De Boom

Sinds een tijdje probeerde ik verder te kijken dan mijn neus lang was en ging wat buiten mijn zorgvuldig opgebouwde comfortzone. Ik was altijd wars van dingen die ik niet kon zien, horen, voelen, proeven enzovoort. Dus als ik het niet kon zien , bestond het wat mij betreft niet. Zeker als iemand over spiritualiteit en aanverwanten begon kreeg ik meteen rillingen en negatieve gevoelens. Engelen, leven na de dood , zielen….ga toch fietsen. Daar was ik toch echt te nuchter voor om daar wat in te zien. Flauwekul !!

Maar ik besloot dus op een gegeven moment dat het tijd was mijn comfortzone te verlaten en gaf me op voor een cursus spirituele ontwikkeling. Met lichte twijfel ging ik er naartoe, bang dat het toch een hoop gezweef was. Maar gelukkig.  Het was geen gezweef . Nou ja, bijna niet. Een beetje argwanend zat ik het allemaal te bekijken. De meesten konden toch wel een of ander kunstje, hooggevoelig of dingen voorzien, energie van edelstenen voelen , contact met …..ja…uhhh…iets, zullen we maar zeggen. Ik kon geen kunstje maar wilde stiekem ook wel dat ik een kunstje kon. Dingen laten bewegen leek me wel leuk. Zodat je als iemand vervelend tegen je aan zit te kletsen plots een bloemvaas tegen zijn of haar hoofd kon doen belanden en dan hoogst verbaasd reageren : “Wat gebeurt er ? Hoe kan dat nou ?” Dat leek me wel geinig. Maar dat zat helaas niet in het lesaanbod.

Ik kon het best wel prima met de aanwezige vrouwen ( allemaal vrouwen, dat dan weer wel ) vinden en ondanks dat sommige dingen me te ver gingen kon ik me vooral vinden in de natuur dingen. Ik slenter veel door de bossen dus dat lag me wel. Wilde best wel elfjes zien wat dat betreft. Daar heb ik trouwens nooit negatief tegenover gestaan. Elfjes zijn wel cool. Eén les ging over energiën. Energie van mensen maar ook van bomen. We moesten proberen de energie van de boom te voelen.  Ik deed mijn best. Straalde als een malle, stak mijn handen uit als een devote Yomanda  in spé  naar voren richting de boom om zijn levenssappen te voelen , maar niks. “Dat komt vanzelf”, werd er gezegd. “Geduld.” Dat is ook zo`n beetje het motto van zo`n cursus. “Dat komt vanzelf…..”

Een paar weken later ging ik wandelen met mijn vriendin Jacky in het mooie gebied van de Kampina samen met de honden. Ik vertelde honderduit over mijn nieuwe ontdekkingen. Energie van bomen voelen….whoooo !!! Hoe gaaf is dat !!! Ik stond er echt voor open . Ik straalde en ik straalde. Voelde me als een lichtvoetig elfje dat door de bossen zweefde . Ik vertelde Jacky dat je de energie van bomen kon voelen en besloot om een demonstratie te geven. Helemaal in hogere sferen liep ik naar een mooie , stevige eik die me bijzonder heilig leek en legde mijn hand op de stam. Bijna meteen voelde ik wat kriebelen. De boom vibreerde. Ik schrok me rot en keek verbijsterd naar Jacky. Het werkte zeg. Ik kon het !!! Ik kon een kunstje !!! Ik was zojuist echt toegetreden tot de wereld van de sprituelen. Ik was geslaagd, toegelaten. Ik keek naar Jacky en zei : “Ik voel de vibratie.” Jacky was onder de indruk want ze zei : “Oow ?” Ik wilde eigenlijk de boom niet loslaten want dit was echt een magisch moment . Maar ik kon niet de hele dag blijven staan boomvibreren en voelde me al sip worden bij de gedachte dat het magisch moment zo voorbij was. De vibraties werden heviger. Wat……heviger ? Kan dat ? De boom begon steeds woester tegen mijn hand te vibreren. Op dat moment  begon ik toch lichtelijk argwaan te krijgen. Hmm, dat lijkt me niet helemaal te kloppen maar ik ben nieuw in de spiritualiteit dus, wie weet. Ik besloot de boom toch maar los te laten en tot mijn verbazing vloog een bijzonder boze vlieg behoorlijk geïrriteerd van onder mijn hand snel weg nog net geen middelvinger opstekend.
Ik keek, ik besefte….
Uuuuuuhhhh…..

Sindsdien ben ik sceptisch over vibrerende dingen. En elfjes zijn ook overgewaardeerd wat mij betreft.