Month: July 2018

Trainingsdag 5, Huis ter Heide

 

` He, ben je weer beter ? `vraag ik aan Richard , mijn oude bandmaat van Acrostichon. `Ja, gaat wel weer`, antwoordt hij . `Wandelen ? ` vraag ik . `Ja, graag `, antwoordt hij. `Oke, ben ik over een half uur, drie kwartier bij jou . `
Zo, weer wat meer actie ondernemen want ik moet toch echt meer gaan wandelen en iemand meenemen is nog steeds een extra stimulans want ik moet eerlijk toegeven dat ik goed ben om uitvluchten te zoeken voor mezelf om niet in actie te komen. Te warm…te laat…te ver…te vanalles…
En laten we eerlijk, met zijn twee is ook gewoon veel leuker.

 

Ik laad de honden in en we pikken Richard op om naar Huis ter Heide te rijden waar de Schotse hooglanders staan. Nog altijd de kiltloze versie zo ver ik weet.
De vorige keer dat ik daar was, 10 dagen geleden, merkte ik dat het nog best een eindje lopen was vanaf de parkeerplaats naar de rode wandelroute die ik nu weer wil volgen dus ik had een straatje dichterbij opgezocht waar ik wilde parkeren. Nee, niet uit luiheid maar omdat mijn oude Akita lange afstanden niet meer zo trekt, zeker met dit warme weer. Echt !! Heus !!

Al babbelend reden we richting De Moer en ik vond het uitverkoren straatje en reed het in. Bijna daar, dacht ik blij en reed lekker door en nam een haakse bocht om vervolgens keihard op de rem te trappen terwijl er een gilletje uit mijn keel ontsnapt. We stevenen recht op een aarden wal af die midden over de weg geplaatst is waarschijnlijk om andere mensen met oude honden te verhinderen vlakbij de rode uitverkozen route te parkeren. Wat een anti oude honden beleid zeg ! Nog net op tijd breng ik mijn auto tot stilstand. Ik schrok me wel rot kan ik zeggen en mijn hart moet weer even tot bedaren komen.
Wat nu ? Ik laat me zomaar niet tegenhouden en mijn oude recalcitrante ik voel ik weer opduiken . Ik keer de auto en rijd naar de parkeerplaats waar ik dus blijkbaar mijn auto MOET parkeren. Maar dat gaat niet meer gebeuren volgens recalciCrin die nu weer even de overhand heeft en ik rijd door over het wildrooster, stopborden en verboden toegangsborden negerend. Wie houd mij tegen…whoehahahahaaaa…zo`n gevoel had ik een beetje. Dat mijn stoere gedrag plaatsvind in een Suzuki Wagon aka Legoblokje en dus voor een passant niet zo heel indrukwekkend is waarschijnlijk leg ik naast me neer.

 

Maar goed, even later bereiken we het punt waar ik wilde parkeren en we lopen het bos in. RecalciCrin is weer verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een variant die hoopt dat ze straks geen boete heeft voor fout parkeren. Of een wielklem hoewel ik dat betwijfel midden in de bossen. Maar dat zie ik straks wel. Eerst wandelen.
Wat een rust hier zeg. Ik geniet van de geuren en kleuren van de dennen in dit stuk van het bos. Het is nog redelijk vroeg en nog redelijk te doen qua temperatuur. Al babbelend over koetjes en kalfjes zijn we zo een eind op weg en na enkele kilometers besluiten we bij een ontzettend gave eik even pauze te nemen. We gaan op een bankje zitten en genieten van het uitzicht wat we hier hebben en eten en drinken wat waarbij Pien meteen bij Richard op schoot kruipt. Sam duikt een sloot in om te gaan drinken maar helaas is door de aanhoudende droogte de sloot volkomen droog.
Ik heb uiteraard voldoende drinkwater meegenomen en een bakje voor de honden dus dat komt wel goed.

Ik herinner me van mijn vorige wandeling dat er tegenover het bankje , goed verscholen in de bosjes een kikkerpoel ligt. De vorige keer was de poel al zichtbaar geslonken en ik ben benieuwd hoe het nu is , 10 dagen verder. We liepen door de bosjes naar de poel en wat ik zag werd ik niet blij van. Tientallen kikkers in een stukje van een meter bij een meter ongeveer. Wat een triest gezicht. Stilletjes zaten ze zo wat op elkaar in het plasje water. Ik hoop zo dat het snel gaat regenen anders vrees ik dat deze kikkers het echt niet gaan overleven maar helaas ziet het daar niet naar uit. Erg dit maar ik heb geen idee wat ik zou kunnen doen hieraan. Ze zullen wel voer worden voor de vogels denk ik.

      

 

We vervolgen onze weg naar een enorm mooi paadje geflankeerd door grillige acasia`s . Het paadje lijkt zo uit een Tim Burton film te komen of alsof de Nazgul ieder moment tevoorschijn kunnen komen zittend op hun demonische paarden.  Spooky maar mooi dus.

       
We blijven de rode route volgens en de temperatuur gaat stilletjes aan stijgen. We zien de Schotse hooglanderdrollen overal liggen maar de runderen zelf hebben we nog niet gezien. Ik ben ervan overtuigd dat ze weer bij het water zullen staan want daar waren ze de vorige keer ook. En het is warm dus waarom zouden ze daar niet zijn ? Slimme runderen liggen bij warm weer vlakbij het water toch ? Beetje rusten, beetje drinken…
We naderen het water en ik keek verheugd naar links….niks…..naar rechts…niks. Helemaal geen een Schots hooglandertje te zien. Niks.
Richard merkt droog op dat ze ons waarschijnlijk allang aan hebben horen komen en dat ze nu achter een bosje staan te wachten tot we weg zijn. Zou zomaar kunnen natuurlijk. Die Schotten zijn tot alles in staat. Beetje gniffelend ons in de gaten houden .

Ook hier is de droogte goed zichtbaar. Waar de vorige keer het water nog tot aan het vlonderpad kwam is nu zand. Het scheelt zeker een meter of 10.
Samba loopt door het water en gaat erin zitten, het is ook behoorlijk warm aan het worden. Hij gaat lekker rechtop zitten genieten van de koelte aan zijn gat maar begint te raar te kijken en springt weer omhoog verbaasd achterom kijkend , niet begrijpend waarom de drekkige onderlaag zijn gat naar beneden zoog. Da`s ook niks natuurlijk zo`n vacuum gezogen hol.

Grinnikend lopen we weer verder en een stukje verder zie ik een roofvogelvleugel liggen. Een verse nog wel zonder dat er andere delen of veren in de buurt liggen. Welk dier eet grote roofvogels ?? Hoe komt die vleugel hier ? We snappen er niet veel van en komen uiteindelijk tot de conclusie dat door de droogte en de afwezigheid van gras de Schotse hooglanders overgegaan zijn op een dierlijk dieet. Survival of the fittest met deze weersomstandigheden. Ze moeten zich aanpassen aan deze periode natuurlijk en ik ben vanaf nu extra op mijn hoede voor in ambush liggende Schotse hooglanders.

Toch vind ik het wel jammer dat ik ze hier niet zie want dat is ook een van de redenen dat Richard mee ging . De Schotse hooglanders wilde hij graag zien. Dat wil hij nog steeds ook al blijken ze carnivoor te zijn geworden. Verse vlaaien zien we hier toch genoeg dus ze zijn er wel geweest. Pien ziet ze ook en neemt razendsnel een hap uit de groene vlaai. Nou ja, ieder zijn meug zal ik maar zeggen.

We zijn hier niet zo heel ver meer van de verharde weg weet ik van vorige keer dus helaas pindakaas, geen runderen gezien. Een eind verder moeten we naar links en ik zie in de bocht een staart zwiepen denk ik . `Da`s een paard `, zegt Richard. Een paard ? Het lijkt inderdaad op een paardestaart en we lopen dichterbij.
Verrek, het hele pad om de hoek dat wij moeten volgen ligt bezaaid met Schotse hooglanders zodat het onmogelijk is voor ons om erlangs af te gaan. Verrekte ambushers zijn het. Voorop een grote koe als waakkoe en tussenin de oudere runderen en de kalfjes waarvan er minstens een heel erg jong is. Wat gaaf weer !! We blijven op een veilige afstand staan kijken ondertussen verzinnend hoe we er voorbij kunnen komen. Er is geen andere optie dan dwars door het bos te gaan met een grote omtrekkende beweging om de beesten heen. De waakkoe volgt al onze bewegingen en ik krijg het gevoel dat ze echt niet zo mak en relaxt zijn. Ze straalt zoiets uit van YOU SHALL NOT PASS !!

  
We gaan door het bos erom heen en zien wel dat ze ons goed in de gaten houden en ik ben blij als ik weer op het zandpad sta een eindje voorbij de runderen. Het zijn er best wel wat . 30-40 of zo. Ook aan deze kant ligt een waakkoe die ons zogenaamd rustig in de gaten houdt. Als ze kon zou ze zo`n beweging maken met haar poot, met haar hoef naar haar oog gaand en dan naar ons wijzend met een half dichtgeknepen oog. Maar dat kan ze niet dus dat gebeurde ook niet.

We blijven nog even staan kijken en gaan dan door het hek naar buiten naar de veilige kant. Vraag me wel af wat we hadden moeten doen als ze tegen dat hek aan hadden gelegen. Heel dat tering eind terug lopen ?
We komen de bossen uit en kijken naar rechts en verhip, nog veel meer Schotse hooglanders. Minstens nog eens 40-50 beesten staan in de verte te grazen vlakbij een meer. Wauw. Genietend van de beesten die veilig ver weg staan onder het genot van honderden krekels die we horen. `Zo rustgevend, die krekels `, verzucht Richard. `Echt hè ,` antwoord ik. Het krekelgesjierp blijft onverminderd hard aanhouden op hetzelfde volume . Iets klopt hier niet. Ik kijk om me heen en het geluid lijkt te komen van een hoogspanningspaal. Staan we verdomme al minutenlang te genieten van het geluid van een hoogspannings mast ! We schieten in de lach en lopen door want hier op de open vlakte is het ook wel heel warm en hoe lang kan een mens naar een hoogspanningsmast luisteren ook . Dat houdt een keer op natuurlijk.

 

Kwartiertje later staan we weer bij de auto die boete en klemvrij blijkt te zijn. Toch kleine opluchting van mijn kant moet ik toegeven. Ruim 6 kilometer gelopen wat ik ver genoeg vond met deze warmte, honden vonden het ook ver genoeg. Richard ook trouwens.

Tot de volgende !!

 

 

Trainingsdag 4 , Pelgrimshoeve, Vessem

 

Ik wist dat er een pelgrimspaspoort was maar ik dacht dat dat voorbehouden was voor Santiago de Compostella wandelaars. Dat blijkt dus niet zo te zijn en het leek me een mooie toevoeging voor mijn tocht in september . Een quest voor stempeltjes. Volgens de site van de Pelgrimshoeve in Vessem kon je het bij hun komen halen, wel voor 10 uur `s ochtends maar dat is geen probleem.

 

Ik laad de honden in de auto en rijd naar Vessem wat maar een half uur rijden is of zo , niet zo ver dus. 9.20 uur kom ik aan en parkeer bij de kerk en wandel met Sam en Pien eerst wat rond tot ze beide gepoept hebben. Het is weer een warme dag dus het is meer sjokken dan wandelen . Na de poep en plasbeurt sjok ik naar de Pelgrimshoeve en loop de inrit op.

Er staat een deur open maar ik zie niemand. `Hallo `, roep ik. Geen antwoord. `Haaaaallloooooo`, poog ik nogmaals. Niks.
Ik loop verder langs een diepe, mooi bijgehouden tuin en langs een labyrint dat op de inrit gekalkt is. Wat leuk. Sinds een jaartje heeft een vriendin van me ook een labyrint op een mooie plek in de bossen en ik probeer daar ook zoveel mogelijk mee te helpen. Ik had niks met labyrinten maar ik zie wel wat het voor veel mensen doet dus dat er hier ook een is vind ik mooi.

 

Ik zie beweging, een vrouw staat achter een raam zodanige armbewegingen te maken dat ik vermoed dat ze wat aan het kloppen is.  Ik kan tenminste niks anders verzinnen bij die armbeweging. `Hallo `, zeg ik nog eens , `Vollukk`. De vrouw blijft doorkloppen zonder op te kijken, doof voor mijn ge-hallo.

Ik loop de achterdeur door maar loop niet verder omdat ik de honden bij heb . `Hallo`, zeg ik nog eens. `Hallo, loop maar door`, antwoord een vriendelijke stem zonder dat we elkaar zien. ` Ik heb honden bij `, zeg ik. `Die mogen niet binnen, wacht maar even op het terras`, zegt de nog altijd onzichtbare vrouw. `Ik kom voor het pelgrimspaspoort, is dat hier? `, vraag ik. `Ja, dan zit je goed `, zegt ze, ` Ik kom zo `.

 

Dat is geen straf om hier te moeten wachten, wat een rustplek en ik zet me op een bankje in de schaduw. De vrouw komt buiten en verteld dat ze toetjes aan het maken is voor gasten die `s avonds komen en dat ze niet kan stoppen met de slagroom kloppen want door de warmte lukt het amper. `Hij wordt maar niet stijf `, verzucht ze. Ik verbijt me om niet een of andere oenige opmerking te geven maar ik wil toch graag een antwoord geven en zeg : `Ja, dat heb je wel eens , hè . ` Zucht…bijna gelukt om niet oenig te doen maar niet helemaal dus.
De vrouw is gelukkig in gedachten bij haar toetjes en verdwijnt weer naar binnen om even later weer naar buiten te komen met een toetje met halfstijve slagroom. `Hier, proef maar`. Ik ben verbaasd over de gastvrijheid en ik stribbel heel even tegen dat ik dat echt niet hoef en alleen maar een paspoort kom halen maar de vrouw duwt het in mijn hand en verdwijnt weer naar binnen om even later weer terug te komen met droge koekjes voor de honden en water.

                                                 Ja , Sam…toetje was lekker.

 

Wat een verwennerij. De vrouw is alweer naar binnen om haar toetjes verder af te maken. Na enkele minuten komt ze weer naar buiten met een thermoskan verse koffie en koekjes en ze gaat zitten. `Kom, dan gaan we wat praten`, zegt ze. Het is een gezellige, gepensioneerde vrouw die hier samen met haar man op vrijwillige basis gastheer en vrouw zijn een paar weken per jaar. Ze verteld volop over haar ervaringen als pelgrim naar Santiago de Compostella en vele andere tochten en ze heeft heel goede tips voor me. Water kun je bijvullen op kerkhoven als er geen kroegje zit in een dorp, hooguit 6-7 kilo bagage meenemen…enz. Ze verteld er zo vol enthousiasme over dat ik er steeds meer zin in krijg. De gastvrijheid hier voelt ook als een warme douche.

                                      Ik babbelen, honden geduldig wachten.

De tijd vliegt voorbij en ik wil toch ook wat gaan wandelen nog voordat het echt te warm wordt voor de honden en vraag om het paspoort. De vrouw gaat het halen en komt terug met een stempel. `Zal ik de eerste er al inzetten `, vraagt ze terwijl ze me vriendelijk aankijkt ,  `Dan is het echt `. `Ja, doe maar `, zeg ik en ik voel me alsof ik iets heel gewichtigs ga doen en ik toetreed tot een speciale orde van pelgrims. Ik ben zowaar trots !
De vrouw zet de stempel en geeft me een hand terwijl ze me het paspoort overhandigd , ` Proficiat, je bent nu officieel een pelgrim. ` Ik glunder van oor tot oor.

                                                           Eerste stempel !

Ik bedank de vrouw en loop met Sam en Pien de bossen in die in Vessem altijd dichtbij zijn maar de zon begint al snel te steken en Sam veranderd in een traag lopende, poot optillende, snuffelende hond en ik besluit hem vanaf nu Sir Pissalot te noemen.
Het is er wel mooi met de vele veldbloemen in een verder dorre omgeving . De droogte begint zijn tol te eisen.
We maken een flinke ronde maar ik besluit terug te gaan naar de auto. Te warm voor de honden. Sir Pissalot vindt dat besluit niet zo erg en na ze nog eens goed te hebben laten drinken vervolgen we onze weg weer met de auto.

Prachtig !

Maar warm.                                                                   Sir Pissalot          

                                    

Op naar de volgende wandeling.

                                                      Mijn pelgrimspaspoort

 

 

 

Trainingsdag 3  –  Strabrechtse Heide , Heeze

 

`Het wordt ons gewoon in de schoot geworpen `, appte Laura me blij. We hadden een dag eerder besloten om een mooie route uit te kiezen om te gaan wandelen en tijdens haar dagelijkse scrollmoment door de Omroep Brabant pagina was ze gestuit op een artikel over de mooiste wandelroutes van Nederland en de vennenroute over de Strabrechtse heide was uitgeroepen tot een van de mooiste routes.

 

We besloten de honden thuis te laten want nu is het echt te warm. Om half een spreken we af om aan te rijden , redelijk laat maar een half uur later zijn we al gearriveerd in Heeze wat een prachtig dorp is . Instant vakantie gevoel. We parkeren de auto op een nette parkeerplaats en lopen naar het informatiebord . De paarse route wordt het, de vennenroute. We lopen richting het paarse pijltje maar Laura wordt meteen afgeleid naar een tuin rechts van de weg. `Ow , wat mooi, effe kijken.` De biologische tuin die bewaakt wordt door een starre, stilstaande man die bij nader inzien een vogelverschrikker blijkt te zijn is mooi maar op slot. Dus terug naar de hoofdweg voor het paarse pijltje maar Laura`s blik wordt getrokken naar een ander paadje . `Dat is een mooi paadje `, zegt ze en ik denk..oh..god..

                                                                    Starre man

                                   Bord 

Even later lopen we dus op een mooi pad wat het rolstoelpad blijkt te zijn. Ook mooi maar niet het paarse vennenpad. De route is niet zo heel lang gelukkig dus ik haal opgelucht adem maar Laura is alweer afgeleid door een nieuw pad. `Kijk nou, hoe leuk `, zegt ze op de houten kabouterpaaltjes wijzend . Ze huppelt al snel over afgezaagde boomstammen , de houten planken en geniet zichtbaar. Na het inderdaad wel mooie kabouterpad wat niet het paarse vennenpad is komen we weer op de juiste weg en wandelen richting de paarse pijltjes voor de paarse vennenroute. Links duikt een gezellig uitziend boerderijtje op met een terras ervoor . `Het is wel etenstijd `, zegt Laura terwijl ze me met een glimlach aankijkt en peilt hoe mijn reactie zal zijn. Tja, eten kan ik moeilijk afslaan dus even later zitten we aan de houten tafel met een cappuccino en een heerlijke tosti. Het IS ook etenstijd, niks aan te doen.

           Goed eten voor de training

Na een half uurtje staan we weer op om naar het paarse vennenpad te lopen maar na enkele meters hoor ik naast me : ` Wat leuk dit `. En hoppetee , Laura loopt naar rechts een vlonderpad op dat kronkelt door de begroeiing en ze begint de route over de vlonders te lopen inclusief rotondes en ze vermaakt zich kostelijk.

Dat zijn dus al drie routes, allemaal leuk maar allemaal NIET het paarse vennenpad. Maar hiep hoi, even later bereiken we het paarse vennenpad. Het is behoorlijk warm maar we lopen goed door. We moeten wel geregeld opzij voor fietsers dat was wel een minpuntje .

Gefossilliseerde reuzenmier , oertijd.

We naderen een zwartgeblakerd stuk grond en dat zet ons aan het denken. Het is kurkdroog en een weggegooide sigaret kan al een ravage veroorzaken. `Wat gaan we doen als er brand uitbreekt `, vraagt Laura. Ik denk dat we geen schijn van kans maken en de gedachte doet me huiveren. We naderen het enige vennetje wat we zien dat nog wat water bevat en ik zeg dat ik daar wel in ga zitten. `Dat moet je niet doen `, zegt Laura, `het schijnt dat je dan gewoon gekookt wordt . ` We lachen maar van binnen voelen we ons niet prettig. ` Wat zou jij kiezen ? `, vraag ik . `Ik houd meer van gebakken dan gekookt `, antwoord Laura . Keuze gemaakt dus. Zij gaat voor gebakken mocht het zo ver komen, ik voor gerookt.

  Het is gortdroog en gevaarlijk

Wat zou jij kiezen ? Gebakken of gekookt ?

De Strabrechtse heide is inderdaad prachtig ondanks de enorme droogte en we besluiten terug te gaan als de heide in bloei staat . Na enkele kilometers gaan we op een bankje zitten en genieten van het uitzicht. Ik vraag Laura om wat foto`s te maken maar het poseren blijf ik ongemakkelijk vinden . Ziet er al snel gemaakt uit vind ik. Laura heeft daar een trucje voor dat ze geleerd heeft van haar selfie-expert dochter. Eerst wegkijken van de camera en als je je hoofd terug draait een foto nemen. Dat ga ik doen. Ik draai mijn hoofd weg en vol enthousiasme weer terug maar het trucje heb ik nog niet onder de knie als ik het resultaat bekijk.

  Omdraaien en …terug….KNIP !

           Al beter …

We lopen weer verder en eindigen weer bij het boerderijtje met terras maar voordat ik blij neer kan ploffen ontdekt Laura NOG een pad. Met een kiezelpad en een vermoedelijk modderstuk…vermoedelijk want nu is het droog. Gelukkig vindt ze het deze keer maar niks en we draaien om maar ze ontdekt een insektentuin dat afgesloten is met een hekje . `Snel door het hekje `, zeg ik, `anders ontsnappen de insekten . ` We stormen door het hekje maar zien toch dat twee bijen ontsnappen . Shit !

Pas op , laat ze niet ontsnappen !

    Vogelhotel met onbeperkt buffet 

Raar maar waar krioelt het hier van de insekten ondanks de droogte. Er staat een groot insektenhotel in het midden met …een vogelbroedkastje in het midden ? Verbaasd beseffen we de waarheid, dit is geen insektenhotel. Het is een vogelhotel met een gigantisch onbeperkt buffet . Mooi verpakt maar wij trappen er niet in. Ons maak je niks wijs. Verbijsterd verlaten we de tuin maar laten de poort openstaan. `Fly away , you poor little bastards !`

We gaan weer op het terras zitten om te bekomen van onze ontdekking en ik bestel een heerlijk alcoholvrij Budels biertje.

Mooie middag, vijf routes gelopen maar liefst . Totaal aantal kilometer….5,5 …

 

 

Bramen in overvloed

Distel

 

Eten hè

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Trainingsdag 2 – Oisterwijkse vennen

 

Ik ben uitgenodigd door Carin . Ze had een social deal overgenomen, een wandelarrangement. Start bij Klein Oisterwijk met een hapjesplankje , dan 12 of 16 km wandelen en afsluiten met een drie-gangen diner. Nou, daar zeg ik dus geen nee tegen. Daar heb ik zelfs een snipperdag voor over die ik zonder problemen kreeg.

Ik besluit Sam thuis te laten want het is toch wel erg warm . Pien gaat wel mee. De beide honden liet ik `s morgens goed uit langs het kanaal . Lekker rustig nog dus ik was al snel in mijn gedachten weg gedwaald totdat ik plots hoorde : `Ge moet nie zo kwoad  kèèke .` Ik schrik op en voordat ik kan reageren rijdt het vrachtwagentje van Diamant alweer door. De man die als nobele taak heeft de vuilnisbakken langs de fietspaden te legen, nonchalant met een arm buiten het raampje hangend nakijkend, schiet ik in de lach . Mijn antwoord had geen bal uitgemaakt. Hij maakte me aan het lachen dus doel bereikt.

Thuis maak ik  mijn schoudertas wat zwaarder door een grotere drinkfles en een drinkbakje voor Pien. En een grotere camera . Dat is toch al meer gewicht. En ik trok mijn nieuwe lichtgewicht wandelbroek aan. Deze wordt vandaag uitgetest.

We spreken af bij Klein Oisterwijk om 16.00 uur en vol enthousiasme gaan we aan tafel zitten en bestellen ons plènkske . Bitterballen, kaas , worst…altijd goed. En zitten relaxt te keuvelen want we hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien. Tijd genoeg.

We bestuderen de wandelplattegrond en besluiten niet de langste route te volgen maar een iets kortere van 12 kilometer want we moeten om 20.00 uur terug zijn omdat we om 20.00 uur niks meer kunnen bestellen. `19.55 uur kan ook nog`, zegt het aardige meisje achter de bar . Als we maar voor 20.00 uur besteld hebben dus . Makkie !

We pakken ons knooppunten plattegrondje en gaan op pad . Het is heet in het open veld maar al snel lopen we de bossen in. Fft fft fft fft fft…

Hoe zit dat met die paaltjes met die nummers ? Effe puzzelen en we zijn eruit . Makkie ! fft fft fft fft fft…Het is niet druk in de bossen en dat is wel eens anders in Oisterwijk. We hebben geluk dus. Het is prachtig weer zolang we in de bossen blijven en dat is geen straf want het is er prachtig.

Fft fft fft fft ffft fft fft. `Je broek maakt lawaai `, zegt Carin. En inderdaad tijdens het lopen hoor je steeds….fft fft fft fft fft . `Ja, ik hoor het ook, maar hij is wel lekker licht`, antwoord ik.  `Ja, past goed in je rugzak straks `, zegt Carin die bedenkelijk naar mijn broek kijkt. Sowieso zijn die wandelkleren niet echt gemaakt voor dikke billen en de broek is maar krap aan. Maar die past wel tegen september als ik nu goed ga wandelen is mijn theorie.

We lopen redelijk door en Carin verteld me allerlei weetjes over de natuur zoals mos dat altijd aan de noordkant van de boom groeit, bron Bear Grylls. Wat we verder met die info kunnen doen weten we niet maar je weet maar nooit dat het ooit nog eens handig gaat zijn. Misschien verdwalen we nog eens ooit of zo. En hebben we geen kompas, geen gsm en geen mensen of wegen in de buurt. Je weet het niet , hè !
Maretak dat ontstaat door vogels die lijsterbessen eten en dat weer laten vallen of uitpoepen op takjes zodat daar door de zaadjes die er nog inzitten maretak ontkiemd , bron onbekend maar bij nader inzien kon het ook iets anders dan een lijsterbes zijn , dat zoeken we thuis op.
Bosbessen en beuken groeien op schone grond, bron onbekend. Bosbessen vinden we trouwens ook en al snel staan we onze mond vol te proppen. Nu weet ik dat het gewoon hartstikke schoon is ook op wat hondenpies van een passerende reu na dan.
Als je een psilocybe vindt en die opeet, leidt die je naar andere psilocybes , bron een stel paddenstoel etende mensen die knetterstoned nieuwe theorieën lanceren.  Ik word weer een stuk wijzer.

Na een aantal kilometers gaan we even zitten en eten wat noten en vijgen en Carin geeft me , als ervaren wandelaarster,  wat goede tips voor mijn langeafstandswandeling in september. Na een praatje met een vrouw met een hond uit Thailand staan we weer op en lopen verder . Fft fft fft fft fft fft …

Wat is dat wandelen toch heerlijk en ik geniet van ieder moment. Bij Klein Speik ploffen we weer neer voor een kop koffie. Dat is het moment dat we zien dat het al 18.45 uur is. Huh ? Hoe kan dat nu ? We zitten te tellen en te rekenen we zitten op 3 kilometer per uur. Hoe is dat nu mogelijk ? Voor ons gevoel lopen we goed door. Te lang bij de bosbessen gehangen ? Te lang gezeten tijdens onze noten en vijgen eet pauze ? En voor 20.00 uur moet ons eten besteld zijn. Dus dan maar onze route verkorten en weer naar Klein Oisterwijk. Fftfftfftfft …we lopen wat sneller door. Het laatste stuk is weer over open veld en de hitte slaat toe. Ik ben er klaar mee en ben blij dat de eindbestemming in zicht is. We zetten de pas erin nu ons doel nadert..ftftftftftftftftftftft.

Net voor 20.00 uur komen we binnen. We ploffen neer en bestellen net op tijd ons eten. Ik check mijn wandelapp en blijkt dat we toch nog 10 kilometer gelopen hebben. Met die 2,5 kilometer van `smorgens toen ik de honden uitliet is mijn eindtotaal nog niet eens zo slecht.  Soepke erin en hoofdgerecht besteld. Ik verheug me op de schnitzel met warme groenten en kijk verbaasd naar het kleine bundeltje boontjes dat op het bord ligt. Een tafeltje achter ons beginnen ze te gniffelen. Ze raden onze gedachten die verdacht veel op de hunne leken toen zij hun hoofdgerecht kregen. Ik deel mijn portie met Pien die ook blij lijkt dat ze bestemming bereikt heeft. Zo zonder Sam lopen is ze niet gewend maar ze heeft het ontzettend goed gedaan. Nog een sorbet erachteraan en we zitten tevreden en verzadigd uit te buiken. Wat een gave dag .

 

Trainingsdag twee geslaagd !

  Even uitrusten

  Groot Goorven

  Mag ik een stuk vijg, alsjeblieft ?

  Flinke portie warme groenten

 

Ik heb een plan. Dat heb ik al een tijdje. Een wandeling maken, een lange wandeling in september dit jaar.  Van Visé  naar Den Bosch oftewel Pelgrimspad Law 7-2 andersom . Normaal loop je hem van noord naar zuid maar dat ga ik dus niet doen.

Van mijn vakantiegeld kocht ik blij schoenen, drinkfles, broek en dacht bij mezelf, ziezo , die stap is gezet . En ging weer op de bank zitten. September is immers nog ver weg. Dat oefenen komt wel. Vanmorgen stond ik op en besloot dat het tijd was. Op naar Huis ter Heide in De Moer. Vlakbij Tilburg maar nieuw terrein voor mij. Honden mee, schoudertas mee als voorzichtige eerste stap naar de rugzak. Ik kies voor de rode route van 6,5 km alleen ben ik daar nog niet vanaf de parkeerplaats. Ik schat dat ik een kilometer of anderhalf moet lopen om er te komen.

Sam gaat al meteen traag, hij is ondertussen 10 ½ jaar alweer. En een reu , die moet snuffelen en plassen. We komen aan bij het rode pijltje dat naar rechts wijst en ik krijg de neiging om naar links te gaan. Meteen dwars, meteen tegen de richting in. Ik besef al snel dat ik dat straks niet moet doen en dat ik gewoon de route moet volgen. Braaf pijltjes volgen dus ik ga naar rechts. Het is er rustig en op mijn gemak loop ik de route door het bos. Ik heb de stappenteller aan op mijn gsm maar na 4 kilometer is mijn gsm leeg helaas. Na een tijdje lopen we tussen de weilanden en ik merk dat Sam lekker gaat treuzelen. Wordt hij nu al moe ? Het weer is perfect, niet te warm en een windje. Ik denk dat hij op een stuk van honderd meter wel twintig keer plast of in ieder geval zijn poot omhoog houdt. Beetje neppiesen dus. Symbolisch zijn poot omhoog als teken van zijn mannelijkheid.

Pien drentelt rustig mee, geen probleem. Ik heb besloten om op mijn tocht in september geen hond mee te nemen maar nu krijg ik toch wel zin om haar mee te nemen. Zo`n gemakkelijk hondje. Na een tijd komen we bij het water waar het vlonderpad is wat ik zo graag wilde zien. Zoals gedacht waren mijn verwachtingen ietwat hoger dan de werkelijkheid. Door de droogte liep het pad gedeeltelijk door modder. De honden liepen zonder angst de planken op maar Sam sprong er snel af om door het water te lopen. Groot gelijk jongen. Ik maakte een foto en naderhand zag ik dat hij triomfantelijk zijn tong uitsteekt naar mij. Die hond is echt van het padje.

Ik ga op een bankje zitten en maak wat foto`s. Twee vrouwen komen aan gewandeld en vragen of ze foto`s mogen maken van Sam. We raken aan de praat en het blijken twee Russische vrouwen te zijn en al snel krijgen we het over straathonden in Rusland en het opvang gebeuren en sterilisatieplan. Dat is ook al een reden om een hond mee te nemen , je raakt sneller aan de praat. Niet dat ik een stille ben maar ik zal niet snel als eerste een gesprek beginnen. Maar door deze ontmoeting krijg ik wel zin in september. Wat babbelen met mensen die op je pad komen .

Plots zie ik wat Schotse hooglanders de weg oversteken. Niet de menselijke vorm helaas maar de runderen. Mooie beesten maar de andere variant had ik ook geen problemen mee gehad. Dat iemand een vergissing heeft gemaakt bij de planning van het gebied en 30 mannen in kilts heeft besteld i.p.v. de bruine beesten.

Ik wil hier gewoon blijven maar bedenk dat ik weer moet gaan werken en de Russische vraagt wat ik doe en ik zeg dat ik schoonmaker ben. `Nou, dat geeft toch niks `, antwoord ze.  `Nee, dat geeft niet `, antwoord ik. Ik vraag me wel af of ze zo reageert bij alle beroepen. `Wat doe je ? ` `Ik ben schoonheidsspecialiste .` `Dat geeft toch niks . `  `Wat doe je ? `  `Ik ben katholiek priester en leid graag nieuwe misdienaartjes op. ` ` Dat geeft toch niks . ` Maar misschien is dat zinnetje voorbehouden aan beroepen waar je never nooit niet in wilt belanden. `Ja, iemand moet het doen, hè . ` Ook al zo`n dooddoener.

Ik loop verder en een jong kalfje duikt de bosjes weer in aan de verkeerde kant en raakt afgesloten van de kudde. Moeder staat rustig te kijken maar doet niks. Toen we aangewandeld kwamen besloot het kalfje toch maar naar moeder te rennen en de kudde sjokte verder. `Mooi hoe dat gaat , hè `, zei de Russische, ` Moeder grijpt niet in maar het kalf moet het zelf oplossen . Daar kunnen mensen nog wat van leren.` Ik beaam dat maar terwijl ik verder loop denk ik dat moeder dat niet zo bedenkt. Dat het kalf het maar zelf op moet lossen. Met als achterliggende gedachte dat dit een leermoment is voor het kalf. Ik denk dat ze eerder denkt : `meuuuh, meuh, meuhmeuh `. Of zoiets dan. Ik loop weer verder en ik begin een beetje moe te worden. Gevoel of ik al uren onderweg ben en al kilometers gelopen heb. Als dit 6,5 kilometer is, nou dat belooft…ik moet echt aan de gang !! Uiteindelijk bereiken we de verharde weg weer en na het honderdste plasje van Sam bereiken we de auto. Ik snijd nog wat bijvoet dat ik gezien had op de heenweg om wat smudgesticks van te maken en ben blij dat ik weer in de auto zit.

Trainingsdag 1 …..CHECK !

 

Plaspauze voor mij.

Het vlonderpad

Lekker puh.

Uitrusten

Schotse kiltloze hooglanders

Plasje nummer 100 ?