Trainingsdag 5 , Huis ter Heide, De Moer

Trainingsdag 5, Huis ter Heide

 

` He, ben je weer beter ? `vraag ik aan Richard , mijn oude bandmaat van Acrostichon. `Ja, gaat wel weer`, antwoordt hij . `Wandelen ? ` vraag ik . `Ja, graag `, antwoordt hij. `Oke, ben ik over een half uur, drie kwartier bij jou . `
Zo, weer wat meer actie ondernemen want ik moet toch echt meer gaan wandelen en iemand meenemen is nog steeds een extra stimulans want ik moet eerlijk toegeven dat ik goed ben om uitvluchten te zoeken voor mezelf om niet in actie te komen. Te warm…te laat…te ver…te vanalles…
En laten we eerlijk, met zijn twee is ook gewoon veel leuker.

 

Ik laad de honden in en we pikken Richard op om naar Huis ter Heide te rijden waar de Schotse hooglanders staan. Nog altijd de kiltloze versie zo ver ik weet.
De vorige keer dat ik daar was, 10 dagen geleden, merkte ik dat het nog best een eindje lopen was vanaf de parkeerplaats naar de rode wandelroute die ik nu weer wil volgen dus ik had een straatje dichterbij opgezocht waar ik wilde parkeren. Nee, niet uit luiheid maar omdat mijn oude Akita lange afstanden niet meer zo trekt, zeker met dit warme weer. Echt !! Heus !!

Al babbelend reden we richting De Moer en ik vond het uitverkoren straatje en reed het in. Bijna daar, dacht ik blij en reed lekker door en nam een haakse bocht om vervolgens keihard op de rem te trappen terwijl er een gilletje uit mijn keel ontsnapt. We stevenen recht op een aarden wal af die midden over de weg geplaatst is waarschijnlijk om andere mensen met oude honden te verhinderen vlakbij de rode uitverkozen route te parkeren. Wat een anti oude honden beleid zeg ! Nog net op tijd breng ik mijn auto tot stilstand. Ik schrok me wel rot kan ik zeggen en mijn hart moet weer even tot bedaren komen.
Wat nu ? Ik laat me zomaar niet tegenhouden en mijn oude recalcitrante ik voel ik weer opduiken . Ik keer de auto en rijd naar de parkeerplaats waar ik dus blijkbaar mijn auto MOET parkeren. Maar dat gaat niet meer gebeuren volgens recalciCrin die nu weer even de overhand heeft en ik rijd door over het wildrooster, stopborden en verboden toegangsborden negerend. Wie houd mij tegen…whoehahahahaaaa…zo`n gevoel had ik een beetje. Dat mijn stoere gedrag plaatsvind in een Suzuki Wagon aka Legoblokje en dus voor een passant niet zo heel indrukwekkend is waarschijnlijk leg ik naast me neer.

 

Maar goed, even later bereiken we het punt waar ik wilde parkeren en we lopen het bos in. RecalciCrin is weer verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een variant die hoopt dat ze straks geen boete heeft voor fout parkeren. Of een wielklem hoewel ik dat betwijfel midden in de bossen. Maar dat zie ik straks wel. Eerst wandelen.
Wat een rust hier zeg. Ik geniet van de geuren en kleuren van de dennen in dit stuk van het bos. Het is nog redelijk vroeg en nog redelijk te doen qua temperatuur. Al babbelend over koetjes en kalfjes zijn we zo een eind op weg en na enkele kilometers besluiten we bij een ontzettend gave eik even pauze te nemen. We gaan op een bankje zitten en genieten van het uitzicht wat we hier hebben en eten en drinken wat waarbij Pien meteen bij Richard op schoot kruipt. Sam duikt een sloot in om te gaan drinken maar helaas is door de aanhoudende droogte de sloot volkomen droog.
Ik heb uiteraard voldoende drinkwater meegenomen en een bakje voor de honden dus dat komt wel goed.

Ik herinner me van mijn vorige wandeling dat er tegenover het bankje , goed verscholen in de bosjes een kikkerpoel ligt. De vorige keer was de poel al zichtbaar geslonken en ik ben benieuwd hoe het nu is , 10 dagen verder. We liepen door de bosjes naar de poel en wat ik zag werd ik niet blij van. Tientallen kikkers in een stukje van een meter bij een meter ongeveer. Wat een triest gezicht. Stilletjes zaten ze zo wat op elkaar in het plasje water. Ik hoop zo dat het snel gaat regenen anders vrees ik dat deze kikkers het echt niet gaan overleven maar helaas ziet het daar niet naar uit. Erg dit maar ik heb geen idee wat ik zou kunnen doen hieraan. Ze zullen wel voer worden voor de vogels denk ik.

      

 

We vervolgen onze weg naar een enorm mooi paadje geflankeerd door grillige acasia`s . Het paadje lijkt zo uit een Tim Burton film te komen of alsof de Nazgul ieder moment tevoorschijn kunnen komen zittend op hun demonische paarden.  Spooky maar mooi dus.

       
We blijven de rode route volgens en de temperatuur gaat stilletjes aan stijgen. We zien de Schotse hooglanderdrollen overal liggen maar de runderen zelf hebben we nog niet gezien. Ik ben ervan overtuigd dat ze weer bij het water zullen staan want daar waren ze de vorige keer ook. En het is warm dus waarom zouden ze daar niet zijn ? Slimme runderen liggen bij warm weer vlakbij het water toch ? Beetje rusten, beetje drinken…
We naderen het water en ik keek verheugd naar links….niks…..naar rechts…niks. Helemaal geen een Schots hooglandertje te zien. Niks.
Richard merkt droog op dat ze ons waarschijnlijk allang aan hebben horen komen en dat ze nu achter een bosje staan te wachten tot we weg zijn. Zou zomaar kunnen natuurlijk. Die Schotten zijn tot alles in staat. Beetje gniffelend ons in de gaten houden .

Ook hier is de droogte goed zichtbaar. Waar de vorige keer het water nog tot aan het vlonderpad kwam is nu zand. Het scheelt zeker een meter of 10.
Samba loopt door het water en gaat erin zitten, het is ook behoorlijk warm aan het worden. Hij gaat lekker rechtop zitten genieten van de koelte aan zijn gat maar begint te raar te kijken en springt weer omhoog verbaasd achterom kijkend , niet begrijpend waarom de drekkige onderlaag zijn gat naar beneden zoog. Da`s ook niks natuurlijk zo`n vacuum gezogen hol.

Grinnikend lopen we weer verder en een stukje verder zie ik een roofvogelvleugel liggen. Een verse nog wel zonder dat er andere delen of veren in de buurt liggen. Welk dier eet grote roofvogels ?? Hoe komt die vleugel hier ? We snappen er niet veel van en komen uiteindelijk tot de conclusie dat door de droogte en de afwezigheid van gras de Schotse hooglanders overgegaan zijn op een dierlijk dieet. Survival of the fittest met deze weersomstandigheden. Ze moeten zich aanpassen aan deze periode natuurlijk en ik ben vanaf nu extra op mijn hoede voor in ambush liggende Schotse hooglanders.

Toch vind ik het wel jammer dat ik ze hier niet zie want dat is ook een van de redenen dat Richard mee ging . De Schotse hooglanders wilde hij graag zien. Dat wil hij nog steeds ook al blijken ze carnivoor te zijn geworden. Verse vlaaien zien we hier toch genoeg dus ze zijn er wel geweest. Pien ziet ze ook en neemt razendsnel een hap uit de groene vlaai. Nou ja, ieder zijn meug zal ik maar zeggen.

We zijn hier niet zo heel ver meer van de verharde weg weet ik van vorige keer dus helaas pindakaas, geen runderen gezien. Een eind verder moeten we naar links en ik zie in de bocht een staart zwiepen denk ik . `Da`s een paard `, zegt Richard. Een paard ? Het lijkt inderdaad op een paardestaart en we lopen dichterbij.
Verrek, het hele pad om de hoek dat wij moeten volgen ligt bezaaid met Schotse hooglanders zodat het onmogelijk is voor ons om erlangs af te gaan. Verrekte ambushers zijn het. Voorop een grote koe als waakkoe en tussenin de oudere runderen en de kalfjes waarvan er minstens een heel erg jong is. Wat gaaf weer !! We blijven op een veilige afstand staan kijken ondertussen verzinnend hoe we er voorbij kunnen komen. Er is geen andere optie dan dwars door het bos te gaan met een grote omtrekkende beweging om de beesten heen. De waakkoe volgt al onze bewegingen en ik krijg het gevoel dat ze echt niet zo mak en relaxt zijn. Ze straalt zoiets uit van YOU SHALL NOT PASS !!

  
We gaan door het bos erom heen en zien wel dat ze ons goed in de gaten houden en ik ben blij als ik weer op het zandpad sta een eindje voorbij de runderen. Het zijn er best wel wat . 30-40 of zo. Ook aan deze kant ligt een waakkoe die ons zogenaamd rustig in de gaten houdt. Als ze kon zou ze zo`n beweging maken met haar poot, met haar hoef naar haar oog gaand en dan naar ons wijzend met een half dichtgeknepen oog. Maar dat kan ze niet dus dat gebeurde ook niet.

We blijven nog even staan kijken en gaan dan door het hek naar buiten naar de veilige kant. Vraag me wel af wat we hadden moeten doen als ze tegen dat hek aan hadden gelegen. Heel dat tering eind terug lopen ?
We komen de bossen uit en kijken naar rechts en verhip, nog veel meer Schotse hooglanders. Minstens nog eens 40-50 beesten staan in de verte te grazen vlakbij een meer. Wauw. Genietend van de beesten die veilig ver weg staan onder het genot van honderden krekels die we horen. `Zo rustgevend, die krekels `, verzucht Richard. `Echt hè ,` antwoord ik. Het krekelgesjierp blijft onverminderd hard aanhouden op hetzelfde volume . Iets klopt hier niet. Ik kijk om me heen en het geluid lijkt te komen van een hoogspanningspaal. Staan we verdomme al minutenlang te genieten van het geluid van een hoogspannings mast ! We schieten in de lach en lopen door want hier op de open vlakte is het ook wel heel warm en hoe lang kan een mens naar een hoogspanningsmast luisteren ook . Dat houdt een keer op natuurlijk.

 

Kwartiertje later staan we weer bij de auto die boete en klemvrij blijkt te zijn. Toch kleine opluchting van mijn kant moet ik toegeven. Ruim 6 kilometer gelopen wat ik ver genoeg vond met deze warmte, honden vonden het ook ver genoeg. Richard ook trouwens.

Tot de volgende !!