Dag 11 alweer. Gisteren was een relaxte dag en nu heb ik ook weer heerlijk geslapen. Weer om 7 uur op en op mijn gemak mijn spullen bij elkaar zoeken en me wassen. Ik zie dat Toon zijn fiets pakt om naar de bakker te gaan en inderdaad komt hij kwartiertje later met een mandje brood en broodjes. Wat een verwennerij toch.
Kwart voor 9 loop ik aan richting station en van daaruit het dorp uit richting Groote Heide. Al snel zit ik weer in de bossen.
Het is zaterdag dus mountainbike en jogdag blijkbaar. Er zijn er genoeg tenminste. En elektriciteitskastjes…om een of andere reden staan die er veel hier in dat bos. Sommige ook versierd.
En ook valt me op dat er veel paarden lopen. Nou ja…meer in hangmodus. Beetje eten…beetje chillen. Meer doen ze niet maar verschillende weilanden kwam ik tegen met paarden.
Op een bankje eet ik een peer en drink wat en loop verder. Weer langs een weiland met paarden.
Een eindje verder twijfelde ik hoe ik moest lopen…Ik zag geen rood/witte markering meer…zucht…gaan we weer. Ik kijk op een plattegrondje en denk dat ik gewoon rechtdoor moet nog dus …Ik loop rechtdoor. En verhip…Ik kwam toch weer een paar koeien tegen , even praatje gemaakt maar het maakte weinig indruk.
Op het einde van het pad zag ik nog steeds geen rood/witte markering. , wel rood/geel. Misschien was de witte verf op ? Toch kijk ik hier op Google maps en zie dat ik helaas om moet draaien….fuck. Er zit niks anders op dus ik loop terug richting een driesprong. Dan hier maar naar links, even kijken in mijn boekje. Waarom is mijn tas nat ? Raar. Ik ga op onderzoek uit en zie een kapot ei in een zak zitten waar ik wat snacks in heb. Uit Maarheeze meegebracht. Waren die niet gekookt dan ? Ik pak het andere ei en tik het voorzichtig open. Ja hoor , nog een rauw ei. Dus ik loop al anderhalve dag met twee rauwe eieren in mijn rugzak rond….
Ik loop over een breed zandpad verder. Dat het hier mooi is verzacht het leed van het verkeerd lopen een beetje. Verderop zal ik wel weer op de route komen dus ik loop door….en door….en door… markeringen genoeg maar geen rood/witte. Wandelaars kom ik ook niet echt tegen alleen de mountainbikers en joggers dus. Ik besluit toch een jogger tot stoppen te dwingen om de weg te vragen. ‘Waar moet je naartoe ?’ Richting Waalre was mijn antwoord. ‘ Dan moet je hier rechtdoor , zeker niet naar rechts en ook niet terug’, was zijn antwoord,” en dan stukje langs de A2 tot je erover heen kunt’. Hij wenste me succes en jogde weer door. En ik ging rechtdoor….en rechtdoor….tot het pad weer afboog de verkeerde kant op. Dus ik ging een andere richting in . En ik zag de auto’s op de A2 rijden. Zo dichtbij masr zo ver weg. Gelukkig kwam ik twee amazones tegen die me de goede kant opstuurden.
Eindelijk was ik bij het viaduct waar ik de A2 weer overkon en zag ik de rood/witte markering weer. En het was weer eens file zag ik. ‘ Hallo wereld !!’, zeg ik bij elk viaduct wat ik over ga . En ‘ dag wereld ‘ als ik er voorbij ben.
Een paar honderd meter verder kwam ik bij de Hut van Mie Pils en plofte neer en bestelde een a.v. biertje en een broodje kroket en dat was exact wat ik kreeg. Een broodje…en een kroket. Beetje droge toelie maar ik doe het ermee. En ik kon hier een welverdiende pelgrimsstempel halen.
Vanaf hier was de markering wel duidelijk. Dat wordt bijgehouden door vrijwilligers en de ene is wat ijveriger dan de andere. Deze was wel ijverig en had bij ieder zijpaadje waar je niet in moest rood/witte kruizen gezet. Dat moet ook overal zo zijn eigenlijk maar dat is dus niet het geval. Dit was een goeie en dat liep lekker vlot. Ik kwam nog maar weinig mensen tegen het volgende stuk. En ook geen een pelgrimpad wandelaar vandaag. Tot nu toe kwam ik die iedere dag wel tegen. Maar het was ook niet zo’n interessant stukje hoewel het stukje over de Tongelreep wel mooi was. .
En toen kwam ik bij de Valkenswaardseweg…munne God wat een drukte. Probeer daar maar eens over te steken als wandelaar. Wat een ellende. Maar uiteindelijk lukt het en loop ik naar Valkenswaard en bij de eerste verkeerslichten moet ik scherp rechtsaf om vervolgens via een fietspad weer terug te lopen. Dit was wel echt het meest nutteloze stuk van heel de route. Wat saai om 1,5 km over een fietspad te lopen. Dus die punt naar beneden en weer omhoog naar Valkenswaard mogen ze per direct schrappen. Ja…het was een voormalige trambaan…dus historisch interessant …. mèh…nu niet meer. Wel grote kapitale huizen te zien , dat dan weer wel.
Eindelijk kom ik weer op een punt waar ik eraf kan. Ik begin weer behoorlijk moe te worden . Even wat eten nog. Ik spoel het ei van de peer die ik nog heb en eet het op. Dit suffe stuk van ongeveer drie kilometer heeft er wel ingehakt merk ik. Het is al een uur of drie en ik moet nog een heel eind. Maar kom op….doorlopen.
Ik ga hier naar links en loop over piepkleine dorpjes Loon en Timmereind. Ik moet naar de wc….en dat begint heel ongemakkelijk te worden. Op een volgende kruising neem ik een beslissing…Ik moet nog echt een eind en ik ga een shortcut nemen. Gelukkig kom ik langs een restaurantje en ik spurt naar binnen naar de wc. That was close…
Even een soepje bestellen , misschien kikker ik daar van op. Het weer slaat ook weer om. Heel de dag was het wel steeds zo’n jas aan /jas uit dag maar nu wordt het flink koeler en gaat het miezeren.
Ik neem contact op met Marielle waar ik kon aanschuiven voor een maaltijd en leg uit dat ik nog een eind moet en dat ik moe ben en naar mijn hotel wil. Dat snapte ze wel. Jammer wel .
Ik vraag aan de serveerster wat de kortste weg is en ze wijst me de weg. Het is nog wel een eind lopen zegt ze. Ik loop de richting in die ze aanwijst en het begint meer te miezeren en de miezer wordt regenachtig.
Ik ben er snel klaar mee. Moet ik die regencape weer omhannessen ?pfff. Als ik nu eens ging liften ? Dat heb ik echt nog nooit gedaan maar ik probeer het nu toch. De eerste rijdt door. De tweede stopt !! Ik loop er naartoe en ze zegt dat ik in kan stappen. ‘Ik moet naar Steensel ‘, zeg ik. Daar moest ze niet naartoe. Maar ik was met een klein stukje al blij op dit punt. Ze gaf aan nog nooit een lifter opgepikt te hebben. Dat vond ze eigenlijk maar eng. Ze lachtte ook wel wat nerveus en ze zat steeds in het spiegeltje te kijken. Zag ik wel maar ik negeerde het. Bij het benzinestation moest ik rechtsaf had de serveerster gezegd en toen we daar aankwamen zei ik dat ze wel mocht stoppen. Ik was al een heel eind verder. ‘Weet je wat, ik breng je wel naar Steensel ‘, zei ze. Wauw. Wat een mooie actie. Dus dat deed ze en zette me voor het hotel af. Dank je wel…onbekende vrouw !!
Moe kwam ik mijn hotelkamer op en heb als eerste heel lang onder een warme douche gestaan. Hoe heerlijk kan dat zijn !!
