ik wil Laura graag een corrigerende tik geven maar ja……Slaan helpt niet hè !!