De Hond

Laura en ik gaan graag wandelen. We vinden dat we goed bezig zijn maar als we eerlijk zijn is het meer slenteren met onze drie honden. Ik met mijn Akita en Roemeens vuilnisbakkie en Laura met haar Mechelse herdershond mix. Laika is de naam van de herder maar eigenlijk was Drill Sergeant een betere naam geweest want steeds als we teveel slenteren maakt ze ons luid blaffend duidelijk dat we door moeten lopen. Wat dus zowat de hele slentering , wandeling is toch echt teveel eer nu ik erover nadenk, doorgaat. Ach, de herdershond bedoelt het goed zullen we maar denken. Dat we niet zo goed luisteren naar haar kan ze ook niks aan doen.

Maar Laika is goed opgevoed en heeft de puppycursus prima doorlopen dus die luistert zowaar. Dan mijn honden…
De Akita heb ik vanaf zijn derde levensjaar en was dus al een volwassen reu. Toen ik hem ging ophalen zei de vorige eigenaar : “Je hoeft hem niks te leren hoor, hij luistert toch niet.” Tja, Akita`s hebben maar één baas en gelukkig vond hij al snel dat ik dat was dus ik heb af en toe toch zijn aandacht. Daarom hou ik ook van dat ras. Eigenheimers…verder trek ik de vergelijking niet door naar mezelf.
Het vuilnisbakkie komt uit Roemenië, geboren en getogen op straat. Hier naartoe gebracht door twee goedwillende mensen maar na twee weken bleek het toch niet werken dus het vuilnisbakkie moest weg. Gewoon verkeerde timing, reden is mij bekend en ik veroordeel ze dus ook niet.
Sam en Pleun heb ik ze genoemd omdat de gegeven namen Simba en Fien me lichtelijke braakneigingen gaven.
Sam en Pleun kunnen het goed vinden. Pleun wil spelen en Sam doet op zijn manier zijn best om mee te doen. Pleun daagt honden uit en Sam lost het op. Tenminste , als hij de kans zou krijgen. Dat is hem nog niet gelukt , tot die ene keer….bijna.

Laura en ik slenterden door een mooi aangelegd natuurgebiedje in wording met Sam, Pleun en Laika. Lekker ontspannen keuvelend besloten we een smal paadje achter een voetbalveld op te lopen waar een paar elftallen bezig waren met een wedstrijdje en met de ouders vanaf de zijkant hun kroost aanmoedigend. Je kent het wel. De meeste ouders staan zich te vervelen en willen liever thuis op de bank zitten maar ja, Jantje wil toch graag support van zijn ouders .

In de verte zagen we een oudere vrouw met een Labrador aankomen wandelen. Ah shit, dit is wel een heel smal paadje. Ik besloot om zo ver mogelijk in de berm te gaan staan met de honden dicht bij me. Jaaaa, fout, fout.  Mijn vertrouwen in mijn twee honden was nog niet dusdanig dat ik vol vertrouwen op het onheil af durfde te stevenen.
Laura ging met Laika keurig rustig voorbij de vrouw zoals een goed opgevoede hond betaamd. Duidelijk een geslaagde puppycursus. Ze bleven wat verder op het paadje staan wachten op ons zootje ongeregeld. Ik was er ook klaar voor. Mijn beide honden goed onder controle en de riempjes goed in mijn handen vast. De vrouw slenterde dichterbij. Veel haast leek ze niet te hebben. Eindelijk kwam ze ter hoogte van ons keurig opgestelde berm peloton en wat ik vreesde maar hoopte dat niet ging gebeuren, gebeurde toch. Pleun viel uit en begon te blaffen naar de Labrador maar wat toen gebeurde ging razendsnel. De Akita schoot naar voren en ik werd zowaar gelanceerd en met een elegante ( Het is mijn verhaal) snoekduik belandde ik plat op mijn buik midden op het paadje.
Daar lag ik dan. Een arm gestrekt met een keffende Pleun en de andere arm gestrekt met een Sam die nog steeds probeerde bij de Labrador te komen.
Ondertussen vonden de ouders op het voetbalveld dat wat op het paadje gebeurde toch interessanter was dan hun klungelende kroost op het veld dus die draaiden hun kinderen massaal de rug toe om naar een veel spannender wedstrijd te kijken.

Ik duwde mijn gezicht in het zand van het paadje. Normaal schaam ik me niet zo snel maar dit was toch een van die momenten waarop je wilde dat je je onzichtbaar kon maken of dat miraculeus een teletijdmachine op het paadje verscheen en ik vijf minuten terug in de tijd kon gaan. Vijf minuten, dat is alles wat ik wil. Vijf maar. Of dat ik ala Tita Tovenaar in mijn handen kon klappen en hoppa, alles stond stil. Alleen zou ik dan heel snel moeten klappen want ik denk dat Sam best snel is. Ik klap. KLAP, KLAP. Net op tijd, Sam is nog in zijn zweefmoment naar de nek van de brave Labrador en Pleun met open bek richting de poot van het beest. De toeschouwers staan allemaal bevroren met een grijns op hun gezicht wat me onmiddellijk irriteert. Maar ik heb pech, geen teletijdmachine, geen magische krachten. Ik lig nog steeds op mijn buik op het paadje.

Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat Laura haar sjaal over haar mond heeft gedrapeerd. Ze staat me verdomme grandioos uit te lachen maar doet geen poging om me uit deze situatie te redden. Liever staat ze al proestend in haar sjaal het allemaal te bekijken en te bedenken dat ze me hier nog jaren mee kan plagen.
Wat doet de vrouw met de Labrador ondertussen zou je denken ! Dat zal ik je vertellen. Niets ! Helemaal niets !!
Ik draai mijn hoofd om naar de vrouw en zie dat ze stil is blijven staan en me nieuwsgierig aankijkt. Blijkbaar ben ik een of andere curiositeit die nader bestudeerd moet worden.
Mijn onmacht en schaamte slaat om naar frustratie. Aan de ene kant een me uitlachende vriendin, de andere kant de vrouw die me blijft aanstaren en voor me de ouders die ondertussen hun kroost totaal vergeten zijn.

Ik word kwaad, vooral op mezelf. Er komt een vloek uit mijn mond die ik niet zal herhalen en ik krijg de lijn met Pleun wat losser om haar een tik tegen haar poot te geven. Het helpt, ze houdt op met blaffen en ik merk dat Sam ook zijn interesse in de Labrador verliest .
Gelukkig, nu kan ik eindelijk een poging doen om op te staan maar dat was buiten de vrouw gerekend. Ze staat me nog steeds aandachtig aan te kijken maar na mijn tik naar Pleun toe buigt ze voorover en zegt : “Slaan helpt niet.”

Dat was de druppel. Ik begin te vloeken . Al mijn frustratie eruit. Loop dooor, loop…door !! Aaaargh. Ik probeer me in te houden maar het kwaad is geschied. Hoe moet ik me hier nog met ongeschonden ego uit redden. Dat is onmogelijk. Uiteindelijk kom ik overeind en loop richting Laura die ondertussen behoorlijk stuiptrekkende bewegingen aan het maken is. Ik negeer de ouders langs het voetbalveld maar voel dat hun blikken me volgen en ik kijk niet meer om. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk terug naar de auto en het slentergangetje wordt plots een behoorlijke pas dus flink doorwandelen blijk ik wel te kunnen. De hele weg terug naar de auto hoor ik alleen maar whahaha, hihihi met tussen het geproest door half hikkende, hakkelende zinnen waar ik alleen woorden zoals gestrand en walvis kan uithalen.
Ik wil Laura graag een corrigerende tik geven maar ja……Slaan helpt niet hè !!