Dag 14 : Haaren naar Den Bosch

Vanmorgen werd ik al vroeg wakker ondanks dat ik na twaalven pas ging slapen. Laatste dag alweer. Bizar dat het zo snel gegaan is en dat ik zo’n eind gekomen ben.

Ik sta op en Arvid zit te ontbijten. Ik schuif aan en we zitten relaxt te kletsen terwijl het voor hem gewoon een werkdag is . Rond 8 uur rijdt hij aan en zet me af op mijn beginpunt voor vandaag , kasteel Nemerlaer. Zo vroeg ben ik nog niet een keer vertrokken maar ik wilde van deze dag ook extra genieten. Alles nog meer op mijn gemak doen dus. Nog slenterderder.

Het is fris maar het is meteen mooi. Ik loop langs de Essche stroom en de ochternevel stijgt op vanaf het water en de velden en de zon begint al door de sluier te piepen. Dit gaat echt een mooie dag worden.

Over een zandpad loop ik riching Esch. Het is nog zeer rustig . Eigenlijk zie ik niemand. Behalve wat tractoren die voorbij denderen omdat de maïs eraf moet vandaag.

Vogels zie ik wel veel. En ik sta vaak stil om te luisteren . Koeien ook….en natuurlijk sta ik weer te kwats praten tegen ze. Ze vinden dat allemaal goed.

Het Pelgrimspad loopt om Esch heen en even later duik ik de bossen in richting Vught. Ook hier veel vogels. Ook veel roofvogels gezien vandaag.

Het is echt lekker weer al. Wat een mooie dag om het zo af te sluiten. Het mooie vind ik ook aan zo wandelen dat je volledig in het ‘nu’ zit . Gisteren is geweest…morgen weet je niet wat er komt…het enige wat ik doe is van punt naar punt lopen , op zoek naar de rood/witte markering.  Eigenlijk is het gewoon een hele lange speurtocht. Dat is het eigenlijk .

En wat een mooie huizen staan hier. Ik kom Vught binnen en steek de provinciale weg over en bij het eerste bankje dat ik zie ga ik zitten. Even wat drinken en van mijn verjaardagsnootjes eten. Ik zit er een paar minuten en zie een koppel van de andere kant komen. ‘He, we kennen jou !’, zegt de man.Het is potdomme het koppel dat ik de tweede dag tegen kwam. Toen ik vanuit Mesch kwam. Die een klein stukje meeliepen en toen doorliepen omdat ik zo slenterde. We groeten elkaar als oude vrienden. Dat is ook zo apart. Al die lange afstandswandelaars groeten elkaar. Beetje zoals motorrijders. Het is een soort band die je heel snel krijgt. Als je iemand voor een tweede keer tegen komt groet je elkaar als vrienden. De meesten zijn ook oprecht geïnteresseerd in je. Heel bijzonder eigenlijk. Maar dit vond ik ook apart dat ik ze weer tegenkwam. Zij lopen af en toe een stukje en steeds ergens anders, zit totaal geen logica in. Gewoon wat in ze opkomt. Vanmorgen hadden ze besloten een dagje te lopen omdat het zo’n mooi weer werd en hier stonden ze dan weer voor mijn neus. ‘Ik heb me nog wel afgevraagd hoe ver je zou komen ‘, zei hij ,’ maar je haalt het gewoon ,ongelooflijk.’  Ik snap wat hij bedoelt. Ik ging totaal onervaren op pad , amper voorbereiding , niet sportief , en met een slenterpas en nu zat ik gewoon al in Vught.  Hij vond het echt ontzettend knap wat ik gedaan had . Tja , met slenteren kom je er ook. Gewoon je eigen tempo aanhouden …. je eigen neus achterna…. je eigen ding doen. Duurt misschien langer maar je komt er net zo goed. Ik zag dat ze het oprecht gaaf vonden en we gaven elkaar nog een hand en ze liepen weer verder. De vrouw nog steeds achter de man aan. En ik vond het leuk ze te zien. Helemaal aan het begin en helemaal op het einde van mijn tripke.

Op naar de Vughtse bossen. Ik ken het hier niet zo goed en vond het een heel leuk bos. Veel smalle paadjes met veel bochten zodat het steeds een verrassing is wat er na de bocht te zien is. Dat vind ik de leukste paadjes.

Ik kom uit bij de fusilladeplaats . Ook hier ben ik nog nooit geweest. Al die namen op die stenen en zo jong nog . Wat een zware plek. Als ik plekken bezoek waar heftige dingen gebeurd zijn moet ik dat daarna echt even proberen van me af te zetten. Het is net of ik die pijn , angst in me opneem en ik voel me dan ook altijd zwaar als ik zoiets zie. Het is ook niet erg om er even heel goed bewust van te zijn natuurlijk.

Ondanks de zwaarte kan ik het best van me afzetten door de mooie omgeving. Een behoorlijk contrast eigenlijk.  Ik word altijd kalm als ik door de bossen loop. Niet dat ik zo’n druktemaker ben . Maar ik voel me gewoon goed in de bossen. Ook in mijn eentje.

Een stuk verder loop ik een heel eind langs een kanaal en buig af naar rechts en loop naar fort Isabella.  Vandaar naar Den Bosch over een fietsbrug over het spoor. Den Bosch gewoon !  Te voet kom je op plekken die je anders niet ziet. Het pad leidt naar een voetpaadje achter huizen door pal aan de Dommel.  Wat een uitzicht hier.

Een stukje verder ga ik zitten en geniet van het uitzicht.  Achter me hoor ik het lawaai van de stad en voor me zie ik de rust van het water en de velden.

Den Bosch is absoluut een mooie stad en ik zet de laatste kilometer in naar de St Jan. Ik kom het pleintje op en de eerste die ik zie is Corry Konings. Ik zeg heuj en loop paar meter door. Ik draai om om een selfie te maken van mezelf voor de kathedraal en Corry denkt dat ik haar wil fotograferen en duikt achter een bord. Niet bang zijn , Corry. Toch komt er een idee in me op. Als ze nu klaar is met telefoneren ga ik vragen of ze een foto van mij wil maken. Lijkt me erg grappig maar Corry schiet helaas snel naar binnen toe

Ik loop een rondje door de kathedraal en scoor mijn laatste stempel. En ik ga tegenover op een terras zitten en bestel een soepje en een a.v. biertje. Zooo. .dat fietst erin.

Rond 17.00 uur loop ik naar het station en Mariska komt me tegemoet met een bos zonnebloemen. Samen gaan we nog lekker eten en babbelen helemaal bij . Ik zit nog helemaal in mijn zen nu. Benieuwd hoe lang dat duurt ….

Rond 20.00 uur pakken we de trein terug naar Tilburg en van daaruit te voet naar mijn huis. Ik ben moe merk ik. De St Jan was mijn doel…Ik heb het gehaald en toen was het ook op plots.

Het is mooi geweest  🙂