Dag 13 , Middelbeers naar Haaren

Gisteravond na het eten even uitbuiken en chips op tafel. Ik was uiteraard jarig dus dat hoort er wel bij. Mijn broer Ivo kwam nog even langs met mijn neefje en nichtje maar op tijd naar bed weer want moe .

Weer om 7 uur op en mijn moeder had worstenbroodjes in de oven liggen . Een echt Brabants ontbijt dus. Mijn kleren bleken nog niet droog te zijn . Maar mijn jas was echt nog zeiknat…shit.  Dan maar een jas van ons pa aan en ook zijn sokken. De jas paste een tijdje terug niet ,nu wel. Ik zal inderdaad wel wat afgevallen zijn. Ook had ik gisteren een gehaakte sjaal gekregen en die deed ik ook om.

Iets voor negen vertrok ik weer , alweer de voorlaatste dag.  Richting landgoed de Baest,  een mooi stukje Middelbeers. Het begon weer een klein beetje te regenen maar gelukkig maar korte buien vandaag. Ik werd wel beter in regencape omdoen. Met veel flair wierp ik de cape over me heen. Nou ja , iets minder onbeholpen…laat ik maar eerlijk zijn.

Via landgoed de Baest liep ik richting Spoordonk maar eerst via de Heilige Eik , een grote Maria kapel midden in de bossen.

Mooi stuk bos hier . Paar weken geleden nog gewandeld maar nu loopt de route een andere kant op.

Over het viaduct Spoordonk in , langs de watermolen waar ik iets wilde gaan drinken want veel horeca ga ik vandaag niet tegenkomen.

Helaas op maandag gesloten. Dus ik ging op een muurtje zitten en dronk wat water en at een broodje. Een vrouw passeerde met twee rescue honden uit Spanje. Ze bood ze ter adoptie aan . Niet aan mij maar die honden kon je dus adopteren. Ik vertelde wat over Pien , mijn Roemeens hondje. Hondenliefhebbers…dat praat toch gemakkelijk of zo. Met katten heb ik niet zoveel. Veel verder dan’ ja , leuk’ , kom ik dan meestal niet.

Maar die vrouw zegt dat ik hier ook niet moet eten. Ik moet naar Bij Ons gaan. Veel beter , zegt ze en veel leukere mensen. Ze was duidelijk geen fan van de watermolen mensen. Nou ja , het is toch dicht hier dus ik loop door. Het is hier prachtig langs de Beerze.

Het gras is net gemaaid en doordat het een beetje geregend heeft komt er een enorme, bijna bedwelmende ,zoete lucht vrij. Moeilijk te omschrijven maar ik vind het heerlijk. Ik zie fazanten en een hoop vogeltjes , af en toe een klein buitje maar daarna weer steeds blauwe lucht.

Even buiten Spoordonk zie ik links Bij Ons liggen. Het restaurant waar de Spaanse honden mevrouw het over had en ik loop er naartoe. Shit..ook dicht. Maar iemand ziet me voor de deur staan en ik mag binnen komen. Een kop koffie kan wel. De eigenaresse komt er ook bij zitten met een kop thee en we zitten wat te praten over het boerenleven. Ze hebben zelfs ook varkens die je kunt zien vanuit het restaurant. Ik kreeg nog een twix mee voor onderweg en inderdaad..best gemoedelijk hier en lekkere koffie.

Vanaf hier liep je zo wat recht de Kampina in en ja, dat is een prachtgebied waar ik een jaar of 7 geleden best veel gewandeld heb en dus een beetje ken. Hier lopen ook koeien en paarden vrij rond en meteen bij het eerste stuk stond er al een bende koeien op mijn pad. Je moet toch altijd oppassen voor die beesten , het zijn geen ouderwetse melkkoeien die gefokt werden op makheid. Dit zijn vleeskoeien en lopen in de vrije natuur. Maar na een onderhandelingsgesprek mocht ik er toch langs. Meteen nadat ik passeerde gingen ze weer op het pad staan. Recalcitrante beesten.

Een stuk verder kwam ik op de heide uit en het werd nog best lekker weer ondanks dat de wind aan de koude kant was. Het jasje van ons pa was niet echt warm maar ik had de gehaakte sjaal aan dus koud had ik het niet.

Ik genoot weer met volle teugen van de pracht om me heen en was weer aan het zingen.  ‘En wie rijdt er op zijn paard door de prairie ? Dat was cowboy Billie Boo , door de boeven zeer gevreesd…..’ enz . Ik was al door een heel assortiment dieren heen …echte en verzonnen toen ik bij een plek kwam waar een stenen muurtje stond waar ooit een boerderij had gestaan. In de oorlog zaten hier onderduikers en het verzet had hier Duitsers gevangen gezet maar om een of andere reden weer losgelaten dus  die waren weer met een ploeg terug gekomen en had de eigenaar hardhandig ondervraagd en doodgeschoten..zijn broer die hier ook ondergedoken zat was op de vlucht gegaan maar werd ook doodgeschoten. Nou…dan houd je wel effe op met zingen. Bah…

Niet dat ik de rest van de route dan in een dip zit…even bij stilstaan en weer laten gaan.

Ook hier staan veel vennen droog op een paar grotere vennen na. En de regenval van gisteren heeft er toe geleid dat de klapzand stukken een stuk beter begaanbaar zijn . Jippie.

Liep ik dan nergens verkeerd ? Ja…toch wel. Ergens ging het op het laatste stuk weer mis. Waar weet ik niet maar ik zag geen enkele markering meer dus dan maar richting spoor lopen en stukje langs openbare weg richting kasteel Nemerlaer. Gelukkig ben ik daar al eens geweest dus ik weet hoe het daar is. Het is er mooi . Mooier dan langs de openbare weg…maar goed. Ik heb ondertussen ook alweer ver genoeg gewandeld ,zo’n 24 kilometer dus ik vind het wel goed zo.

Opeens hoor ik achter me :’ Het zal toch niet…’.  Ik kijk achter me en zie William achter me staan met zijn scooter. Wauw…wat een toeval. Hij was wat eerder gestopt met werken en nu op het allerlaatste stukje kwamen we elkaar tegen. We kennen elkaar al erg lang. Nog uit de tijd dat hij een punker was en ik een erg stoere hardrocker…ahum. Nu rijdt die punker op een scooter en de stoere hardrocker gaat wandeltochtjes maken. Tja…zo gaat dat.

Ik bel Joyce en even later pikt ze me op. Vannacht blijf ik bij Joyce en Arvid slapen. Joyce maakt een lekker maaltje klaar en we zitten te ouwehoeren tot ik steeds meer zit te knikkebollen. Nog een dagje…

---