Trainingsdag 1- Huis ter Heide, De Moer

Ik heb een plan. Dat heb ik al een tijdje. Een wandeling maken, een lange wandeling in september dit jaar.  Van Visé  naar Den Bosch oftewel Pelgrimspad Law 7-2 andersom . Normaal loop je hem van noord naar zuid maar dat ga ik dus niet doen.

Van mijn vakantiegeld kocht ik blij schoenen, drinkfles, broek en dacht bij mezelf, ziezo , die stap is gezet . En ging weer op de bank zitten. September is immers nog ver weg. Dat oefenen komt wel. Vanmorgen stond ik op en besloot dat het tijd was. Op naar Huis ter Heide in De Moer. Vlakbij Tilburg maar nieuw terrein voor mij. Honden mee, schoudertas mee als voorzichtige eerste stap naar de rugzak. Ik kies voor de rode route van 6,5 km alleen ben ik daar nog niet vanaf de parkeerplaats. Ik schat dat ik een kilometer of anderhalf moet lopen om er te komen.

Sam gaat al meteen traag, hij is ondertussen 10 ½ jaar alweer. En een reu , die moet snuffelen en plassen. We komen aan bij het rode pijltje dat naar rechts wijst en ik krijg de neiging om naar links te gaan. Meteen dwars, meteen tegen de richting in. Ik besef al snel dat ik dat straks niet moet doen en dat ik gewoon de route moet volgen. Braaf pijltjes volgen dus ik ga naar rechts. Het is er rustig en op mijn gemak loop ik de route door het bos. Ik heb de stappenteller aan op mijn gsm maar na 4 kilometer is mijn gsm leeg helaas. Na een tijdje lopen we tussen de weilanden en ik merk dat Sam lekker gaat treuzelen. Wordt hij nu al moe ? Het weer is perfect, niet te warm en een windje. Ik denk dat hij op een stuk van honderd meter wel twintig keer plast of in ieder geval zijn poot omhoog houdt. Beetje neppiesen dus. Symbolisch zijn poot omhoog als teken van zijn mannelijkheid.

Pien drentelt rustig mee, geen probleem. Ik heb besloten om op mijn tocht in september geen hond mee te nemen maar nu krijg ik toch wel zin om haar mee te nemen. Zo`n gemakkelijk hondje. Na een tijd komen we bij het water waar het vlonderpad is wat ik zo graag wilde zien. Zoals gedacht waren mijn verwachtingen ietwat hoger dan de werkelijkheid. Door de droogte liep het pad gedeeltelijk door modder. De honden liepen zonder angst de planken op maar Sam sprong er snel af om door het water te lopen. Groot gelijk jongen. Ik maakte een foto en naderhand zag ik dat hij triomfantelijk zijn tong uitsteekt naar mij. Die hond is echt van het padje.

Ik ga op een bankje zitten en maak wat foto`s. Twee vrouwen komen aan gewandeld en vragen of ze foto`s mogen maken van Sam. We raken aan de praat en het blijken twee Russische vrouwen te zijn en al snel krijgen we het over straathonden in Rusland en het opvang gebeuren en sterilisatieplan. Dat is ook al een reden om een hond mee te nemen , je raakt sneller aan de praat. Niet dat ik een stille ben maar ik zal niet snel als eerste een gesprek beginnen. Maar door deze ontmoeting krijg ik wel zin in september. Wat babbelen met mensen die op je pad komen .

Plots zie ik wat Schotse hooglanders de weg oversteken. Niet de menselijke vorm helaas maar de runderen. Mooie beesten maar de andere variant had ik ook geen problemen mee gehad. Dat iemand een vergissing heeft gemaakt bij de planning van het gebied en 30 mannen in kilts heeft besteld i.p.v. de bruine beesten.

Ik wil hier gewoon blijven maar bedenk dat ik weer moet gaan werken en de Russische vraagt wat ik doe en ik zeg dat ik schoonmaker ben. `Nou, dat geeft toch niks `, antwoord ze.  `Nee, dat geeft niet `, antwoord ik. Ik vraag me wel af of ze zo reageert bij alle beroepen. `Wat doe je ? ` `Ik ben schoonheidsspecialiste .` `Dat geeft toch niks . `  `Wat doe je ? `  `Ik ben katholiek priester en leid graag nieuwe misdienaartjes op. ` ` Dat geeft toch niks . ` Maar misschien is dat zinnetje voorbehouden aan beroepen waar je never nooit niet in wilt belanden. `Ja, iemand moet het doen, hè . ` Ook al zo`n dooddoener.

Ik loop verder en een jong kalfje duikt de bosjes weer in aan de verkeerde kant en raakt afgesloten van de kudde. Moeder staat rustig te kijken maar doet niks. Toen we aangewandeld kwamen besloot het kalfje toch maar naar moeder te rennen en de kudde sjokte verder. `Mooi hoe dat gaat , hè `, zei de Russische, ` Moeder grijpt niet in maar het kalf moet het zelf oplossen . Daar kunnen mensen nog wat van leren.` Ik beaam dat maar terwijl ik verder loop denk ik dat moeder dat niet zo bedenkt. Dat het kalf het maar zelf op moet lossen. Met als achterliggende gedachte dat dit een leermoment is voor het kalf. Ik denk dat ze eerder denkt : `meuuuh, meuh, meuhmeuh `. Of zoiets dan. Ik loop weer verder en ik begin een beetje moe te worden. Gevoel of ik al uren onderweg ben en al kilometers gelopen heb. Als dit 6,5 kilometer is, nou dat belooft…ik moet echt aan de gang !! Uiteindelijk bereiken we de verharde weg weer en na het honderdste plasje van Sam bereiken we de auto. Ik snijd nog wat bijvoet dat ik gezien had op de heenweg om wat smudgesticks van te maken en ben blij dat ik weer in de auto zit.

Trainingsdag 1 …..CHECK !

Plaspauze voor mij.

Het vlonderpad

Lekker puh.

Uitrusten

Schotse kiltloze hooglanders

Plasje nummer 100 ?