Month: September 2018

Vanmorgen werd ik al vroeg wakker ondanks dat ik na twaalven pas ging slapen. Laatste dag alweer. Bizar dat het zo snel gegaan is en dat ik zo’n eind gekomen ben.

Ik sta op en Arvid zit te ontbijten. Ik schuif aan en we zitten relaxt te kletsen terwijl het voor hem gewoon een werkdag is . Rond 8 uur rijdt hij aan en zet me af op mijn beginpunt voor vandaag , kasteel Nemerlaer. Zo vroeg ben ik nog niet een keer vertrokken maar ik wilde van deze dag ook extra genieten. Alles nog meer op mijn gemak doen dus. Nog slenterderder.

Het is fris maar het is meteen mooi. Ik loop langs de Essche stroom en de ochternevel stijgt op vanaf het water en de velden en de zon begint al door de sluier te piepen. Dit gaat echt een mooie dag worden.

Over een zandpad loop ik riching Esch. Het is nog zeer rustig . Eigenlijk zie ik niemand. Behalve wat tractoren die voorbij denderen omdat de maïs eraf moet vandaag.

Vogels zie ik wel veel. En ik sta vaak stil om te luisteren . Koeien ook….en natuurlijk sta ik weer te kwats praten tegen ze. Ze vinden dat allemaal goed.

Het Pelgrimspad loopt om Esch heen en even later duik ik de bossen in richting Vught. Ook hier veel vogels. Ook veel roofvogels gezien vandaag.

Het is echt lekker weer al. Wat een mooie dag om het zo af te sluiten. Het mooie vind ik ook aan zo wandelen dat je volledig in het ‘nu’ zit . Gisteren is geweest…morgen weet je niet wat er komt…het enige wat ik doe is van punt naar punt lopen , op zoek naar de rood/witte markering.  Eigenlijk is het gewoon een hele lange speurtocht. Dat is het eigenlijk .

En wat een mooie huizen staan hier. Ik kom Vught binnen en steek de provinciale weg over en bij het eerste bankje dat ik zie ga ik zitten. Even wat drinken en van mijn verjaardagsnootjes eten. Ik zit er een paar minuten en zie een koppel van de andere kant komen. ‘He, we kennen jou !’, zegt de man.Het is potdomme het koppel dat ik de tweede dag tegen kwam. Toen ik vanuit Mesch kwam. Die een klein stukje meeliepen en toen doorliepen omdat ik zo slenterde. We groeten elkaar als oude vrienden. Dat is ook zo apart. Al die lange afstandswandelaars groeten elkaar. Beetje zoals motorrijders. Het is een soort band die je heel snel krijgt. Als je iemand voor een tweede keer tegen komt groet je elkaar als vrienden. De meesten zijn ook oprecht geïnteresseerd in je. Heel bijzonder eigenlijk. Maar dit vond ik ook apart dat ik ze weer tegenkwam. Zij lopen af en toe een stukje en steeds ergens anders, zit totaal geen logica in. Gewoon wat in ze opkomt. Vanmorgen hadden ze besloten een dagje te lopen omdat het zo’n mooi weer werd en hier stonden ze dan weer voor mijn neus. ‘Ik heb me nog wel afgevraagd hoe ver je zou komen ‘, zei hij ,’ maar je haalt het gewoon ,ongelooflijk.’  Ik snap wat hij bedoelt. Ik ging totaal onervaren op pad , amper voorbereiding , niet sportief , en met een slenterpas en nu zat ik gewoon al in Vught.  Hij vond het echt ontzettend knap wat ik gedaan had . Tja , met slenteren kom je er ook. Gewoon je eigen tempo aanhouden …. je eigen neus achterna…. je eigen ding doen. Duurt misschien langer maar je komt er net zo goed. Ik zag dat ze het oprecht gaaf vonden en we gaven elkaar nog een hand en ze liepen weer verder. De vrouw nog steeds achter de man aan. En ik vond het leuk ze te zien. Helemaal aan het begin en helemaal op het einde van mijn tripke.

Op naar de Vughtse bossen. Ik ken het hier niet zo goed en vond het een heel leuk bos. Veel smalle paadjes met veel bochten zodat het steeds een verrassing is wat er na de bocht te zien is. Dat vind ik de leukste paadjes.

Ik kom uit bij de fusilladeplaats . Ook hier ben ik nog nooit geweest. Al die namen op die stenen en zo jong nog . Wat een zware plek. Als ik plekken bezoek waar heftige dingen gebeurd zijn moet ik dat daarna echt even proberen van me af te zetten. Het is net of ik die pijn , angst in me opneem en ik voel me dan ook altijd zwaar als ik zoiets zie. Het is ook niet erg om er even heel goed bewust van te zijn natuurlijk.

Ondanks de zwaarte kan ik het best van me afzetten door de mooie omgeving. Een behoorlijk contrast eigenlijk.  Ik word altijd kalm als ik door de bossen loop. Niet dat ik zo’n druktemaker ben . Maar ik voel me gewoon goed in de bossen. Ook in mijn eentje.

Een stuk verder loop ik een heel eind langs een kanaal en buig af naar rechts en loop naar fort Isabella.  Vandaar naar Den Bosch over een fietsbrug over het spoor. Den Bosch gewoon !  Te voet kom je op plekken die je anders niet ziet. Het pad leidt naar een voetpaadje achter huizen door pal aan de Dommel.  Wat een uitzicht hier.

Een stukje verder ga ik zitten en geniet van het uitzicht.  Achter me hoor ik het lawaai van de stad en voor me zie ik de rust van het water en de velden.

Den Bosch is absoluut een mooie stad en ik zet de laatste kilometer in naar de St Jan. Ik kom het pleintje op en de eerste die ik zie is Corry Konings. Ik zeg heuj en loop paar meter door. Ik draai om om een selfie te maken van mezelf voor de kathedraal en Corry denkt dat ik haar wil fotograferen en duikt achter een bord. Niet bang zijn , Corry. Toch komt er een idee in me op. Als ze nu klaar is met telefoneren ga ik vragen of ze een foto van mij wil maken. Lijkt me erg grappig maar Corry schiet helaas snel naar binnen toe

Ik loop een rondje door de kathedraal en scoor mijn laatste stempel. En ik ga tegenover op een terras zitten en bestel een soepje en een a.v. biertje. Zooo. .dat fietst erin.

Rond 17.00 uur loop ik naar het station en Mariska komt me tegemoet met een bos zonnebloemen. Samen gaan we nog lekker eten en babbelen helemaal bij . Ik zit nog helemaal in mijn zen nu. Benieuwd hoe lang dat duurt ….

Rond 20.00 uur pakken we de trein terug naar Tilburg en van daaruit te voet naar mijn huis. Ik ben moe merk ik. De St Jan was mijn doel…Ik heb het gehaald en toen was het ook op plots.

Het is mooi geweest  🙂

Gisteravond na het eten even uitbuiken en chips op tafel. Ik was uiteraard jarig dus dat hoort er wel bij. Mijn broer Ivo kwam nog even langs met mijn neefje en nichtje maar op tijd naar bed weer want moe .

Weer om 7 uur op en mijn moeder had worstenbroodjes in de oven liggen . Een echt Brabants ontbijt dus. Mijn kleren bleken nog niet droog te zijn . Maar mijn jas was echt nog zeiknat…shit.  Dan maar een jas van ons pa aan en ook zijn sokken. De jas paste een tijdje terug niet ,nu wel. Ik zal inderdaad wel wat afgevallen zijn. Ook had ik gisteren een gehaakte sjaal gekregen en die deed ik ook om.

Iets voor negen vertrok ik weer , alweer de voorlaatste dag.  Richting landgoed de Baest,  een mooi stukje Middelbeers. Het begon weer een klein beetje te regenen maar gelukkig maar korte buien vandaag. Ik werd wel beter in regencape omdoen. Met veel flair wierp ik de cape over me heen. Nou ja , iets minder onbeholpen…laat ik maar eerlijk zijn.

Via landgoed de Baest liep ik richting Spoordonk maar eerst via de Heilige Eik , een grote Maria kapel midden in de bossen.

Mooi stuk bos hier . Paar weken geleden nog gewandeld maar nu loopt de route een andere kant op.

Over het viaduct Spoordonk in , langs de watermolen waar ik iets wilde gaan drinken want veel horeca ga ik vandaag niet tegenkomen.

Helaas op maandag gesloten. Dus ik ging op een muurtje zitten en dronk wat water en at een broodje. Een vrouw passeerde met twee rescue honden uit Spanje. Ze bood ze ter adoptie aan . Niet aan mij maar die honden kon je dus adopteren. Ik vertelde wat over Pien , mijn Roemeens hondje. Hondenliefhebbers…dat praat toch gemakkelijk of zo. Met katten heb ik niet zoveel. Veel verder dan’ ja , leuk’ , kom ik dan meestal niet.

Maar die vrouw zegt dat ik hier ook niet moet eten. Ik moet naar Bij Ons gaan. Veel beter , zegt ze en veel leukere mensen. Ze was duidelijk geen fan van de watermolen mensen. Nou ja , het is toch dicht hier dus ik loop door. Het is hier prachtig langs de Beerze.

Het gras is net gemaaid en doordat het een beetje geregend heeft komt er een enorme, bijna bedwelmende ,zoete lucht vrij. Moeilijk te omschrijven maar ik vind het heerlijk. Ik zie fazanten en een hoop vogeltjes , af en toe een klein buitje maar daarna weer steeds blauwe lucht.

Even buiten Spoordonk zie ik links Bij Ons liggen. Het restaurant waar de Spaanse honden mevrouw het over had en ik loop er naartoe. Shit..ook dicht. Maar iemand ziet me voor de deur staan en ik mag binnen komen. Een kop koffie kan wel. De eigenaresse komt er ook bij zitten met een kop thee en we zitten wat te praten over het boerenleven. Ze hebben zelfs ook varkens die je kunt zien vanuit het restaurant. Ik kreeg nog een twix mee voor onderweg en inderdaad..best gemoedelijk hier en lekkere koffie.

Vanaf hier liep je zo wat recht de Kampina in en ja, dat is een prachtgebied waar ik een jaar of 7 geleden best veel gewandeld heb en dus een beetje ken. Hier lopen ook koeien en paarden vrij rond en meteen bij het eerste stuk stond er al een bende koeien op mijn pad. Je moet toch altijd oppassen voor die beesten , het zijn geen ouderwetse melkkoeien die gefokt werden op makheid. Dit zijn vleeskoeien en lopen in de vrije natuur. Maar na een onderhandelingsgesprek mocht ik er toch langs. Meteen nadat ik passeerde gingen ze weer op het pad staan. Recalcitrante beesten.

Een stuk verder kwam ik op de heide uit en het werd nog best lekker weer ondanks dat de wind aan de koude kant was. Het jasje van ons pa was niet echt warm maar ik had de gehaakte sjaal aan dus koud had ik het niet.

Ik genoot weer met volle teugen van de pracht om me heen en was weer aan het zingen.  ‘En wie rijdt er op zijn paard door de prairie ? Dat was cowboy Billie Boo , door de boeven zeer gevreesd…..’ enz . Ik was al door een heel assortiment dieren heen …echte en verzonnen toen ik bij een plek kwam waar een stenen muurtje stond waar ooit een boerderij had gestaan. In de oorlog zaten hier onderduikers en het verzet had hier Duitsers gevangen gezet maar om een of andere reden weer losgelaten dus  die waren weer met een ploeg terug gekomen en had de eigenaar hardhandig ondervraagd en doodgeschoten..zijn broer die hier ook ondergedoken zat was op de vlucht gegaan maar werd ook doodgeschoten. Nou…dan houd je wel effe op met zingen. Bah…

Niet dat ik de rest van de route dan in een dip zit…even bij stilstaan en weer laten gaan.

Ook hier staan veel vennen droog op een paar grotere vennen na. En de regenval van gisteren heeft er toe geleid dat de klapzand stukken een stuk beter begaanbaar zijn . Jippie.

Liep ik dan nergens verkeerd ? Ja…toch wel. Ergens ging het op het laatste stuk weer mis. Waar weet ik niet maar ik zag geen enkele markering meer dus dan maar richting spoor lopen en stukje langs openbare weg richting kasteel Nemerlaer. Gelukkig ben ik daar al eens geweest dus ik weet hoe het daar is. Het is er mooi . Mooier dan langs de openbare weg…maar goed. Ik heb ondertussen ook alweer ver genoeg gewandeld ,zo’n 24 kilometer dus ik vind het wel goed zo.

Opeens hoor ik achter me :’ Het zal toch niet…’.  Ik kijk achter me en zie William achter me staan met zijn scooter. Wauw…wat een toeval. Hij was wat eerder gestopt met werken en nu op het allerlaatste stukje kwamen we elkaar tegen. We kennen elkaar al erg lang. Nog uit de tijd dat hij een punker was en ik een erg stoere hardrocker…ahum. Nu rijdt die punker op een scooter en de stoere hardrocker gaat wandeltochtjes maken. Tja…zo gaat dat.

Ik bel Joyce en even later pikt ze me op. Vannacht blijf ik bij Joyce en Arvid slapen. Joyce maakt een lekker maaltje klaar en we zitten te ouwehoeren tot ik steeds meer zit te knikkebollen. Nog een dagje…

---

 

Ik was als een blok in slaap gevallen gisteravond.  Maar na een paar uur werd ik wakker door lawaai in de kamer naast me. Twee mannen met een slok teveel op die weer op de kamer kwamen. De rust bij de overnachtingen bij Vrienden op de Fiets versus de hotelkamers met veel gasten….en hier betaal je een kwak meer voor. Maar goed , toen ze stil waren viel ik weer als een blok in slaap om om 3.45 uur weer wakker te worden, badend in het zweet. Behoorlijk te vroeg dus en ik voelde me niet lekker. Toch lukte het nog een paar uur te slapen. Om 7 uur stond ik op en zag dat mijn wasje nog niet droog was. Er was een föhn en ik begin mijn was te föhnen maar helemaal droog kreeg ik het niet. Nou ja , na een half uur was ik het gewoon beu kwam het eigenlijk op neer. Ik pakte twee paracetamols want ik voelde me niet helemaal happy.

Om 8 uur ging ik ontbijten . Ontbijtbuffet en ik pakte een broodje en wat kaas.  Ik keek de eieren wat wantrouwig aan maar het bleken deze keer wel hardgekookte te zijn.

Om 9 uur liep ik aan richting Knegsel. Uiteraard liep ik net buiten Steensel een verkeerde weg in maar dat is al standaard geworden . Hoort er gewoon bij zullen we maar zeggen. Houd me alert of zo.

Het is mijn verjaardag vandaag en het is ongelooflijk maar ik ben nu 50. Fucking 50 !!  Ook een reden om te wandelen…kunnen ze niet zo’n pop voor mijn deur zetten. Maar Hennie , een vriendin kon het niet zo maar voorbij laten gaan en had haar auto in Knegsel neergezet en liep me tegemoet. Op het viaduct tussen de twee dorpen kwamen we elkaar tegen. Zij vrolijk toeterend op een rolfluitje en een feesthoedje op. Ik kreeg ook een hoedje op en een ‘mooie’ ketting met 50 erop.

We liepen naar Knegsel en gingen naar een restaurant en ze trakteerde me op taart en cappuccino.  En ik kreeg een ei en noten als kado….ze volgt me dus goed en weet wat ik nodig heb. Haha.

Wat een leuke actie zeg.  Ik vond het ook erg leuk om samen een stukje te lopen.

Ja , die is op zijn kop…krijg dat niet goed via gsm.

Het begon wat te regenen maar nu had ik hulp om mijn regencape goed aan te trekken dus we gingen op pad. Hennie liep nog een stukje mee richting Vessem en halverwege namen we afscheid en draaide ze om .

Vanaf nu weer alleen en het begin steeds meer te regenen. Ik had wat moeite om de muts van mijn regencape op te houden. Het waaide steeds af. Ik had nog het feesthoedje  dat Hennie had gegeven en zette het boven op mijn muts maar helaas , het elastiekje knapte. Jammer , want het was wel een goeie oplossing vond ik. Mijn broek , schoenen en sokken waren al snel doorweekt maar toch had ik er niet de balen in.  Sterker nog, ik liep best lekker.  Op die afwaaiende muts na dan.

Op de weg naar Vessem kwam ik nog een oudere man tegen die aan het wandelen was met een grote paraplu. Hij begon te babbelen. Hij was niet zo lang geleden aangereden op deze weg waar we stonden. Was hij ook aan het wandelen en werd aangereden door een fietser die doorreed. Elleboog op vier plekken gebroken . Kwam allemaal door de drugs , zei hij. ‘Ze geven nergens wat om , niet verzekerd en aan de drugs.’ Wist hij zeker. Na een minuut of 10 liep ik weer door na hem een paar keer van de weg gehaald te hebben omdat hij gewoon bleef staan als er een auto aankwam. Hij stond er steeds met zijn rug naartoe …. ook aan de drugs denk ik.

In Vessem liep ik naar de Pelgrimshoeve, dat is een pleisterplaats voor pelgrims. Altijd staat er koffie klaar en word je hartelijk ontvangen door de gastheer en vrouw van die week. Ik was de enige gast nu en ik was blij dat ik even kon zitten en mijn natte zooi uit kon trekken.

Mijn briefje met geschreven aantekening was ondertussen een onleesbaar nat propje geworden dus ik gooide het weg. Na twee koppen koffie met kuukske , een stempel, een rondleiding en een half uur praten over lange afstandswandelen en de bijzondere dingen die je dan meemaakt stond ik weer op en trok mijn natte kloffie weer aan.

Op richting Middelbeers . Mijn geboortedorp. Dit stuk heb ik geen aanwijzingen meer nodig. Dat loop ik blindelings. Het blijft maar regenen en ik blijf maar ruzie maken met mijn muts. Had ik maar een wasknijper mee genomen , dan kom ik het vastzetten op mijn hoedje. Maar ik heb geen wasknijper dus loop door.

Rond 16.00 uur loop ik Middelbeers binnen. Eerst even naar het kerkhof waar mijn pa ligt. Ik heb het gehaald ,pa. Ik ben in Beers !

‘Thuis’ is het weer tijd voor koffie en gebak. Vannacht blijf ik bij mijn moeder slapen die een ree soep heeft gemaakt en slaap ik op mijn oude slaapkamer.

Een relaxte wandeldag ondanks de regen en toch 19 kilometer weer. Den Bosch komt in zicht.

Dag 11 alweer. Gisteren was een relaxte dag en nu heb ik ook weer heerlijk geslapen. Weer om 7 uur op en op mijn gemak mijn spullen bij elkaar zoeken en me wassen. Ik zie dat Toon zijn fiets pakt om naar de bakker te gaan en inderdaad komt hij kwartiertje later met een mandje brood en broodjes. Wat een verwennerij toch.

Kwart voor 9 loop ik aan richting station en van daaruit het dorp uit richting Groote Heide. Al snel zit ik weer in de bossen.

Het is zaterdag dus mountainbike en jogdag blijkbaar. Er zijn er genoeg tenminste. En elektriciteitskastjes…om een of andere reden staan die er veel hier in dat bos. Sommige ook versierd.

En ook valt me op dat er veel paarden lopen. Nou ja…meer in hangmodus. Beetje eten…beetje chillen. Meer doen ze niet maar verschillende weilanden kwam ik tegen met paarden.

Op een bankje eet ik een peer en drink wat en loop verder. Weer langs een weiland met paarden.

Een eindje verder twijfelde ik hoe ik moest lopen…Ik zag geen rood/witte markering meer…zucht…gaan we weer. Ik kijk op een plattegrondje en denk dat ik gewoon rechtdoor moet nog dus …Ik loop rechtdoor. En verhip…Ik kwam toch weer een paar koeien tegen , even praatje gemaakt maar het maakte weinig indruk.

Op het einde van het pad zag ik nog steeds geen rood/witte markering. , wel rood/geel.  Misschien was de witte verf op ? Toch kijk ik hier op Google maps en zie dat ik helaas om moet draaien….fuck. Er zit niks anders op dus ik loop terug richting een driesprong. Dan hier maar naar links, even kijken in mijn boekje. Waarom is mijn tas nat ? Raar. Ik ga op onderzoek uit en zie een kapot ei in een zak zitten waar ik wat snacks in heb. Uit Maarheeze meegebracht. Waren die niet gekookt dan ? Ik pak het andere ei en tik het voorzichtig open. Ja hoor , nog een rauw ei. Dus ik loop al anderhalve dag met twee rauwe eieren in mijn rugzak rond….

Ik loop over een breed zandpad verder. Dat het hier mooi is verzacht het leed van het verkeerd lopen een beetje. Verderop zal ik wel weer op de route komen dus ik loop door….en door….en door… markeringen genoeg maar geen rood/witte. Wandelaars kom ik ook niet echt tegen alleen de mountainbikers en joggers dus. Ik besluit toch een jogger tot stoppen te dwingen om de weg te vragen. ‘Waar moet je naartoe ?’  Richting Waalre was mijn antwoord. ‘ Dan moet je hier rechtdoor , zeker niet naar rechts en ook niet terug’, was zijn antwoord,” en dan stukje langs de A2 tot je erover heen kunt’.  Hij wenste me succes en jogde weer door. En ik ging rechtdoor….en rechtdoor….tot het pad weer afboog de verkeerde kant op. Dus ik ging een andere richting in . En ik zag de  auto’s op de A2 rijden. Zo dichtbij masr zo ver weg. Gelukkig kwam ik twee amazones tegen die me de goede kant opstuurden.

Eindelijk was ik bij het viaduct waar ik de A2 weer overkon en zag ik de rood/witte markering weer. En het was weer eens file zag ik. ‘ Hallo wereld !!’, zeg ik bij elk viaduct wat ik over ga . En ‘ dag wereld ‘ als ik er voorbij ben.

Een paar honderd meter verder kwam ik bij de Hut van Mie Pils en plofte neer en bestelde een a.v. biertje en een broodje kroket en dat was exact wat ik kreeg. Een broodje…en een kroket. Beetje droge toelie maar ik doe het ermee. En ik kon hier een welverdiende pelgrimsstempel halen.

Vanaf hier was de markering wel duidelijk. Dat wordt bijgehouden door vrijwilligers en de ene is wat ijveriger dan de andere. Deze was wel ijverig en had bij ieder zijpaadje waar je niet in moest rood/witte kruizen gezet. Dat moet ook overal zo zijn eigenlijk maar dat is dus niet het geval. Dit was een goeie en dat liep lekker vlot. Ik kwam nog maar weinig mensen tegen het volgende stuk. En ook geen een pelgrimpad wandelaar vandaag. Tot nu toe kwam ik die iedere dag wel tegen. Maar het was ook niet zo’n interessant stukje hoewel het stukje over de Tongelreep wel mooi was. .

En toen kwam ik bij de Valkenswaardseweg…munne God wat een drukte. Probeer daar maar eens over te steken als wandelaar. Wat een ellende. Maar uiteindelijk lukt het en loop ik naar Valkenswaard en bij de eerste verkeerslichten moet ik scherp rechtsaf om vervolgens via een fietspad weer terug te lopen. Dit was wel echt het meest nutteloze stuk van heel de route. Wat saai om 1,5 km over een fietspad te lopen. Dus die punt naar beneden en weer omhoog naar Valkenswaard mogen ze per direct schrappen. Ja…het was een voormalige trambaan…dus historisch interessant …. mèh…nu niet meer. Wel grote kapitale huizen te zien , dat dan weer wel.

Eindelijk kom ik weer op een punt waar ik eraf kan. Ik begin weer behoorlijk moe te worden . Even wat eten nog. Ik spoel het ei van de peer die ik nog heb en eet het op. Dit suffe stuk van ongeveer drie kilometer heeft er wel ingehakt merk ik. Het is al een uur of drie en ik moet nog een heel eind. Maar kom op….doorlopen.

Ik ga hier naar links en loop over piepkleine dorpjes Loon en Timmereind. Ik moet naar de wc….en dat begint heel ongemakkelijk te worden. Op een volgende kruising neem ik een beslissing…Ik moet nog echt een eind en ik ga een shortcut nemen. Gelukkig kom ik langs een restaurantje en ik spurt naar binnen naar de wc.  That was close…

Even een soepje bestellen , misschien kikker ik daar van op. Het weer slaat ook weer om. Heel de dag was het wel steeds zo’n jas aan /jas uit dag maar nu wordt het flink koeler en gaat het miezeren.

Ik neem contact op met Marielle waar ik kon aanschuiven voor een maaltijd en leg uit dat ik nog een eind moet en dat ik moe ben en naar mijn hotel wil. Dat snapte ze wel. Jammer wel .

Ik vraag aan de serveerster wat de kortste weg is en ze wijst me de weg.  Het is nog wel een eind lopen zegt ze. Ik loop de richting in die ze aanwijst en het begint meer te miezeren en de miezer wordt regenachtig.

Ik ben er snel klaar mee. Moet ik die regencape weer omhannessen ?pfff. Als ik nu eens ging liften ? Dat heb ik echt nog nooit gedaan maar ik probeer het nu toch. De eerste rijdt door. De tweede stopt !! Ik loop er naartoe en ze zegt dat ik in kan stappen. ‘Ik moet naar Steensel ‘, zeg ik. Daar moest ze niet naartoe. Maar ik was met een klein stukje al blij op dit punt. Ze gaf aan nog nooit een lifter opgepikt te hebben. Dat vond ze eigenlijk maar eng. Ze lachtte ook wel wat nerveus en ze zat steeds in het spiegeltje te kijken. Zag ik wel maar ik negeerde het. Bij het benzinestation moest ik rechtsaf had de serveerster gezegd en toen we daar aankwamen zei ik dat ze wel mocht stoppen. Ik was al een heel eind verder. ‘Weet je wat, ik breng je wel naar Steensel ‘, zei ze. Wauw. Wat een mooie actie.  Dus dat deed ze en zette me voor het hotel af.  Dank je wel…onbekende vrouw !!

Moe kwam ik mijn hotelkamer op en heb als eerste heel lang onder een warme douche gestaan. Hoe heerlijk kan dat zijn !!

Om 7 uur werd ik wakker en hoorde de wind om het huisje heen jakkeren. Het gaat vandaag slecht weer worden. Dat zegt buienradar tenminste. Dus ik doe op mijn gemak , rooster wat boterhammen, pak mijn spullen in. Ik zat heel erg te dubben of ik mijn regen cape wel of niet al aan zou trekken. Ik besloot het niet te doen maar de cape al uit de hoes te pakken. Ik heb dat ding al zeker 10 jaar , ook eens gekocht voor een vakantie maar nooit gebruikt.  Ook nog nooit uitgepakt trouwens . Zelfs niet ter controle voor deze wandeltocht dus voor mij een verrassing of het nog heel is of compleet verpulverd. De cape zag er nog best goed uit eigenlijk , geen frutzooi gekocht toen dus. Ik knoopte het aan mijn rugzak en verliet het huisje.

Ik belde aan bij de boerderij van mijn gast heer en vrouw en hij stond al klaar om me naar mijn beginpunt te rijden. Ik gaf de sleutel af en stapte in de auto. Toch fijn dat hij me wegbrengt , dat scheelt een heel stuk. We hadden het over het dreigende weer en volgens hem waaide het hard genoeg dat de regen wel over zou waaien en over het vreselijke ongeluk in Oss .  Hij zei dat ik er al beter uitzag dan toen hij me oppikte woensdagavond want toen zag ik er zeer vermoeid uit , zei hij. De rustdag heeft me inderdaad deugd gedaan.

Hij zet me weer af bij de Hommelberg en ik ga lopen. Ik voel me goed , mijn benen voelen goed en ik krijg het al snel warm. Zal ik mijn jas uit doen ? Het regent niet echt , het waait alleen. De droogte van afgelopen zomer is nog steeds erg goed zichtbaar op sommige plaatsen.

Ik pomtidom lekker door het bos en geniet van het weer en de dreigende luchten.  Het heeft wel iets vind ik.

Maar even later begint het te druppen. De druppels besloten toch een regenbui te worden en ik pak mijn regen cape. Ah…drukknopjes zitten eraan. Ik trek het over mijn hoofd en toen begon het gelazer. Met veel gefrot en armbewegingen probeer ik het over mijn rugzak heen te krijgen. De drukknopjes die aan beide zijkanten zitten schoten los en de twee ontstane flappen waren oncontroleerbaar in de wind. Eerst de linkerkant dicht maar zit het wel over de rugzak ? Dat kon ik niet zien. Na een minutenlang gevecht met de twee flappen had ik het toch een beetje dicht. Mijn broek was al zeiknat maar daar maakte ik me niet zo druk over want die wordt ook weer snel droog als het stopt met regenen. Even een selfie maken om te kijken of de rugzak ook bedekt is want dat zie ik niet en ik zie dat ik erbij loop als de klokkenluider van de Notredame.

Ik volg de aanwijzingen die ik op een papier gekrabbeld heb. Aangekomen bij breed zandpad (check) , rechtsaf bij slagboom (check) . Ik loop het pad in maar zie nergens de rood/witte markering.  Wat raar. Toch moest ik hier in. Ik loop het pad uit om aan te komen bij een prei veld.

Hier klopt dus niks van. Ondertussen waait en regent het flink. Ik zie behoorlijk wat takken liggen en de eikels vallen ook met bosjes van de eiken en knallen om me heen op de grond.

Ik loop weer terug naar het pad waar ik vandaan kom. Misschien moest ik toch een stukje verder zijn. Maar ik loop weer op de verharde weg en blijf het volgen. Meestal komen verharde wegen wel ergens uit en ook deze bleek van het doorgaande type te zijn.

 

Da’s raar…nergens meer een markering te zien. Ik kijk op Google maps en zie dat ik naar Sterksel loop. Misschien maar goed dat ik op de verharde weg loop in plaats van in het bos. Het is toch wel gevaarlijk nu. Het moest zo zijn besluit ik. Beter wegblijven daar nu en niet het gevaar opzoeken. Dan maar niet de Hugterheide op. Dat kan ik misschien wel een andere keer nog doen.

Ik loop verder richting Sterksel en het is al snel duidelijk dat ik weer in Brabant zit want het zwerfafval en drugsafval zie ik weer liggen op enkele plekken.

Toch vind ik het niet vervelend lopen en de regen houdt ondertussen ook op dus ik kan de regen cape weer af doen.

 

Ik heb vandaag afgesproken met Liedewei. Ze zou me op de Strabrechtse Heide tegemoet lopen en daarna zouden we ergens gaan eten. Waar we elkaar tegen zouden komen weet je dan natuurlijk niet precies maar nu ik over de verharde weg liep kreeg ik een beter idee. Ik loop gewoon naar Heeze over verharde weg en dan kunnen we vanaf daar samen de Strabrechtse Heide op. Dat vond ze ook een prima plan en we spraken af bij kasteel Heeze. Die zit ook aan het pelgrimspad dus kan ik die toch afvinken.

Ik loop Sterksel door en bij de koe ga ik links richting Heeze. Het is best een mooie weg met veel bomen en ik vind het geen moment vervelend dat ik niet precies op mijn route loop.

Ook hier zie ik nog een wegkruis . Niet zoveel als in Limburg maar ook Brabant kan er wat van.

Ook het Sterkselsch kanaal ligt volledig droog. Ik ben al bijna in Heeze als ik hoor dat er file staat en dat Liedewei daardoor flink oponthoud heeft. Prima…dan kan ik op mijn dooie gemak naar kasteel Heeze lopen. En wat een mooi stuk !  Ik nader het kasteel vanaf de achterkant en kom terecht in een zeer mooi stuk bos. Oude knoestige bomen , smalle kronkelende paadjes…op dit soort stukken wandel ik het liefste.

Ik kom ook niemand tegen. Nou snap ik dat ook wel met windkracht 5-6 . Dit stuk zou ik dus niet gezien hebben als ik op de route was gebleven dus ik vind het prima zo.

Ik zie ook nog een raar heuveltje met een deur erin. Van mijn gastheer van vanavond weet ik dat het een oude ijskelder is , nu in gebruik als vleermuisgrot.

Ik kom bij het kasteel aan,flinke kiet zeg , slotgracht en alles. Het is gesloten maar ik loop er toch naartoe en over de lange laan naar de voorkant.

Er staat zelfs een duiventil bij. Die duiven hebben hun eigen toren . Edelduiven of zo dus. Liedewei is er ondertussen,  dan heb ik wel heel op mijn gemak gewandeld dus. We rijden naar de Plaetse en gaan eerst wat eten. Het is ondertussen al een tijd droog maar het blijft flink waaien vandaag.

We eten op ons gemak en daarna gaan we de heide op. De lucht is geweldig mooi. Hel blauw met spierwitte wolken maar de temperatuur zit een beetje tussen jas aan / jas uit in. De wind maakt het toch tricky. Maarrrrr….door de regen is het klapzand wat beter begaanbaar hoewel het een uurtje later weer flink begon te stuiven.

Mijn telefoon was bijna leeg door het kijken op Google maps dus heb daarna niet veel foto’s meer gemaakt met mijn gsm. 16.15 uur waren we ongeveer weer bij de auto en Liedewei bracht me naar mijn Vrienden op de Fiets adres. Ik zei dat ze maar maar iets van tevoren moest stoppen anders is het ook niet echt geloofwaardig dat ik een wandelaar ben natuurlijk.

Toon , de eigenaar liet me binnen en ik kreeg koffie met een kuukske. Hij vertelde wat over zijn hobby…fietsen, heel Europa door.  Hij is een gepensioneerde man die vroeger bij een bouwbedrijf heeft gewerkt. Hij vertelde wat over dingen die hij mee gebouwd heeft waaronder 013 in Tilburg. Hij was daar de uitvoerder van geweest. Grappig zeg. En nu weet ik hoe die cd’s aan de buitenkant bevestigd zijn.

Ik heb het tuinhuis tot mijn beschikking. Nou ja…tuinhuis. ..wederom een huisje met alles erop en eraan wat hij zelf gebouwd heeft. Ook de inhoud van de koelkast is vrij voor gebruik. Wat een overdaad weer. Lucky bofbips weer. En ondanks dat het een zeer relaxte dag was zag ik tot mijn verbazing dat ik toch nog 20 kilometer gelopen had. Gek dat dat lopen zo snel makkelijker wordt.

Het was niet zo’n stom idee om een rustdag in te plannen. Gisteren liep ik mezelf een beetje voorbij en besefte ik op tijd dat ik mijn grenzen weer eens niet voelde. Daar ben ik me bewust van dus moet ik mezelf in de gaten houden of ik mijn grenzen wel aanhoud. Ik voel ze namelijk niet en ben geneigd om in wat voor situatie ook gewoon door te gaan. Op alle vlakken.

Maar gisterenavond heb ik er dus de rem opgegooid. En mooi hoe dat werkt hè…ik zit vandaag op een pracht locatie. Een klein boerderijtje helemaal voor mezelf. Zwembad , hangmat , verschillende terrassen en prachtig weer.

Dit is dus die plek . En ik heb niet een gedeelte van dit huis…het is helemaal voor mij alleen. Had ik mooi voor elkaar, of nie dan !

Er staat een grote beuk voor die op de monumenten lijst staat.  Een machtig mooie boom.

Het ontbijt was ook al klaargezet…een heel mandje vol lekkere broodvarianten , een plateau met verschillende soorten zelfgemaakte jam , afbakbroodjes, fruit, gekookte eitjes enz. Dat had ik gisteren al gezien.

Vanmorgen trok ik de koelkast open en zag een schaal met vleeswaren en kaas. Goei spul van de slager. Een fles sinaasappelsap , volle melk , sojamelk. Is dit voor mij alleen ? Dit is pure verwennerij.

Uiteraard blijf ik lekker lui liggen vanmorgen ook al was ik vroeg wakker. Toch fijn na 8 dagen vroeg opstaan , wassen , eten , rugzak inpakken en wegwezen. Het bed is ook groot. Twee bij twee denk ik.

Omdat het kon heb ik tot een uur of 11 in mijn pyjama rond gelopen. Ik merkte nu wel dat mijn lijf wel moest bijtanken. Niet qua vermoeidheid want raar maar waar waren mijn benen niet meer vermoeid na die aanslag van gisteren. Zelfs mijn voeten voelden goed. Snap ik nog steeds niet hoe dat kan , maar goed. Nee, mijn vochtniveau moest nodig opgekrikt worden want ik had enorm veel behoefte om te drinken vandaag. Ondanks dat ik een liter of twee water per dag drink , is dat niet genoeg. Best een aanslag op onder andere mijn nieren dus. Dus goed dat ik nu een pauze inlas.

Mijn tuintje

Na het ontbijt ga ik buiten zitten en op het gemak mijn haar ontklitten met mijn vingers. Ik heb geen kam of borstel bij en mijn haar begint al een behoorlijke dreadlock te worden.

Ik zie de vrouw van de b&b waar ik overnacht en ze zegt dat ik enorm geluk had. Net voordat ik vroeg of ik een dag kon blijven had iemand zijn overnachting geannuleerd. …..

Zo gaat dat steeds….de ontmoetingen , de dingen die ik tegenkom….Ik heb veel ‘geluk’.

‘S middags besloot ik Maarheeze in te lopen. Erg veel is er niet te doen. Er zitten wel wat winkels maar veel is het niet. Misschien zat ik in de verkeerde hoek , kan ook.

Ik besloot mezelf te trakteren op een goede maaltijd en zat op mijn gemak mijn bord leeg te eten en te genieten van het weer.

De rest van de middag heb ik lekker in de tuin gezeten. Echt geluierd dus. De juiste beslissing gemaakt door een dag rust te nemen. Vocht is weer aangevuld en goede dingen gegeten.

Kort blogje voor vandaag…morgen naar Heeze over de Strabrechtse Heide.

Rond half 7 werd ik weer wakker. Best goed geslapen ondanks dat ik in een erg smal eenpersoonsbed had gelegen. Was bang dat ik er uit zou vallen maar dat was niet gebeurd gelukkig.

Ik zet koffie met de senseo die er staat en doe op mijn gemak. Na een tijdje kijk ik op mijn gsm en zie dat Yvonne geappt heeft. Of ik nog wat nodig heb van de Jumbo want daar rijdt ze zo naar toe. Even later staat ze bij mijn huisje. Jammer dat ik het niet eerder had gezien want dan had ik mee kunnen rijden. Ze moet om half 9 werken dus ze heeft geen tijd meer om te wachten tot ik klaar mee. Ze zegt dat ze wat krentenbollenzal meenemen. Die blijven onderweg ook nog goed.

Tegen half 9 is ze terug en geeft me de zak krentenbollen en we nemen afscheid. ‘  Gooi de sleutel maar in de brievenbus ‘,  zegt ze. Kwart voor 9 vertrek ik weer. Ik loop eerst naar Tungelroy want de b&b zit buiten het dorp. Ik neem een kijkje bij de kerk maar hij is dicht en loop naar links de straat af. Passeer een molen en loop op mijn gemak het dorp uit. Nou , drie keer raden….de verkeerde kant natuurlijk. Ik had in mijn hoofd zitten bij kerk naar links en ik keek op mijn briefje waarop ik aantekeningen geschreven had en met een zucht zie ik dat ik toch echt een pijl naar rechts had gezet. Beetje suf dus maar nu heb ik wel het stuk gelopen wat ik gisteren overgeslagen had omdat ik me had laten oppikken. Dus weer terug langs de molen en de kerk de andere kant op. Even een kapelletje in en weer verder. Ik ben toch altijd benieuwd wat ik zie in zo’n kapel. Gaat van heel sober tot über kitsch. Wat me er ook in aantrekt is dat kerken en kapellen vaak op krachtplekken staan. Een kruising van leylijnen of andere energielijnen. Soms kun je ze echt voelen. Dat katholieke geloof doet me niet veel , wel de oorsprong…Wat ervoor zat..de natuurcultussen.

 Rond half 10 loop ik eindelijk het dorp uit. Veel te laat al want het is een flinke trippel vandaag. Ik kom gelukkig al snel in de bossen. De Tungeler Wallen.

Bij de Tungelerwallen hebben nog barakken gestaan. Door de Duitsers neergezet in 1943 en in 1950 – 1969 hebben er 40 gezinnen van gerepatrieerde KNIL militairen ondergebracht. ..het Ambonezenkamp. Het is maar een klein plekje tussen aarden wallen in. Nu niet veel meer van te zien. Bizar dat hier mensen woonden.

Verder zag ik patrijzen , specht en van allerhande vogels en insecten.  Het zingt er vrolijk op los.

Ik loop onder Altweerterheide door en kom wel mensen tegen , ook pelgrimpad lopers , maar ik heb niet zo’n zin om te praten. Niet omdat ik moe ben maar gewoon omdat ik het fijn vind om in de bossen te lopen en ik voel de behoefte niet om mensen aan te spreken zoals voorgaande dagen.

Op richting Weert, door de bossen en kleine stukjes verharde weg. Ik loop langs camping de Ijzeren Man en hoor daar een radio hard staan en een ander is met een slijptol bezig. Ik snap dat niet…ga je in het bos op een camping zitten , ga je een hoop kabaal maken.

Ik loop langs wat akkers vol afrikaantjes en die geven me toch een specifieke geur af . Omdat het nogal waait walmt het over me heen.

Verderop kom ik bij een zintuigenpark voor kinderen….nog zoiets….zijn we niet volledig doorgeslagen met betutteling  ? Moeten kinderen door middel van dit soort parkjes leren hoe zintuigen werken ? Niet dat vroeger alles goed was maar dit vind ik ook te ver gaan. Laat ze rondrennen enknieën openvallen..prima zintuig oefening.

Langs een hertenkamp gaat het verder naar een milieupunt ding. Dat zeg ik wat oneerbiedig , het is een natuur en milieucentrum. Zo te zien heeft het best wel wat geld gekost masr het enige wat ik zie is een man achter een balie die probeert zijn tablet aan te zwengelen en amper oog heeft voor de bezoekers. Ik kan hier wel naar de wc en water bijvullen en pakte thee uit een automaat. Zat even te dubben of ik hier aan de overkant wat zou gaan eten in een restaurant maar liep toch door

Vanaf hier was het een paar kilometer niet zo interessant  maar daar ontkom je niet aan. Om van het ene bos naar het andere te komen moet je in Nederland nu eenmaal over verharde wegen. En hier dus langs een industrieterrein.

Maar een paar kilometer verder kan ik links weer de bossen in. De Boshoverheide waar een groot urnenveld uit de late bronstijd –  late ijzertijd ligt. Blijkbaar werden mensen toen gecremeerd en in een urn begraven. Dit veld is een van de grootste in noordwest Europa. Maar er zal wel niet veel meer liggen. Dit terrein is ondersteboven gekeerd door onderzoekers maar ze hebben het een beetje in oude staat terug gebracht. Zonder de urnen met as dan. En wij maar denken dat we zo modern zijn met die natuurbegraafplastsen.

Dit gebied is tevens militair oeffenterrein. Geen wonder dat ik die legervoertuigen steeds zie. Later hoor ik ze ook schieten en zo.

Dit is een mooi stukje en ik ga ook even zitten en eet een krentenbol. Ik heb er wat noten tussen gedaan zodat ik mijn eigen mueslibol gecreëerd heb. Mijn dadels zijn (eindelijk) op. Als je het met water wegspoelt gaat het best. Gek dat ik nooit echt honger heb. Gisteren heb ik helemaal niet warm gegeten zelfs. Soms kom je gewoon niks tegen. Dus weer een les….neem het wanneer je de kans krijgt en niet wachten tot er misschien een volgende gelegenheid komt want die komt misschien niet of je moet lang wachten.

Ik loop verder en passeer de Ijzeren Rijn, een oude verbinding tussen Antwerpen en het Ruhr gebied. Volgens mij niet meer in gebruik…?

En toen kwam het….een enorm kut stuk. Ik dacht steeds dat als ik richting Brabant zou gaan , ik vleugeltjes zou krijgen . Maar ik vergat één ding…..klapzand. Ik weet niet wat erger is….die heuvels in zuid Limburg of dit . Ik denk dit. En als je al zeker 10 kilometer gelopen hebt en je komt hier….fucking hell.  Je weet gewoon niet waar je moet lopen. Dan lijkt het links weer beter , ga je daar lopen. Dan lijkt rechts weer beter , hop naar die kant. Ik ga weer voetje voor voetje net als op de hellingen in Limburg. O ja , het is ook helemaal niet warm of zo of winderig. Wat een workout.

Ik kreeg steeds dat gezegde in mijn hoofd….En de boer , hij ploegde voort. Het was een zwaar stuk en ik vroeg me af of ik nu eindelijk spierpijn ging krijgen. Ik snap er niks van dat ik dat totaal niet gehad heb. Zere voeten…ja.  Maar geen spierpijn.  Toch bijzonder want ik ben allesbehalve een sportief iemand. Ik vind sport niet leuk. Tenminste..Ik heb nog niks gevonden wat ik leuk vind. Fietsen vind ik ook niet veel aan of het moet er een van het elektrische type zijn. Mijn werk is ook niet bijster intensief dus waarom ik geen spierpijn heb gekregen is me een raadsel.

Eindelijk ben ik uit dit ellendig stuk en steek de Ijzeren Rijn weer over. Vanaf hier is het weer helemaal anders. Mooie bossen en goede harde wegen maar ik ben moe…de middag dip weer. Dan zit ik er echt doorheen. Helaas zie ik geen bankjes dus na een tijdje plof ik neer bij een hek in het gras. Ik eet weer wat en blijf even zitten. En zie dat ik een appje heb van Frank met de vraag waar ik vrijdag zit zodat hij me een kompas kan sturen. Haha. Niet nodig…Ik maak wel omwegen maar kom er wel.

Na een tijdje hijs ik me weer omhoog en loop verder. Ik probeer met een normale pas te lopen want ik ga tergend langzaam . Deze etappe is echt te ver. Ik ben een beetje afhankelijk van slaapplekken en ik bekijk dat per dag. Alleen de eerste twee dagen had ik vast staan. Voor vandaag was Weert te dichtbij en de volgende halte is Maarheeze . Daartussen zit niks waar ik kom. Na een tijdje loop ik weer normaler en begin te zingen. Krijg Laaz Rockit -Means to an End in mijn hoofd. Ik zing weer hardop natuurlijk en kom bij een houten vlonderpad uit wat niet in mijn route beschrijving staat. Op deze etappe staan de markeringen niet altijd even duidelijk aangegeven dus ik twijfel of ik wel goed ga af en toe. Ik zie een hagedis zitten en houdt stil. Raar genoeg hij ook. We zitten elkaar een beetje aan te kijken en ik kan zelfs wat foto’s maken zonder dat hij wegschiet. Wel eentje met lef dus. De stoerste van het stel waarschijnlijk.

Wat een mooi moment . Hoppetee…weer door. Ik begin steeds vermoeider te raken . Heb afgesproken met de mensen waar ik vannacht slaap dat ik kan bellen als ik wil en dat ze me komen oppikken. Was hun suggestie. Maar dan moet ik wel de bossen uit zijn natuurlijk. Dus nog effe door stappen. Ik zie plots verschillende auto’s staan en een eind verder een groepje mannen. Wat is dit nu weer ? Ik moet die kant op dus loop er naartoe. De meesten hebben enorme camera’s bij. Dus ik wil wel weten waarom. Ze staan herten te spotten. Edelherten. En …Ik heb er net een hoop gemist. 17 volgens hun. Ze staan hier vaak zeggen ze. En laten wat foto’s zien. Mooi ja. Ik mag door de verrekijker kijken van een van ze en zie warempel een hinde staan, goed verdekt opgesteld in de bosrand. Nog even staan praten en weer door. Ik ben al zo lang onderweg vandaag.

Verderop kom ik langs de grenskerk. Ook wel interessant stukje geschiedenis. Toen Brabant bij de republiek gevoegd werd was het gedaan met de vrije uitoefening van de katholieke godsdienst. Limburg hoorde bij het Duitse keizerrijk en daar mocht het wel. Dus werd er net over de grens een kerkje opgericht en daar gingen de Brabanders op zondag naartoe  . Dat alles gebeurde in zestienhonderdnogwa

Nu werd het toch echt tijd om uit dit bos te komen want ik was er behoorlijk klaar mee. Maar jeujj….Ik kwam op een zandweg met klapzand . Ik baggerde erdoor heen en na enkele honderden meters werd het gelukkig wat harder. Ik moest nog steeds rechtdoor en het paadje werd smaller en smaller en zag eruit of er niet veel gelopen werd. Ik zag dat de zon al flink begon te zakken. Ik begon steeds sneller te lopen. Zo snel heb ik heel de week nog niet gelopen. Hophophophop. Ik wil eruiiit. Mijn gsm heeft nog maar 18% energie dus ik moet zuinig zijn. Ik kan pas bellen als ik weet waar ik precies zit.  Dadelijk gsm dood en ik nog steeds door de bossen dwalen. Zo geen zin in. Dus ik zet nog een tandje bij en snelwandel door het bos. Ik ben al een tijd niemand meer tegen gekomen ook. En meteen denk ik dat ik niet meer goed rondkijk ook. Het is een race tegen de klok geworden. Dat is niet de bedoeling van deze trip. Ik ga al dagen als een speer en lig best ver voor op mijn schema. Misschien moet ik maar eens een rustdag nemen. Eindelijk hoor ik weer auto’s en spurt die kant op. Zelden zo blij geweest een asfaltweg te zien. Eerst weten waar ik zit en dan bellen. Gelukkig neemt ze op en stuurt haar man. Ik was doodop. Na een kwartier kwam hij aanrijden. Wat was ik blij hem te zien ook al ken ik hem niet. We reden naar Maarheeze en het was best nog wel een stukje.  Hij zei dat ik enorm geluk had gehad dat er plek was omdat het de laatste tijd steeds vol zat. En zeker omdat ik pas gisteravond gebeld had. ‘Heb je al gegeten’,  vroeg hij. Ik heb al twee dagen niet warm gegeten. Hij stopte bij een pizzatent en we gingen naar binnen. Wat een gaaf tentje. Een enorme pizzaoven en een echte Italiaan die alles vers maakte. Iedereen die binnen kwam kreeg ook een glas wijn .

Eindelijk op mijn slaapplek en wauw…Wat een gave plek. Ik heb gewoon mijn eigen boerderijtje. Alles erop en eraan. Ontbijt staat er zelfs al. Een gezellige kamer en een enorm bed in de slaapkamer. Snel vraag ik of er voor morgen ook plek is en dat is er. Wat een mooie plek om een rustdag te houden. Kon niet beter. Ik at mijn pizza met veel smaak op. En lekker dat ie was !

O ja….vandaag 31 kilometer. .veel teveel dus.

Morgen ….RUSTDAG

Om half 7 werd ik wakker en ik bleef nog even liggen maar om 7 uur stond ik op. Ik probeerde wat stretch oefeningen te doen maar ik kreeg mijn voet nog niet eens vastgepakt met een kniebuiging naar achteren. Ik word steeds stijver i.p.v soepeler. Mijn rechter achillespees had ook zitten klootviolen vannacht en ik strompelde naar beneden en kleedde me aan. Mijn wasje van gisteren was nog niet helemaal droog en ik hing het hemdje en blouse en sokken aan de rugzak. Onderbroek en beha in de rugzak want nee, die hang ik niet aan de buitenkant.

Ik had met Linde, mijn gastvrouw of hoe noem je dat afgesproken dat als ik de gordijnen opendeed , zij met het ontbijt zou komen. Ik voel me net een prinses.  Gordijntje open en mijn dienares komt met eten. Best maf maar ze stelde het zelf voor en ik zei geen nee.

Ze had goed gezorgd , brood , broodje  , krentenbol.  Lekkere geitenkaas en alles van boeren uit de buurt. Ze let enorm op wat ze eet en wil haar gasten ook goed spul voorzetten. Het is een leuke , vlotte vrouw en het praten gaat als vanzelf.

Maar tegen 9 uur pak ik mijn spullen en vertrek. We geven elkaar een hand en ze wenst me een goeie reis. Ik loop terug naar het pelgrimspad al monter met mijn armen zwaaiend. Wacht eens effe…dat kan helemaal niet. Ik zwaai met beide armen naar voor en achter. Aaargh….mijn wandelstok. Die wil ik toch echt terug hebben . Mijn makker…mijn steun. Letterlijk, want als ik moe ben begin ik steeds meer te leunen op de stok.

Ik bel Linde op en ze had het al gezien en de stok buiten gezet. Ze stond op het punt me te bellen. Ik loop weer terug want gelukkig was ik nog niet ze ver. En….loop het verkeerde straatje in. Ik bemerk het al snel en loop de goeie in en daar zie ik Linde weer. Ze gaat zelf ook een stukje wandelen. ‘Waar kom jij vandaan ?’, vraagt ze. ‘Verkeerd straatje ‘, antwoord ik. Ik ga mijn stok halen en Linde is ook weer omgedraaid en loopt stukje met me mee het dorp in. We babbelen ondertussen wat over ons verleden. Ook zij heeft een soortgelijke ervaring als ik meegemaakt. Zelfde als die vrouw van gisteren. Wonderlijk dat je elkaar dan zo tegenkomt. Na een kilometer of zo gaat zij naar links en ik rechtdoor.  We gaven elkaar weer een hand en groeten elkaar.

Ik had de kerk als aanknopingspunt gekozen om weer op de route te komen. De deur was open dus ik liep naar binnen. Meeste kerken hebben altijd die mannelijke heiligen binnen staan op beelden en schilderijen maar hier was een beeld van Dimphna, afgebeeld met een zwaard. Waar ze voor staat moet ik nog opzoeken.

En ook een voorstelling van de smart van de moeders. Nogal een dramatisch beeld.

Ik liep de kerk uit en zag de rood/witte markering weer en begon die te volgen. Na een paar kilometer begon ik vaag het vermoeden te krijgen dat er iets niet klopt….mijn postduif instinct komt in opstand. Toch loop ik door want de markering zie ik nog steeds. Hoe zit dat met die zon. ..komt op in oosten toch ? Hoe loop ik dan nu ? Naar het noorden of het zuiden ? Op een gegeven moment weet ik het zeker…Ik loop weer naar het zuiden. Verdomme !!! En al best een end. Ik draai om begin terug te lopen , zit niks anders op.  ‘Halloooooo’,  hoor ik achter me. Ik draai om en zie Linde staan . Wtf ? Ze was al terug van haar ronde en had ergens vanwege een wegversperring anders moeten lopen en kwam zo terug op mijn pad. Ze vond het ook wonderlijk en vroeg zich af waarom we elkaar steeds tegen kwamen. Dat begon dus gisteren en nu weer.  ‘Wat doe jij hier ?’, vroeg ze. ‘ Ik loop weer verkeerd ‘, zei ik. Dat had ze ook wel in de gaten en ze vertelde me hoe ik het snelste op de route kwam. Want ik had enorm tijd verloren hier. We gaven elkaar alweer een hand en dat was ook de laatste keer kan ik al verklappen.

 

Snel zat ik toen op de weg naar Thorn , het witte stadje. Ik wandelde er doorheen en doordat ik gewaarschuwd was onderweg door andere wandelaars dat er hier nog een rood/witte wandelroute liep lette ik goed op. Daar waren zij de fout ingegaan en verkeerd gelopen.

Ik wilde hier een stempel halen maar de VVV waar dat kon was dicht dus ik loop door. Ik kom bij een wegwijzer en zie dat de afstand van mijn pad er op staat. Ik hoef nog maar 153 kilometer naar Den Bosch. Wauw. Ik ben zo wat op de helft al.

• 

 

Er lopen en fietsen al veel mensen dus het is best druk maar nog te vroeg om te stoppen vind ik. Ik wil de kerk binnen lopen maar zag dat je intree moest betalen. Ammehoela…dat doe ik niet. De stift toren van Thorn. Moest meteen aan debiteuren-crediteuren denken. Zouden de pastoors ook stiften ? Daarom vragen ze intree natuurlijk. Dat gaat in de stiftpot.

Ik loop Thorn uit langs een zandweg. Sta nog even te praten met een oud mannetje die walnoten staat te rapen . ‘Je loopt naar Den Bosch ? Tis maar waar je zin in hebt.’  Ik loop het bos in en ga zitten op een bankje en drink wat. Het is al behoorlijk warm maar gelukkig staat er een briesje. Ik hoor geritsel en zie een eekhoorntje met een walnoot in zijn mond over een hekje lopen. Ik probeerde snel mijn camera uit mijn broekzak te halen maar helaas. Ik was te laat. Maar was wel een mooi moment.

Ik vervolgde mijn toch naar Ittervoort en liep even de kerk in en brandde een kaarsje.  De kerk is vrij sober dus erg veel is er niet te zien.

En hoppetee weer verder. Echt in het centrum van een plaatsje kom ik niet . Het pad loopt er meestal omheen. Behalve in Sittard dan. Vandaag gelukkig wat meer zandweggetjes.

Op naar Hunsel. Halverwege stop ik bij een picknicktafel en eet mijn meegebrachte brood en hardgekookt eitje op. Eigenlijk eet ik weinig op een dag maar echt honger heb ik nooit. Ik heb tenslotte noten en dadels mee…

Ik begin te zingen. Een kwatsliedje , zelf verzonnen.

Ik ben een koekert. ..Ik stiefel er op los…..Ik ben een koekert….Ik slenter naar Den Bosch…..lalalalaaaaalalalaaaalalalalaaaaaa. De lalala’s kun je eindeloos variëren. Zo zing ik hardop door de velden richting Hunsel.

Later lees ik in mijn boekje over een legende. Een Hunselse kloosterzuster moest haar mede zusters eten gaan brengen op het land maar ze werd afgeleid door het mooie landschap en de zingende vogels dat ze de tijd vergat. Ze ging slenteren en zong het Ave Maria en bemerkte niet dat het steeds later werd. Om een lang verhaal kort te maken….ze werd nooit meer gevonden. Totdat boeren een gestalte in zusterkleren zagen die Maria liederen zong. Dus als straf dat ze haar taak had verzaakt doolt de zuster nu voor altijd rond hier .

Dus ik hield maar snel op met zingen. Stel je voor zeg…dat ik verdwaal door mijn gezang en dat mensen hier af en toe een gestalte zien van een vrouw met rugzak en hoedje die zingt….Ik ben een koekert….

 

Ik ga de Jacobuskerk in en zie hier een stempelkussen en pak mijn rugzak af en pak mijn stempelkaart.  Het is zelfbediening hier maar maakt niet uit , ik heb er weer eentje.  Ik ga nog even zitten en loop weer de kerk uit.  Jacobus is van de pelgrims….is munne moat nu.

Verder gaat de route , richting Ell.  Het is warm op de velden waar ik loop en het waait flink. Ik begin wat moe te worden. Tijd voor mijn middag dip die ik elke dag wel een keer krijg. Ik loop ook niet fijn . Waarom niet ?  MIJN STOK !!! Shitterdeshitshit…..Ik heb hem niet meer. Waarschijnlijk in de Jacobuskerk in Hunsel laten staan. Hoe lang loop ik al zonder ? Het moet daar gebeurd zijn. Ik draai om en kijk naar de kerk in de verte. Wat ga ik doen ? Terug ? Staat ie er wel ? Ik baal als een stekker maar ga niet terug. Dan maar zonder stok. Leuk is anders maar het zal wel lukken.

Ik weet plots geen blijf met mijn vrije hand. Ik houd hem een tijdje in mijn zij….dat is het niet helemaal. Ik houd hem een tijdje met een duim achter mijn riem ala cowboy….dat was het ook niet. Het volgende bankje ga ik even zitten besluit ik. Begin moe te worden. Nou , dat zat ook niet echt mee. Ik kwam heel dat stuk maar een bankje tegen en daar werd ik ook niet happy van.

Dan maar doorlopen naar Ell en daar goed eten . Gelukkig kom ik nog wat perenbomen tegen en eet wat van de gevallen peren. Dat smaakte wel.

Ik begin weer een beetje te strompelen en loop Ell binnen. Er zitten een paar eettentjes maar die zijn dicht. Ik vraag een man of er restaurants zijn die open zijn. Die waren er….een stukje verderop. Tenminste, hij vermoedde dat die open was. Ik zag het niet zitten om verder door te lopen.pelgrimspad was voor Ell al afgebogen dus ik moest al een stukje terug. Nog verder doorlopen….nee, geen optie. Ik vraag of er een kringloop zit. Misschien hebben ze daar een wandelstok.  Nee, die hadden ze niet. Ik baal best wel dat mijn stok weg is maar krijg plots een idee. Ik sjouw al een week een GoPro stick mee. Eerste twee dagen gebruikte ik hem nog. Daarna niet meer. Vond dat selfies maken maar gedoe. De stick zit sindsdien aan de zijkant van mijn rugzak vast . Ik pak de stick en schuif hem maximaal uit.  Hmm….het zou kunnen werken. Niet goed voor het ding maar ik heb weer een wandelstok. Een GoPro stok. Ik wandel Ell weer uit met mijn nieuwe stok. En loop vandaar de Krang in. Dit was mooi ! Ik zit plots weer tussen de bomen en mijn energie komt terug. Ik kom twee vrouwen tegen die daar wandelen en we raken aan de praat. Ik vertel wat ik aan het doen ben en dat ik mijn stok heb laten staan in Hunsel. Een van de twee vrouwen zei meteen dat ze die wel ging halen. ‘Waar verblijf je vannacht dan breng ik je stok naar daar .’ Ik moest hard lachen.  Wat een mooi gebaar van een complete vreemde. Ik bedankte haar maar gaf het weinig kans. Maar opgewekt liep ik verder met GoPro.

Toch apart, net in Ell zat ik er helemaal doorheen en hier in de bossen leef ik weer op. Na een paar zowat bosloze dagen geniet ik hier van.

Na een paar kilometer zie ik mensen lopen. Twee vrouwen. Een met een baby en een met een jong meisje. Het meisje treuzelde steeds dus als ze door liepen hield ze hun weer op. Dus bleef ik met mijn slenterpas net achter ze. Ik raak met de vrouw met de baby aan de praat en zij was ooit naar Santiago de Compostella gelopen. Ze vertelde hoe haar ervaring was geweest. Ook zij zegt dat dat wandelen verslavend werkt en ze was trots op zichzelf dat ze het gehaald had. De andere vrouw bleek dus hier midden in de Krang te wonen en nodigde me uit in haar huis. Even naar wc , water bijvullen dat alweer bijna op was en ik kreeg een ijsje en een banaan. Dat kwam goed uit want ik heb morgen geen ontbijt bij mijn overnachting.

Ik vroeg in welke gemeente ik nu was. Swartbroek. En wat een gaaf huis hadden die zeg…wauw. Grote koele ruimtes met een mooie tegelvloer. Deed beetje mediterraans aan.  En dat een waterijsje zo lekker kan zijn…..

Laatste stukje nog. De b&b waar ik vannacht zit zou ik bellen als ik in de buurt zat. Toen ik ze gisterenavond belde schrok ik van de prijs wat ik moest betalen. Ze hoorde dat ik twijfelde maar dat ik weinig keus had want er zit hier niks . Meteen bood ze aan € 30 lager te gaan . Ontbijt heb ik niet dan. Prima hoor….heb nu een banaan. Maar ik zou haar dus bellen. Ze nam op en zei dat ze in het dorp was met de auto en dat ze me wel oppikte. Daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk want ze zat nog een paar kilometer verderop. Ik nam mijn rugzak af en ging even wachten.

Binnen 10 minuten is ze er en ik stap in. Ik vertel in grote lijnen hoe mijn dag was gegaan toen ze er naar vroeg. En ook dat ik mijn stok ergens vergeten was. ‘Oh nee hoor’, zei ze, ‘ die staat bij je slaapplek , je stok en een hemdje zijn vanmiddag bij mij afgeleverd door een vrouw. ‘ Ik was sprakeloos …..maar ….een hemdje ? Bij de B&B aangekomen leidt ze me naar een gastenverblijf helemaal verdekt en privé en daar staat ie….mijn stok en….mijn hemdje dat ik aan de rugzak had gebonden keurig op een droogrekje.  Niet te geloven toch ? Ze had het hemdje in de kerk zien liggen en ook maar meegenomen. Hahahaha. Ik heb geen idee wie ze is…..Ik ken haar naam niet maar…..BEDANKT !!

Yvonne , zo heet ze weet ik ondertussen , laat me binnen in het gastenverblijf. Ze heeft wat koekjes neergezet en appels en een peer omdat ze vermoedde dat ik daar wel trek in zou hebben.  Ook twee blikken bier maar ik zeg dat ik geen alcohol drink en ze schiet weer weg om even later terug te komen met twee halve liter blikken radler.

Wat een bijzondere dag weer….24,5 kilometer erbij weer. Morgen naar Brabant.

Om half 8 stond ik op en om 8 uur aan het ontbijt. Samen met de andere logé,  de fietster uit Sevenum. Het werd een mooi gesprek. Ze was voor aan in de 70 en had ms.  Lopen ging niet meer goed maar fietsen ging nog. En dat deed ze. Ze trok er gerust een week op uit in haar eentje. Fietstassen vol geladen en maar mooie routes fietsen. Ze vertelde wat over haar verleden . Ook zij had niet zo’n beste relaties achter de rug maar op een gegeven moment was haar knop omgegaan en was ze voor zichzelf gaan zorgen. Wat een ander daarvan vond maakte haar geen fluit meer uit. Het maakte haar ook geen fluit meer uit om erover te vertellen tegen vreemden want die zag je daarna toch niet meer. Maar dat was wel een proces van 15 jaar geweest. Ze gaf nu ook lezingen over dit onderwerp en had ook goeie tips voor me. Ze vertelde over een terug kerende droom die ze had en ze zei dat ze daar nog een keer voor naar iemand wilde gaan voor uitleg. Nou…hier ben ik. Ik interpreteerde haar droom en ze had zoiets van…verrek , ja natuurlijk. Het kwartje viel. Boven de ontbijt tafel hing een groot schilderij van een engel. Weer een goed teken ? Dat is zo mooi aan deze tocht. Je hebt kortstondige ontmoetingen en toch doet het iets.

Om 9 uur vertrokken we allebei en ze omhelsde me en gaf me twee dikke zoenen. Daar ging ze weer op haar fiets. Mooi man.

Ik liep Born uit en bedacht me plots dat ik mijn symio abonnement nog moest omzetten. Ik had gisteren geprobeerd mijn volgende slaapplek te regelen maar kon niet naar Belgie bellen. Ik zag dat Albert online was dus ik belde hem op….bel jij effe. Dat deed hij en de slaapplek was nog vrij dus …Dank je , Albert.  Via Mariska wist ik dat je dat online kunt regelen maar dan moest ik wel in mijn symio account en ik wist mijn wachtwoord niet meer. Dus effe gebeld voor de kerk van Born en hoppetee, ik kan nu ook in België internetten.

Ik liep rond half 10 eindelijk Born uit over het Juliana kanaal richting Grevenbicht. Stukje langs het kanaal eerst en dan links over de verharde weg naar het dorp.  Toen ik vertrok was het 12 graden maar dat werd al snel anders.

Ik sjokte door Grevenbicht en bedacht dat ik mijn wandelwol vergeten was…hmm. Dat was niet zo slim want tussen bal van mijn voet en tenen zitten een paar blaren. Van die flinke onderhuidse. Mijn schoenzolen zijn niet zo dik ook. Ik voel elk steentje. Vind ik niet erg maar met een blaar is dat wat minder fantastisch natuurlijk. Grevenbicht was ik zo door en loop over een zandpadje naar mijn volgende punt. Een man met twee honden spreekt me aan en zegt dat ik niet over het pad verder kan. Er is een enorm grindwinningsproject bezig en alle natuur is weg gevaagd om als overstromingsgebied te dienen. Het gewonnen grind wordt verkocht en zo wordt de boel gefinancierd. Als dat klaar is wordt het weer dicht gegooid en wordt het weer akkerbouw . Maar zijn favoriete wandelgebiedje was al weg.  ‘ Je kunt het proberen ‘, zegt hij maar ik adviseer je om om te lopen . Dus ik liep door want eerst zelf zien , dan pas geloven. Nou, je kon er echt niet door. De vrachtwagens vol met grind raasden over een nieuw aangelegde werkweg. Toch kwam de gedachte in me op om gewoon over het hek te klimmen maar de vrachtwagens reden zo hard dat ik toch maar besloot het niet te doen. Ik moet nog een eind dus beter veilige wegen zoeken.

Dus ik liep terug richting een ander zandpadje en liep langs een akker naar een andere weg. Ik besef me nu dat dit het enige zandpad van heel de dag was trouwens.

Verderop kwam ik uit bij het werkterrein.  Het was gigantisch. Er stond een man op de fiets te kijken. Toch typisch dat mannen altijd kijken naar andere mannen die werken….Hij vertelde dat er 50 miljoen kuub afgegraven werd hier. Al het grind dat overal in de tuinen ligt komt hier vandaan. Hier werden ook miljoenen mee verdient. Maar hij vertelde ook dat het pad dat ik wil volgen vanaf hier ook sinds vandaag afgesloten is. Ze maken een bres in de dijk en hoppetee een nieuwe geasfalteerde werkweg er doorheen. Het gaat er met geweld op. Een enorm terrein wat 24 per uur doorgaat.

Hij zegt welke richting ik op kan lopen. Weer richting het kanaal en dan langs het water lopen op de dijk. ‘  Is ook mooi ‘, zegt hij ,’ kun je bootjes kijken.’ En hij zegt dat het Juliana kanaal ook de Maas is alleen gekanaliseerd. Zoals het Wilhelminakanaal. Ik vertel hem dat ik aan het Wilhelminakanaal woon en meteen vertelt hij een heel verhaal over de opa van zijn vrouw die het kanaal mee uitgegraven heeft. 10 minuten later weet ik heel het levensverhaal van opa maar ik ben het al vergeten. Heel zijn leven in de kanalenbouw gezetenkwam het op neer.  Hij fietste een stukje mee tot aan de weg waar ik in moest . Er was ook nog een uitkijkpost waar je over de werken heen kon kijken dus daar klom ik ook maar effe omhoog . Het was niet te doen om het op foto te krijgen. Ik vond het zeer indrukwekkend.

Ik liep weer naar het kanaal en liep een stukje naar links en keek om naar de andere kant van het kanaal om te zien dat ik maar op een meter of 200-300 stond van de plek waar ik afgeslagen was naar Grevenbicht. Ik zag de brug naar Born gewoon nog liggen. Aaaarghhhhh…..daar had ik dus anderhalf uur over gedaan. Niet aan denken….niet aan denken…

Dan maar over de dijk naar Illikhoven. Maar terwijl ik daar liep in de ondertussen erg warme zon zag ik Illikhoven liggen links beneden me en ik kon daar niet bij komen of ik moest door de begroeiing de dijk af , door de sloot en naar de goeie weg. Ik besloot het veilig te houden en weer wat tijd in te halen en bleef op de dijk lopen tot Roosteren.

Daar moest ik er echt af omdat ik anders veel te ver liep en weg van het Pelgrimspad. Ik zag het bordje Roosteren na een tijdje… Weer beneden me. Ik had dus niet OP de dijk moeten lopen maar de weg die daar parallel aan loopt. Poep. Ik moet er dus af. Niet erg want het is toch veel te warm hierboven. Ik schuifel voetje voor voetje de dijk af , door de greppel en ik zit in Roosteren  ! Jippie …nu nog het Pelgrimspad terug vinden

Ik krijg het ondertussen erg warm en mijn voeten voelen niet jofel door de blaren.  Maar ik vind het Pelgrimspad terug en loop er al snel weer op om er na een tijdje achter te komen dat ik hem de verkeerde richting op loop. Naar zuid ipv noord. Fuck. ….dan maar weer omdraaien. Gelukkig was ik Roosteren nog niet helemaal uit dus de schade was beperkt. Ik zag dat ik hier ook een pelgrimsstempel kon krijgen en besloot het hier te vragen i.p.v. Maaseik waar ik het eigenlijk van plan was. Dit stuk was zo’n hindernis dat ik beloond wil worden. Ik wil een stempel !!! Goed gedaan , Corinne , hier een stempel voor goed gedrag. Ik loop naar de Jacobuskerk maar plots zie ik hem niet meer. Ik vraag aan een vrouw die voorbij fietst waar de kerk is. ‘ Hier om het hoekje ‘, zegt ze. Ik loop twee stappen verder en plots zie ik hem. Duh.  Ik vertel dat ik een stempel wil en ze loopt mee naar de kerk. Er hangt een bordje dat als je een stempel wilt , je moet bellen met drie namen erbij met nummers. ‘Elly woont het dichtste bij’, zegt de vrouw ,’ maar of ze thuis is weet ik niet ,Elly is vaak weg ‘.  Uit wat ze zegt maak ik op dat ze Elly niet zo leuk vindt maar de andere twee wel maar die wonen verder weg. ‘ Ik ga gewoon Elly bellen hoor ‘,zeg ik. ‘ Hmm, succes’,zegt ze. Elly nam op en zei dat ze eraan kwam. De andere vrouw schrok er een beetje van en was snel weg plots. Haha. Elly was inderdaad een beetje steurs maar dat maakte mij niet uit. Ik wilde gewoon mijn stempel. Ze deed de kerk open en ik werd mee geleid naar achter…wat is dat ? De sacristie of zo ? Ik pas het later wel aan want ik kom nu niet op het goeie woord. Ik mocht van Elly ook naar de wc en ze vertelde kort wat over de kerk toen ik er naar vroeg. ‘Da’s een beeld van Jacobus ‘, wees ze op een beeld rechts van het altaar ,’ en dat ook ‘, wijzend op een compleet ander beeld links van het altaar. De twee beelden waren uitgebreid bestudeerd maar de kenners waren er niet uitgekomen welke nu de echte was dus lieten ze beide beelden hangen. Ik vond het wel grappig.

Gaudi hek in Roosteren ?

Elly stuurde me weer de goede richting op richting Maaseik. Door de velden maar spectaculair was het niet eigenlijk. Er zouden hier Konikspaarden lopen maar ik zie ze helaas niet.

Het laatste stuk naar Maaseik was een grasveld en daar kom ik twee andere wandelaars tegen die ook het Pelgrimspad lopen maar dan naar het zuiden. Ze deden steeds een dag of 5. Zij zei dat ze Vessem zo mooi had gevonden en vooral die pelgrimshoeve. Ik zei dat ik dat kende en dat ik eigenlijk uit Middelbeers kwam. De man :’ Middelbeers ? Daar woont mijn petekind, die heeft daar net een huis gekocht.’  Nou…daar sta je dan in een weiland net buiten Maaseik en kom je iemand tegen die een petekind in Middelbeers heeft wonen. Paar dagen terug die vrouw die in Arendonk bij mij in de straat woonde en nu dit. Klein wereldje. We wensten elkaar een goede reis en liepen weer verder.

Zo , ik zit in België.  Heel de dag kijk ik er naar uit om in Maaseik te komen maar nu ik er sta besluit ik om niet het centrum in te lopen maar mijn weg te vervolgen.

Ik loop een stukje langs de maas maar helaas buigt de weg weer af.

In Aldeneik staat wel een bijzonder kapelletje. Er was een wodansput . Een plek waar dus een hele oude natuur verering was. Daar is op een gegeven moment een kapel tegenaan gebouwd. Het ding is helaas niet goed onderhouden. Dat vond ik wel een bijzondere vondst.

Er is blijkbaar in de kerk van Aldeneik ook een steen met vingerafdrukken van een heks. De vrouw was aangewezen door buren dat ze een heks was. Een priester wilde haar helpen en bood haar een hostie aan. Hiermee zou ze bewijzen geen heks te zijn. De hostie viel helaas uit haar mond . Toen ze hem op wilde rapen werd een afdruk van haar vingers in de steen gegrift. Dus pech voor het vrouwke want ze werd toen op de markt van Maaseik levend verbrand. Weer door een godsdienst dat eindigt op -isme. Heeft die kerel van gisteren nog niet zo stom gedacht dus. Helaas is de kerk dicht dus ik heb het niet kunnen verifiëren.

Het is vandaag een wandeling zonder bossen en bijna continue op asfaltwegen. Behoorlijk vermoeiend nu het ze warm is. Ik begin goed gaar  te worden en mijn water is bijna op dus ik moet snel wat vinden. Dat lukt een stuk verder bij restaurant Leeuwerik. Ik plof neer en bestel een alcolvrij biertje en ik sla hem snel achterover…..doooorst. Ik bestel een pasta. Lijkt me verstandig om een stevige maaltijd te nuttigen nu. En nog een a.v. biertje. Ik zat nog net niet te schrokken. Had ik waarschijnlijk wel gedaan als de pasta wat minder heet was geweest.

Ik vul mijn fles bij met water want die les heb ik vandaag weer geleerd. Ik heb twee flessen bij en ik had de kleinste vanmorgen niet gevuld. Beetje de tocht onderschat want er waren immers geen heuveltjes meer….was niet zo slim.

Ik sta op en mijn kuiten protesteren en mijn voeten ook. Volgens mij zit er rechts nu ook een blaar. Lopend als er stijf konijn stiefel ik verder maar na een kilometertje gaat het weer en ik begin weer te neuriën en om me heen te kijken. Ik help zelfs een rups die op het asfalt loopt. Misschien vind ie dat fijner dan in het gras maar er fietsen veel mensen hier en kwestie van tijd dat er een wieltje overheen gaat. Ik pak hem op en leg hem in de berm. Hij blijft in een bolletje liggen. Ik zeg hem :’ Niks daarvan , jij blijft maar lekker in de berm , anders ga je dood. ‘ Ik keek hem streng aan en zei : ‘ NOT ON MY WATCH.’ Toen zag ik dat er twee fietsers achter me stonden maar ik dacht….Boeiuh….en liep door langs de maas.

Eindelijk zag ik ze staan….de Konikspaarden.  Aan de overkant van de maas dus foto’s maken ging niet zo goed.

Een stukje verderop ga ik linksaf en een fietster stopt en vraagt of ik haar kan helpen. Ik zeg :’ nou dat denk ik niet .’  Ze zegt :’ ik denk het wel .’ Nou vooruit dan . Ik ga een poging wagen. ‘ Ben jij van vrienden op de fiets?’, vraag ze. Ik :’ ja .’  Zij :’  Dan slaap je bij mij vannacht.’ Bleek dus de vrouw te zijn waar ik vannacht slaap en evenals de vrouw gisteren had ze meteen zoiets van….dat moet ze zijn. Ze vertelt dat ze naar haar zus fietst nu maar dat het tuinhuis waar ik ga slapen open is en dat er vers gemaakt gember water in de koelkast staat en ze heeft druifjes klaar gezet. Wauw ! Wat gaaf. Ze tekent op een blaadje de kortste weg naar haar huis en fietst verder naar haar zus. Ik moet nog een kilometer of vier lopen. Het is best nog een flink stukje. Ik loop door Geistingen wat een rozendorp blijkt te zijn. Overal staan rozen en het ruikt er heerlijk.

Natuurlijk loop ik ook hier weer fout en loop zeker een kilometer de verkeerde kant op. Er zit niks anders op dan om te draaien en even later zit ik weer  goed.  ‘He, daar ben ik weer’, hoor ik achter me. Mijn gastvrouw is al terug van haar zus en loopt met me mee naar haar huis. Was toch nog een eindje. Ondertussen hoor  ik haar  verhaal. Man twee jaar geleden verloren aan kanker en verhuist van Antwerpen naar Kessenich. Ze vraagt een paar euro extra per overnachting en dat gaat naar de ziekenhuisafdeling waar haar man verpleegd was. Prima hoor…het gaat om 4 euro…geen probleem mee.

Ze laat me het tuinhuis zien waar ik slaap en het blijkt een volledig ingericht huisje te zijn compleet met bovenverdieping. Tuinhuis ? Hier zou ik gemakkelijk , luxe in kunnen wonen

We praten nog wat en drinken gember water en even later gaat ze naar haar huis. Ik heb hier volledige privacy. En als toetje weer een mooie zonsondergang.  Dag 6 was zwaar.  Niet mentaal want dat ging goed maar omdat ik mijn  wandelwol vergeten was en te weinig water had meegenomen. De onverwachte omleiding maakte dat ik toch weer op 26 kilometer zat vandaag. Verwacht het onverwachte….

 

Om 8 uur klopt Sonja op mijn deur en zegt dat mijn ontbijt op tafel staat. Oeps…Ik had zelf aangegeven dat ik om 8 uur ontbijt wilde en nu lig ik nog in bed. Ik was al wel wakker maar lag al een hele tijd mijn hoofdpijn weg te wrijven. Waarschijnlijk gisteren toch teveel gedaan met die 29 kilometer. De wind was heel de dag ook koud geweest en dat wreekt zich nu in hoofdpijn en….een blaar. Mijn eerste blaar. Mijn voeten voelen daardoor ook niet optimaal meer.

Ik sta snel op en kleed me aan en ga naar beneden. Tafel staat netjes gedekt maar ik eet alleen. Ik krijg amper een hap door mijn keel maar dwing mezelf twee broodjes en een gekookt eitje te eten.

Ik pak een boterham in voor onderweg en pak mijn spullen. Ik frot een dot wandelwol in mijn sokken om de blaar te ontlasten. Ook dat spul gebruik ik vandaag voor het eerst. Wandelwol is vettige wol. Dat zou goed zijn . Ik kom tergend langzaam op gang en ik ben blij dat ik besloten heb vandaag maar tot Born te gaan. Gek hoe snel ik opgebouwd heb in kilometers. Eerste dag 14 , tweede 17 , derde 24, vierde 29 en in steeds snellere tijd. Nu dus een rustig 20 kilometer dagje.

Om 9 uur stap ik eindelijk naar buiten en Harry en Sonja zwaaien me uit bij het hekje. Hond Mira de Mechelaar naast hun.  Vanuit hun huis had je trouwens een prachtig uitzicht over de velden.

Al snel trek ik mijn jas uit want het is al warm genoeg en geen koude wind. Weer in mijn favoriete pas…de slenterpas.

Ik loop lekker slenterend door het bos van Spaubeek richting kasteel Terborg. Niet zo’n spectaculair kasteel maar wel een bijzonder. De Bokkenrijders zijn hier berecht en de oude kerkers liggen er nog en er is zelf een van die veroordeelde Bokkenrijders gestorven hier in zijn kerker. Nu is het een restaurant.

Over Puth loop ik weer het bos in en ik kom weer wat Pieterpadders tegen. De route loopt hier nog steeds hetzelfde. Het is sowieso druk. Echt zondag dus fietsers , mountainbikers ,wandelaars , tis best druk dus maar het weer is ook heerlijk. Boven een heemtuin bij Puth ga ik op een heuvel zitten en even later komt er een echtpaar bij zitten dat vandaag ook een stukje pieterpad doet. 10 kilometer dus ze doen het ook rustig aan.

 Dit is de laatste dag dat ik in de heuvels koop en ik ben van plan vandaag alles op mijn dooie gemak te doen. Alles in me op te nemen en echt in het moment te zitten. Het enige wat ik hoef te doen is zorgen dat ik ‘s avonds op mijn slaapplek kom en verder niks.

Bij een kapel zie ik links een holle weg liggen en ik toen ik zag dat ik die in moest zei ik ….jippieee. Dat je zo blij kunt worden van zo iets. Ik vind ze zo gaaf.

Zo’n tunnel van bomen waar je in loopt. Je krijgt een gevoel van geborgenheid of zo. Maar door erosie liggen veel wortels bloot dus vroeg of laat zullen ze wel omvallen.

Fà-scinerend , zou Joyce zeggen. Ik moet plots aan haar denken bij deze boomwortels en ik schiet in de lach. Wat een goeie vrienden heb ik toch. En de soms onverwachte berichtjes doen me goed op deze tocht. Zoals gisteren van mijn vriendin Sharon uit de VS.  Net op een moment dat ik me een vuil plekding voelde omdat ik een beetje in mijn broek had gesast en toen nog 10 kilometer moest gaan kreeg ik plots een ‘Hey, how are you ? ‘ En Femke stuurde een appje juist op het punt dat ik er een beetje doorheen zat . Dat gaf me weer genoeg energie om door te gaan. Met nat gesaste broek.

Het is een mooi stuk van Puth naar Sittard en ik doe het echt op mijn dooie gemak.

En af en toe kom ik het echtpaar weer tegen van vanmorgen . Ze toen het ook kalm aan . En iedere keer worden de begroetingen vrolijker. Iedereen groet elkaar ook en omdat het zo druk is zit ik steeds ‘hallo, dag, goeiemorgen ,goeiemiddag en heuj’ te zeggen.

En ik slenter weer door want dat is wat ik doe , ik loop niet naar Den Bosch , ik slenter naar Den Bosch. Doe ik er iedere dag wat langer over…wat maakt het uit ? Dat is het fijne van alleen lopen want uiteraard krijg ik die vraag iedere dag wel eens. Waarom alleen ? Dus daarom….je loopt je eigen tempo…je eigen padje…

Ik nader Sittard en zie een Rosa kapel en ga wat foto’s maken. Als ik me omdraai zie ik een man achter staan met lang haar in een staart en we raken aan de praat. Hij loopt een stukje met me mee en we praten over kamelen en godsdiensten. Moorden gepleegd uit naam van God. ..in elke godsdienst is dat gebeurd. Zijn conclusie was dat elke godsdienst eindigend met -isme je maar beter kon vermijden. ‘Ben je niet bang zo alleen op pad ?’,vroeg hij. ‘Want laatst was er een koppel naar Kazachstan gefietst en die geloofden in het goede van de mens en die zijn toen vermoord, ik heb daar beelden van gezien .’  Uuuuuhhhh….en bedankt, kerel.’Nee , ik ben niet bang’, antwoord ik. ‘Degene die iets wil doen krijgt mijn wandelstok op zijn neus ‘.  ‘ Ja , dat is wel goed ‘,antwoord hij. Bij Sittard aangekomen geef ik hem een hand en ga rechtdoor.

Ik kom voorbij een rock kroeg en ik kijk naar binnen. Een donker ,leeg hok en ik denk mèh en loop door. Op de Markt is het druk,de zon schijnt flink en alle terrassen zitten vol mensen die zitten te bakken in die zon maar ik denk mèh en loop door.

Ik loop door naar de basiliek en kom daar weer het echtpaar tegen. ‘Je hebt het gehaald !’, zegt zij en geeft me een klopje op mijn arm. Ik kijk even rond en ga naar een man die plechtig staat te kijken achterin de kerk. Zal vast wel een naam hebben…suppoost of beheerder of weet ik veel. Het is in ieder geval duidelijk dat hij toezicht houdt . Ik vraag hem om een pelgrimsstempel en hij gaat die halen . Hij zet een stempel in mijn pelgrimspaspoort. En we praten wat. Het blijkt een grappige man te zijn en we staan hardop te lachen. Hij wenst me succes op mijn tocht en ik loop weer naar de Markt.

Ik besluit hier niet te gaan zitten en loop verder richting station. Op een hoekje zit een restaurantje ,lekker rustig en ik besluit hier te eten. Goeie keuze want het is er lekker en ik peuzel op mijn gemak mijn broodje op. Honger heb ik niet. Best raar eigenlijk.

Als het op is blijf ik nog zitten en hoor lawaai vanuit de richting van het station komen. Luide stemmen in een of andere taal die ik niet versta. Het groepje komt de hoek om en het blijken vijf donkere mannen te zijn.  Eentje springt er nogal uit. Hij is enorm breed met een enorme schakel ketting om zijn nek en dan bedoel ik echt enorm , heeft een kaal hoofd met achterop wat vlechtjes en een strak shirtje aan. Een pimpdaddy of een drugsbaas of weet ik veel wat. De rest zijn overduidelijk junks die om hem heen hangen. Lekker branie achtig groepje die heel de straat in beslag nemen met veel armbewegingen.  De reus krijgt me in de gaten en roept :’ mooi hoedje’. Ik zeg terug :’ mooie vlechtjes.’ En pimpdaddy loopt de straat over naar mij toe en begint een praatje. Ontzettend macho poses aannemend. Deed me denken aan zo’n pronkende gorilla. Hij blijkt een gouden tand te hebben….natuurlijk. En stelt zich voor als Ricardo en geeft me een hand , een enorme hand. Hij is echt GROOT. ‘Lekker gegeten ? Lekker veel groentes ,ja da’s goed’. Nou ja, het was niet zo sterk wat hij uitkraamde . ‘Jij wandelt ? Dan heb je zeker sterke benen ‘.  Zucht dus. Ik vertel hem dat ik van Visé naar Den Bosch aan het lopen ben. Hij vraagt:’ zonder de bus te nemen….lopend? ‘  Ik :’ Yup ‘.  En zijn mond valt open en heel zijn macho houding verdwijnt. Een van zijn junks komt naar hem toe en met een wapperend handgebaar en wat boze onverstaanbare woorden jaagt hij hem weer weg. Hij draait weer naar mij en zegt dat hij enorm respect heeft voor wat ik doe. ‘ God zegen je ‘, zegt Ricardo,’ je zult veel mooie ontmoetingen krijgen op je reis , God zegen je ‘. Hij vouwt zijn handen tegen elkaar en buigt naar me we boksen nog een keer met onze vuisten tegen elkaar en Ricardo vervolgt weer zijn weg. En ik de mijne….

Ik loop Sittard uit richting Limbricht.  Net buiten Limbricht ligt een kerkje naast kasteel Limbricht maar het kerkje trekt mijn aandacht dus ik besluit er naartoe te gaan. De deur is open en er blijkt een opera zangeres op te treden. Zaten allemaal mensen op hun zondags gekleed in het kerkje. Ook hier staat een man achterin die de boel in de gaten houdt en hij wil me tegenhouden maar ik gebaar dat ik achterin blijf staan.  Dat was goed. De zangeres is aan haar laatste liedje bezig maar dat vind ik niet zo erg want het is mijn genre niet maar ze zingt wel goed. Ik zit meer naar haar stem te luisteren dan naar het liedje dat ze zingt maar de laatste regels hoor ik plots wel  ‘Laat me…Laat me ….Laat me mijn eigen gang maar gaan. Laat me….Laat me….Ik heb het altijd zo gedaan. Ik weet niet wat er met me gebeurde maar het kwam plots zo hard binnen. Dat ben ik….laat me……LAAT ME.  Ik voel dat ik emotioneel word vanop het ene moment op het andere. Verdomme , ik ga nu toch niet janken hier. Tussen de chique gekleedde mensen.  Ik probeer me in te houden maar ik zie de man die me tegenhield en die naast me staat af en toe naar me kijken. Sta ik daar met mijn stink kleren, rugzak , hoedje op een beetje te trillippen achterin het kerkje. Gelukkig is het snel afgelopen en de mensen lopen de kerk uit. De man komt naar me toe en neemt me mee de kerk in en geeft me een rondleiding. Blijkt dat ik in een kerkje sta met deoudste gewelfschilderingen van Nederland . Twaalfde eeuw. Het verhaal beeld het leven van Maria uit.  Ik mag foto’s maken maar ik moet beloven dat ik ze privé houd en niet op internet zet. Dus…..geen foto’s hier. Ga je maar lekker zelf naar Limbricht als je het wilt zien.

Ik loop verder het Limbrichter bos in. Bossen zijn gaaf en ik voel me daar altijd op mijn gemak.

Nog een klein stukje. Het viaduct van de A2 over en ik zit al meteen in de straat waar ik overnacht. Ik bel aan en de vrouw zegt dat ze me vanmiddag heeft zien lopen. Ik ben nogal een opvallende verschijning met mijn hoedje en rugzak blijkbaar. Ze had al zo’n idee dat ik wel eens bij haar kon logeren omdat ik er echt uitzag als een pelgrim. Je loopt wel heel relaxt , zei ze.  Haha , dat klopt wel.

Er is nog een fietster die hier overnacht en ik krijg de zolder . Wat best flink is met drie bedden. Ik kijk uit het dakraam en heb nog een mooie zonsondergang als toetje.

Mooie dag geweest. Dag heuveltjes ….Dag Zuid Limburg