Dat ‘s avonds douchen is inderdaad fijner. Om half 8 sta ik op en was mezelf , laadt mijn rugzak weer in en ga naar beneden voor het ontbijt.
Ik klets wat met de andere gasten , wielrenners die de mergelland tweedaagse fietsen. 15.000 fietsers…geen wonder dat een slaapplek vinden zo moeilijk was.
Om 9 uur loop ik Gulpen uit. Mooi plaatsje en het stijgt al snel. Ik loop niet hard maar slenter weer . Ik praat weer hardop en lul tegen de beestjes dus ik ben weer relaxt.
Voor vanavond heb ik een slaapplek in Spaubeek , dat is wat verder dan de etappe suggestie in mijn boekje maar in Nuth kon ik geen plekje vinden via Vrienden op de Fiets. Ik besluit wel dat als het te ver blijkt te zijn dat ik af en toe stukken afsnijd.
Maar steeds als ik bij een wegwijzer kom sta ik toch even te kijken wat ik zal doen. Dan is het volgende plaatsje misschien maar 1,5 kilometer maar door een flinke omweg steeds ben je plots een uur onderweg of zo. Niks gaat met een rechte lijn van a naar b.
Maar mooi is het zeker rond Gulpen en ik geniet er echt van. Heb zo het gevoel dat het de laatste dag is dat ik echt in de heuvels zit dus ik neem de omgeving goed in me op. Het klimmen gaat me goed af maar het zijn al minder stijle paadjes dan de voorgaande dagen. Of ik raak er aan gewend , kan ook.
Toch kom ik steeds in de verleiding om stukjes over te slaan maar ik doe het niet om vervolgens beloond te worden met een mooi uitzicht of een mooi paadje.
Ik moet bijvoorbeeld richting een zendmast lopen en twee uur later zie ik dat ding nog steeds. De route kronkelt gewoon wat rond en komt door kleine plaatsjes maar ik blijf dat kreng steeds zien. Op het pad naar de zendmast vind ik trouwens NOG een heksensteen. Lucky bastard ikke. Maar het ligt hier ook vol met vuursteen. Vol met duizenden stenen.
Ik kom bij een mariakapel waar een vrouw het hekje aan het poetsen is. Ik zeg hoe mijn route loopt en vraag of ik daar echt iets is wat ik niet mag missen of dat ik het kan skippen. De molen was echt mooi ,zei ze . Dus vooruit dan maar…Ik loop naar de molen en denk, ja molen. Het paadje voorbij de molen leidt iets omhoog naar Vrouwenheide, het voormalig hoogste punt van Nederland voordat de Vaalserberg dat werd. Het was een suf bergje en het was er koud. Er staat een stevige frisse wind.
Hop , verder want het is een eind vandaag. De route gaat via Eyserheide , Mingersberg ,Trintelen naar Ubachsberg. Van daaruit richting Voerendaal. In de verte zie ik een stad liggen. Blijkt Heerlen te zijn .
Bij Voerendaal kom ik wat wandelaars tegen met een hond en uiteraard is dat een goed gespreks onderwerp. Een vrouw vraagt waarom ik deze tocht eigenlijk doe ? Goeie vraag en ik kan eigenlijk niet echt een goed antwoord geven. Omdat het kan denk ik. 
Vanaf Voerendaal veranderd het landschap. De heuvels en de boomgaarden maken plaats voor glooiende velden met akkerbouw. Vooral veel bieten. En je loopt op die vlaktes af en toe een paar kilometer rechtdoor zonder een bochtje of bossen. Het gaat rechtdoor. Tja , dat wilde ik toch ? Dat het vooruit ging ?
Ik ga verder richting Nuth over Reterbroek ,Weustenrade ,Swier, Wijnandsrade en nergens stop ik. Ik zie weer een stad liggen in de verte…Hoensbroek. Het blijft ook koud waaien vandaag. Te warm voor een jas , te koud in mijn blouse. Beetje zo’n tussenin verveel weer.
Ik loop op een gegeven moment weer een vlak landschap in via een grindpad en begin wat moe te worden , een stuk verder is een kapel en ik plof neer. 20 kilometer nu gedaan en mijn benen hebben er genoeg van dus ik kijk op Google maps of ik niet korter naar Spaubeek kan lopen maar het scheelt niet zoveel in afstand. Eerst maar wat warms eten , denk ik maar nu kom ik niet meer in een dorpje natuurlijk.
Ik hijs mezelf op en strompel verder. Mijn voeten zijn nu voor het eerst wat pijnlijk aan het worden. Bij de bal van mijn voeten , vooral links.
Ik vind nog een hele grote heksensteen ook.
Langzaamaan begint de vaart er weer wat in te komen …nog een kilometer of 6. Ik begin maar te zingen op de maat van mijn stappen. ‘ Wie gaat er mee ?’ Stap stap. ‘ Naar de Middellandse zee.’ Stap stap. ‘ lalielalielee’. Stap stap’ Wie gaat er met me mee.’ Stap stap. Het is geen beste tekst maar het werkt wel even.
Ik heb mijn jas weer aangetrokken want de wind blaast weer koud en doordat ik heel de dag zweet begint het er wel in te hakken. Het Pieterspad loopt hier een stukje gelijk met het Pelgrimspad en ik kom wat Pieterspadders tegen…of Pieterspatters…hoe noem je ze. Ik denk dat ik daarom het Pelgrimspad volg…de naam zegt het al…dit is mijn pelgrimage. Een echte. Alleen met jezelf , je gedachten , je lijf dat tegenstribbeld .
Wel even opletten want beide routes hebben hetzelfde rood / witte merkteken. Ik ben er bijna en ik moet nog even een paadje volgen voordat ik in Spaubeek kom.
Waarom staat ie op zijn kop ? Geen idee. Fix ik wel als ik thuis kom.
Maar goed ,gevaarlijke helling dus. Het allerlaatste stukje was dus super gaaf. Een holle weg die zo erg uitgesleten was dat het bijna een avontuur werd om er te lopen. En ik ben weer omringt door bomen. Ik merk dat ik me dan veel prettiger voel dan op die open vlaktes. BOMEN moet ik om me heen hebben, geen bieten.
Als ik eindelijk deze weg uit kom sta ik plots op de verharde weg en recht voor mijn overnachtingsadres.
Ik word vrolijk begroet door de hond en Harrie, de eigenaar. Krijg direct een kopje thee en hij gaat soep maken. Dat gaat er wel in want ik ben echt te moe om nog het dorp in te lopen. Even later komt zijn vrouw Sonja ook en blijkt dat we in dezelfde straat in Arendonk hebben gewoond. Klein wereldje..
Ik regel mijn slaapplaats voor morgen. Niet zo ver deze keer. Doordat ik vandaag zo ver liep loop ik iets voor op mijn schema zelfs maar mijn voeten vinden dat duidelijk belachelijk.
Vandaag 29 kilometer en als ik optel kom ik op ruim 80 kilometer al. En vanaf nu gaat het alleen maar naar het noorden. Geen rondjes rond de zendtoren meer !
