Trainingsdag 2 – Oisterwijkse vennen
Ik ben uitgenodigd door Carin . Ze had een social deal overgenomen, een wandelarrangement. Start bij Klein Oisterwijk met een hapjesplankje , dan 12 of 16 km wandelen en afsluiten met een drie-gangen diner. Nou, daar zeg ik dus geen nee tegen. Daar heb ik zelfs een snipperdag voor over die ik zonder problemen kreeg.
Ik besluit Sam thuis te laten want het is toch wel erg warm . Pien gaat wel mee. De beide honden liet ik `s morgens goed uit langs het kanaal . Lekker rustig nog dus ik was al snel in mijn gedachten weg gedwaald totdat ik plots hoorde : `Ge moet nie zo kwoad kèèke .` Ik schrik op en voordat ik kan reageren rijdt het vrachtwagentje van Diamant alweer door. De man die als nobele taak heeft de vuilnisbakken langs de fietspaden te legen, nonchalant met een arm buiten het raampje hangend nakijkend, schiet ik in de lach . Mijn antwoord had geen bal uitgemaakt. Hij maakte me aan het lachen dus doel bereikt.
Thuis maak ik mijn schoudertas wat zwaarder door een grotere drinkfles en een drinkbakje voor Pien. En een grotere camera . Dat is toch al meer gewicht. En ik trok mijn nieuwe lichtgewicht wandelbroek aan. Deze wordt vandaag uitgetest.
We spreken af bij Klein Oisterwijk om 16.00 uur en vol enthousiasme gaan we aan tafel zitten en bestellen ons plènkske . Bitterballen, kaas , worst…altijd goed. En zitten relaxt te keuvelen want we hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien. Tijd genoeg.
We bestuderen de wandelplattegrond en besluiten niet de langste route te volgen maar een iets kortere van 12 kilometer want we moeten om 20.00 uur terug zijn omdat we om 20.00 uur niks meer kunnen bestellen. `19.55 uur kan ook nog`, zegt het aardige meisje achter de bar . Als we maar voor 20.00 uur besteld hebben dus . Makkie !
We pakken ons knooppunten plattegrondje en gaan op pad . Het is heet in het open veld maar al snel lopen we de bossen in. Fft fft fft fft fft…
Hoe zit dat met die paaltjes met die nummers ? Effe puzzelen en we zijn eruit . Makkie ! fft fft fft fft fft…Het is niet druk in de bossen en dat is wel eens anders in Oisterwijk. We hebben geluk dus. Het is prachtig weer zolang we in de bossen blijven en dat is geen straf want het is er prachtig.
Fft fft fft fft ffft fft fft. `Je broek maakt lawaai `, zegt Carin. En inderdaad tijdens het lopen hoor je steeds….fft fft fft fft fft . `Ja, ik hoor het ook, maar hij is wel lekker licht`, antwoord ik. `Ja, past goed in je rugzak straks `, zegt Carin die bedenkelijk naar mijn broek kijkt. Sowieso zijn die wandelkleren niet echt gemaakt voor dikke billen en de broek is maar krap aan. Maar die past wel tegen september als ik nu goed ga wandelen is mijn theorie.
We lopen redelijk door en Carin verteld me allerlei weetjes over de natuur zoals mos dat altijd aan de noordkant van de boom groeit, bron Bear Grylls. Wat we verder met die info kunnen doen weten we niet maar je weet maar nooit dat het ooit nog eens handig gaat zijn. Misschien verdwalen we nog eens ooit of zo. En hebben we geen kompas, geen gsm en geen mensen of wegen in de buurt. Je weet het niet , hè !
Maretak dat ontstaat door vogels die lijsterbessen eten en dat weer laten vallen of uitpoepen op takjes zodat daar door de zaadjes die er nog inzitten maretak ontkiemd , bron onbekend maar bij nader inzien kon het ook iets anders dan een lijsterbes zijn , dat zoeken we thuis op.
Bosbessen en beuken groeien op schone grond, bron onbekend. Bosbessen vinden we trouwens ook en al snel staan we onze mond vol te proppen. Nu weet ik dat het gewoon hartstikke schoon is ook op wat hondenpies van een passerende reu na dan.
Als je een psilocybe vindt en die opeet, leidt die je naar andere psilocybes , bron een stel paddenstoel etende mensen die knetterstoned nieuwe theorieën lanceren. Ik word weer een stuk wijzer.
Na een aantal kilometers gaan we even zitten en eten wat noten en vijgen en Carin geeft me , als ervaren wandelaarster, wat goede tips voor mijn langeafstandswandeling in september. Na een praatje met een vrouw met een hond uit Thailand staan we weer op en lopen verder . Fft fft fft fft fft fft …
Wat is dat wandelen toch heerlijk en ik geniet van ieder moment. Bij Klein Speik ploffen we weer neer voor een kop koffie. Dat is het moment dat we zien dat het al 18.45 uur is. Huh ? Hoe kan dat nu ? We zitten te tellen en te rekenen we zitten op 3 kilometer per uur. Hoe is dat nu mogelijk ? Voor ons gevoel lopen we goed door. Te lang bij de bosbessen gehangen ? Te lang gezeten tijdens onze noten en vijgen eet pauze ? En voor 20.00 uur moet ons eten besteld zijn. Dus dan maar onze route verkorten en weer naar Klein Oisterwijk. Fftfftfftfft …we lopen wat sneller door. Het laatste stuk is weer over open veld en de hitte slaat toe. Ik ben er klaar mee en ben blij dat de eindbestemming in zicht is. We zetten de pas erin nu ons doel nadert..ftftftftftftftftftftft.
Net voor 20.00 uur komen we binnen. We ploffen neer en bestellen net op tijd ons eten. Ik check mijn wandelapp en blijkt dat we toch nog 10 kilometer gelopen hebben. Met die 2,5 kilometer van `smorgens toen ik de honden uitliet is mijn eindtotaal nog niet eens zo slecht. Soepke erin en hoofdgerecht besteld. Ik verheug me op de schnitzel met warme groenten en kijk verbaasd naar het kleine bundeltje boontjes dat op het bord ligt. Een tafeltje achter ons beginnen ze te gniffelen. Ze raden onze gedachten die verdacht veel op de hunne leken toen zij hun hoofdgerecht kregen. Ik deel mijn portie met Pien die ook blij lijkt dat ze bestemming bereikt heeft. Zo zonder Sam lopen is ze niet gewend maar ze heeft het ontzettend goed gedaan. Nog een sorbet erachteraan en we zitten tevreden en verzadigd uit te buiken. Wat een gave dag .
Trainingsdag twee geslaagd !
Even uitrusten
Groot Goorven
Flinke portie warme groenten
Trainingsdag 1 – Huis ter Heide, De Moer
Ik heb een plan. Dat heb ik al een tijdje. Een wandeling maken, een lange wandeling in september dit jaar. Van Visé naar Den Bosch oftewel Pelgrimspad Law 7-2 andersom . Normaal loop je hem van noord naar zuid maar dat ga ik dus niet doen.
Van mijn vakantiegeld kocht ik blij schoenen, drinkfles, broek en dacht bij mezelf, ziezo , die stap is gezet . En ging weer op de bank zitten. September is immers nog ver weg. Dat oefenen komt wel. Vanmorgen stond ik op en besloot dat het tijd was. Op naar Huis ter Heide in De Moer. Vlakbij Tilburg maar nieuw terrein voor mij. Honden mee, schoudertas mee als voorzichtige eerste stap naar de rugzak. Ik kies voor de rode route van 6,5 km alleen ben ik daar nog niet vanaf de parkeerplaats. Ik schat dat ik een kilometer of anderhalf moet lopen om er te komen.
Sam gaat al meteen traag, hij is ondertussen 10 ½ jaar alweer. En een reu , die moet snuffelen en plassen. We komen aan bij het rode pijltje dat naar rechts wijst en ik krijg de neiging om naar links te gaan. Meteen dwars, meteen tegen de richting in. Ik besef al snel dat ik dat straks niet moet doen en dat ik gewoon de route moet volgen. Braaf pijltjes volgen dus ik ga naar rechts. Het is er rustig en op mijn gemak loop ik de route door het bos. Ik heb de stappenteller aan op mijn gsm maar na 4 kilometer is mijn gsm leeg helaas. Na een tijdje lopen we tussen de weilanden en ik merk dat Sam lekker gaat treuzelen. Wordt hij nu al moe ? Het weer is perfect, niet te warm en een windje. Ik denk dat hij op een stuk van honderd meter wel twintig keer plast of in ieder geval zijn poot omhoog houdt. Beetje neppiesen dus. Symbolisch zijn poot omhoog als teken van zijn mannelijkheid.
Pien drentelt rustig mee, geen probleem. Ik heb besloten om op mijn tocht in september geen hond mee te nemen maar nu krijg ik toch wel zin om haar mee te nemen. Zo`n gemakkelijk hondje. Na een tijd komen we bij het water waar het vlonderpad is wat ik zo graag wilde zien. Zoals gedacht waren mijn verwachtingen ietwat hoger dan de werkelijkheid. Door de droogte liep het pad gedeeltelijk door modder. De honden liepen zonder angst de planken op maar Sam sprong er snel af om door het water te lopen. Groot gelijk jongen. Ik maakte een foto en naderhand zag ik dat hij triomfantelijk zijn tong uitsteekt naar mij. Die hond is echt van het padje.
Ik ga op een bankje zitten en maak wat foto`s. Twee vrouwen komen aan gewandeld en vragen of ze foto`s mogen maken van Sam. We raken aan de praat en het blijken twee Russische vrouwen te zijn en al snel krijgen we het over straathonden in Rusland en het opvang gebeuren en sterilisatieplan. Dat is ook al een reden om een hond mee te nemen , je raakt sneller aan de praat. Niet dat ik een stille ben maar ik zal niet snel als eerste een gesprek beginnen. Maar door deze ontmoeting krijg ik wel zin in september. Wat babbelen met mensen die op je pad komen .
Plots zie ik wat Schotse hooglanders de weg oversteken. Niet de menselijke vorm helaas maar de runderen. Mooie beesten maar de andere variant had ik ook geen problemen mee gehad. Dat iemand een vergissing heeft gemaakt bij de planning van het gebied en 30 mannen in kilts heeft besteld i.p.v. de bruine beesten.
Ik wil hier gewoon blijven maar bedenk dat ik weer moet gaan werken en de Russische vraagt wat ik doe en ik zeg dat ik schoonmaker ben. `Nou, dat geeft toch niks `, antwoord ze. `Nee, dat geeft niet `, antwoord ik. Ik vraag me wel af of ze zo reageert bij alle beroepen. `Wat doe je ? ` `Ik ben schoonheidsspecialiste .` `Dat geeft toch niks . ` `Wat doe je ? ` `Ik ben katholiek priester en leid graag nieuwe misdienaartjes op. ` ` Dat geeft toch niks . ` Maar misschien is dat zinnetje voorbehouden aan beroepen waar je never nooit niet in wilt belanden. `Ja, iemand moet het doen, hè . ` Ook al zo`n dooddoener.
Ik loop verder en een jong kalfje duikt de bosjes weer in aan de verkeerde kant en raakt afgesloten van de kudde. Moeder staat rustig te kijken maar doet niks. Toen we aangewandeld kwamen besloot het kalfje toch maar naar moeder te rennen en de kudde sjokte verder. `Mooi hoe dat gaat , hè `, zei de Russische, ` Moeder grijpt niet in maar het kalf moet het zelf oplossen . Daar kunnen mensen nog wat van leren.` Ik beaam dat maar terwijl ik verder loop denk ik dat moeder dat niet zo bedenkt. Dat het kalf het maar zelf op moet lossen. Met als achterliggende gedachte dat dit een leermoment is voor het kalf. Ik denk dat ze eerder denkt : `meuuuh, meuh, meuhmeuh `. Of zoiets dan. Ik loop weer verder en ik begin een beetje moe te worden. Gevoel of ik al uren onderweg ben en al kilometers gelopen heb. Als dit 6,5 kilometer is, nou dat belooft…ik moet echt aan de gang !! Uiteindelijk bereiken we de verharde weg weer en na het honderdste plasje van Sam bereiken we de auto. Ik snijd nog wat bijvoet dat ik gezien had op de heenweg om wat smudgesticks van te maken en ben blij dat ik weer in de auto zit.
Trainingsdag 1 …..CHECK !
Plaspauze voor mij.
Het vlonderpad
Lekker puh.
Uitrusten
Schotse kiltloze hooglanders
Plasje nummer 100 ?
