De boot
“Laten we iets gezelligs gaan doen “, opperde ik tegen Laura. “Lekker genieten !” Het is hemelvaartsweekend en de zon straalt al op zijn best. De thermometer tikt met gemak 30 graden aan. Normaal verstaan we onder `gezellig` en `genieten` een dagje wandelen in Limburg of de Ardennen waar we vol energie naar toe gaan om vervolgens van terras naar terras te lopen om ons welverdiende stuk taart met capuccino of andere versnapering te nuttigen. Waarom we dat verdiend hebben weten we zelf meestal ook niet zo goed, een kilometer of 1 gewandeld hebben is uiteraard ook reden voor een beloning. Alles onder het mom van, het is gezellig en we moeten meer genieten. Tevreden en met een goed gevoel komen we meestal terug van zo`n dagje. We kunnen er dan weer tegenaan. Waar tegenaan weten we zelf ook niet goed maar dat we zo`n dagje nodig hebben dat vinden we zelf volstrekt logisch.
We waren weer aan zo`n dagje toe vonden we. “Gaan we weer naar Limburg?”vroeg Laura. ” Gezellig wandelen, dat is genieten met zo`n weer, laten we de honden thuis.” De honden thuis laten staat synoniem voor veel terrasjes en restaurants maar dat spreken we uiteraard niet uit. “Hmm, het wordt zeker 30 graden, beetje warm om te wandelen”, zei ik. s`Avonds kreeg ik een appje met een foto van een boot , lekker dobberend in de Biesbosch. ” Jaaa, gezellig”, appte ik terug, ” da`s genieten op het water met zo`n weer. ” Het leek me meteen een goed plan. Bevers spotten , genietend van de mooie natuur. Ik was er als kind ooit geweest en herinner me vaag dat ik het toen wel leuk vond. Ik reserveerde meteen twee plaatsen op de boot. Zo, we konden niet meer terug. Het vooruitzicht naar een paar uur varen op de Biesbosch stond me zo goed aan dat ik al in een pré- gezelliggenieten modus kwam en fluitend ging ik naar mijn laatste werkplek van die werkweek. “Wat ben jij vrolijk ?”, zei een van de kantoormannen terwijl ik vrolijk zijn bureau stond te poetsen. “Ja, morgen lekker varen op de Biesbosch, dat wordt genieten “, zei ik. “Oh, da`s gezellig”, zei hij lichtelijk jaloers terug. Ik voelde me bevoorrecht en begon spontaan te neuriën.
Het plan was om eerst te gaan wandelen en dan om 15.00 uur de boot te pakken. Om half 1 arriveerde ik bij Laura, het was ondertussen al bloedheet. “Jaaa”, zei ik, “er valt eigenlijk niet zoveel te wandelen in Drimmelen.” “Och, dan doen we toch alleen de boot “, zei Laura, ” een beetje bevers kijken, lekker windje op het water, genieten . Het moet wel gezellig blijven natuurlijk want het is al zo warm.”
We snapten elkaar weer volkomen en vertrokken rond 13.30 naar Drimmelen in mijn bloedhete autootje. In de haven aangekomen bleek er bijna geen parkeerplek meer en ik zette mijn autootje in de berm , ik weet het, dat mag niet maar het was ons dagje uit en tja, als je de toerist uit wilt hangen moet je ook een beetje irritant doen is mijn mening. Kwestie van aanpassen aan andere toeristen en dagjesmensen.
We liepen langs de haven op zoek naar onze boot en hoe dichterbij we kwamen, hoe meer mensen die richting opliepen. Ik begon al een oh-ooh gevoel te krijgen maar hield mijn mond dicht. Het volgende wat me opviel was dat de meute was samengesteld uit OF 65 plussers OF gehandicapten. Ik hoopte dat het Laura niet opviel maar al snel keek ze me aan en zei : “heb je de Zonnebloem boot geboekt of zo ? ” Ze begon zich al lichtelijk onprettig te voelen bij die stroom niet zo vlot lopende mensen. Ik lachtte want het moest tenslotte gezellig blijven want we gingen genieten vandaag. We haalden onze kaartjes op en de vermoeide vrouw achter de kassa wenstte ons veel plezier. We mompelden wat terug en liepen terug naar een naar oud vet ruikend vreetkeetje om een bakje Drimmelse kibbeling te verorberen. Geen idee of Drimmelse kibbeling specialer is dan bijvoorbeeld Diessense kibbeling maar we waren aan het water dus ja, dan moet je toch iets met vis eten. Maar dan wel vis verstopt in een krokant jasje en vette saus. Ik houd namelijk niet van echte vis. “In Limburg hadden we nu aan de vlaai gezeten,” verzuchtte Laura die mistroostig naar haar slappe wrap met surimi keek.
Ik begon nu lichtelijk mijn twijfels te krijgen of dit een gezellig dagje zou worden maar wellicht zouden we nog wat bevers spotten om ons wat op te vrolijken.
Mijn hoofd begon al aardig te gloeien en als ik naar de steeds roder wordende neus van Laura keek die ondertussen verwoed aan haar tas aan het prutsen was waarvan de rits zojuist kapot was gegaan ondertussen mopperend dat ik er geen foto van mocht maken voor facebook bedacht ik me dat dit wel eens een van onze mindere plannen kon worden. De tas werd gefikst door er een elastiek om te winden en Laura keek voldaan naar haar creatie. Ik zei maar wijselijk niks…..het moest tenslotte gezellig worden. We gingen genieten…en bevers spotten.
Onze boot meerde aan. Zo zeg je dat toch ? Aanmeren ? Zelfs op de Biesbosch lijkt me, dus de boot meerde aan. Een grote rondvaartboot van drie verdiepingen. De gelukkigen die al ongetwijfeld de bevers hadden gespot liepen naar de kade. Het viel me op dat ze er allemaal uitdrukkingloos uitzagen. Geen gelukzalige glimlachjes, geen gepraat of gelach….gewoon niks. Ze liepen gewoon emotieloos de boot af. Vast geen bevers gezien . Da`s pech hebben.
Toen was het aan onze meute om de boot op de gaan. Hoppetee, 65 plussers met rollators , gehandicapten met hun begeleiders en wij. We vonden een goed plekje op het achterdek, niet helemaal boven waar de 65 plussers naar toe …. snelden kan ik het niet noemen maar het was duidelijk dat ze vastberaden waren het bovendek te bezetten en ook niet binnen waar de gehandicapten geinstalleerd werden. Nee, gezellig buiten op het achterdek met een Roma familie en een verveeld uitziend yuppen koppel. Mooie combi. Laat het avontuur maar beginnen !!! Laat die bevers maar komen !! Dit wordt genieten !!
De boot vertrok en heel even kregen we een glimlach op ons gezicht. Het wordt leuk !! Dat vond de vader van de Roma familie ook want hij zette spontaan een vreemd dansje in waarbij hij een poging deed om Elvis te imiteren . Met een glas bier in zijn hand begon hij met zijn heupen te schudden en zong een Elvis lied. Welk lied weet ik niet meer want ik was teveel afgeleid door het verbijsterend oncharmant , ongecoordineerde dansje van de halfdronken malloot. De bijbehorende zeer uit de kluiten gewassen dames zaten ons vanuit hun ooghoeken gade te slaan om te kijken hoe wij erop zouden reageren. Laura kreeg het voor elkaar om een glimlach te produceren en het hielp, de dames keken weer naar hun Elvis verkrac…imitator em moesten hartelijk lachen om zijn niet zo sexy, dronken act wat hem aanspoorde om het nog enkele keren te doen wat weer gekir bij de dames opleverde die op hun beurt weer naar ons keken waarop Laura weer haar krampachtige glimlach tevoorschijn toverde.
Ik zag dat Laura langzaam de moed liet zakken en moest stiekem lachen. “Kijk daar, een bever “, zei ik en Laura schoot naar voren. “Waar dan ?” , zei ze enthousiast totdat ze mijn gezicht zag en moedeloos achterover zakte op haar stoel. Ik legde mijn voeten op de reling en keek naar het water dat bezaaid was met bootjes, jetski`s , kano`s …mensen, mensen,mensen, overal waar je keek. Allemaal aan het genieten. Het zag er gezellig uit.
Ik postte een foto op facebook en al snel dachten een heleboel thuiszittende facebookers dat ik aan het genieten was. Of misschien zaten ze zelf gezellig bij een barbecue, zwembad of wandelden ze in Limburg en dachtten ze…potdomme…de Biesbosch…DAT hadden we moeten doen. Jaja, online gezelligheid….daar kan geen bever tegenop.
Laura ging wat te drinken halen, dat hadden we tenslotte verdiend. Waarom deze keer, vroegen we ons af ? Nou ja, we hadden de Elvis imitator doorstaan dus dat was een goede reden vonden we zelf. Ze kwam terug met twee Radler`s . “Weet je wat ik moest betalen hiervoor ?”, zei ze ontsteld, “dat wil je niet weten !” Tja, inderdaad, dat wilde ik niet weten. “Dan moeten we er maar extra van genieten”, zei ze. Hoe duurder het drankje, hoe meer er van genoten moet worden natuurlijk, anders is het maar `sunt`van het geld. Ik sipte van mijn Radler en zag dat Laura`s gezicht langzaamaan veranderde in een kreeft en voelde dat ik er waarschijnlijk ook zo uit zag. Ik keek naar de begroeiing van de Biesbosch dat voornamelijk uit brandnetels bestond en merkte dat ik er mijn aandacht niet meer bij kon houden en de gedachte aan bevers werd al minder en minder. Af en toe kwam er wat gebrabbel uit de luidsprekers maar waar wij zaten was niet te horen wat er gezegd werd en we werden lomer en lomer.
“Valt me tegen hier”, zei Laura, “net of je naar de berm van de snelweg zit te kijken, en dat twee uur lang.” Ik probeerde de moed erin te houden en probeerde wat positiefs te zeggen over brandnetels maar er viel me niks te binnen in mijn lichtelijk gaar gekookte hersens. “Brandnetels”, zei ik. Ja, dat zag ze zelf ook wel.
Na anderhalf uur viel me op dat het steeds stiller werd op de boot, zelfs Elvis was in een stoel onderuit gezakt en enkele mannen waren in een diepe slaap gesukkeld. Op een man na, die ging naast Laura staan en keek vol bewondering over de rand naar de motor en zei :” Mooi…….mooi……..mooi……..mooi hoor……ja, echt mooi …….mooi.”Laura keek me moedeloos aan en ik moest mijn lach inhouden . “Och, hij staat gewoon te genieten”, zei ik. En dat deed hij zeker. “Mooi……..mooi……..mooi……..mooi hoor.”
We besloten wat actie te ondernemen en gingen richting bovendek. Ah, hier staat iets meer een briesje. Ook hier was het muisstil en ik keek om me heen en zag de meute met lege ogen naar de brandnetels kijken . Ze maken zombies van ons, schoot er door mijn hoofd. We gingen er vrolijk op maar je veranderd op de Biesbosch, het doet iets met je hersenen. Hotel California schoot in mijn hoofd en ik dacht terug aan de mensen die voor ons de boot afkwamen en zag plots hun lege blikken voor me. Verdomme !!!
Een vrouw stak een sigaret op en dat de as in Laura`s gezicht terecht kwam merkte ze niet eens. Laura keek nog even boos naar de vrouw maar ook zij leek al behoorlijk apathisch te worden. Als zombies leken de mensen te doen wat de stem uit de luidsprekers ze opdroeg. ” Hier links ziet u het Gat van Paulus”, sprak de stem en de zombie meute keek apathisch naar links naar Paulus zijn gat. De luidspreker kraakte weer: “Rechts van u kunt u struiken zien.” De zombies keken uitdrukkingloos naar de struiken . Ik kreeg de slappe lach. Jaaa…eindelijk…STRUIKEN….ik moet toegeven, de struiken waren wel een verademing na de brandnetels. Dat dan weer wel. We naderden de haven weer. “Links van u ziet u nu de Amer centrale”, die nog een witte rookpluim uitwalmde ter afscheidsgroet.
De boot meerde aan en de meute gezombificeerde mensen schuifelden er af naar de kade waar weer een frisse nieuwe meute stond te wachten. Ik zag ze kijken naar onze gezichten en dacht, zal ik ze waarschuwen ? Nee, ik besluit het niet te doen en loop met een grote glimlach de boot af. ” Het was kei gezellig”, zei ik, “we hebben genoten.” Een man kijkt me dankbaar aan en loopt niks vermoedend de boot op………..
