Dag 1 Visé – Mesch

Vannacht heb ik slecht geslapen. Lag niet aan het bed want dat was prima maar ik kon de slaap niet vatten. Tegen de ochtend soesde ik wat weg om rond half zes  weer wakker te worden. ik bleef nog liggen tot  half acht en zette koffie.

Even mijn berichtjes checken en de vele leuke reacties via Whatsapp en Facebook deden me goed.  Ik had mijn blouse , onderbroek en sokken de avond ervoor gewassen en na er nog effe de fohn op te zetten die hier hing besloot ik toch droge aan te doen en de andere in de tas .Niet wijs om klamme sokken aan te doen . Ik heb niet veel bij me aan kleren. Een extra onderbroek, paar sokken , een hemdje en een pyjama. Ik moet wat aanhebben ` s nachts.  tegen 9 uur ben ik klaar, rugzak opnieuw ingepakt, ik hijs hem op mijn rug en ik denk dat het wel zal lukken. Hij lijkt lichter dan gisteren.  Ik loop de drie trappen naar beneden met de sleutels in mijn rechterhand. De hand waar ik ook mee over de trapleining glijd. Ik ga nu echt op pad, dacht ik nog.en ffrrrttt..een sleutel glijd van de ring achter de leuning achter een balk. Neeeee…….ik ga dus nog niet op pad. Ik klop aan bij Holly en vertel wat er gebeurd is. Na wat gepeuter met een kleerhanger lukt het haar om de sleutel weer tevoorschijn te toveren . Yes ! Ik bedank  Holly voor de gastvrijheid en zeg dat het wel in mijn achterhoofd zit dat ze gisteren zei dat Eijsden maar vijf minuten rijden is.
Oh , nooo , zei ze met een salen gezicht,  its at least …..eight minutes`.  Nou, dat scheelt gelukkig.
Eerst naar de kerk voor mijn pelgrimsstempel te halen en vervolgens op pad.

De route loopt al snel Vise uit en loopt even samen met de route naar Santiago de Compostella. Kan ik ook zeggen dat ik die een stukje gelopen heb. De weg stijgt meteen maar gelukkig geleidelijk. Dus te doen. Na een kilometer of zo lagen er twee grote keien op de weg. Hier begint het dus echt met meteen grote afgebroken takken die de weg versperren.

 

Ik loop deholle weg omhoog. Gaaf zijn die. Zo uitgesleten dat er wanden ontstaan zijn . Ik zit al snel in een zen modus en volg op mijn gemak de rood/witte markering. Vanuit het niets zegt er plots iemand wat vlak achter me en ik schrik me echt kapot. Ik slaak een kreet n wankel achterover. NEEE…niet nu al vallen. Een jogster kwam me voorbij gehuppeld , schijnbaar moeiteloos. Ik vind mijn evenwicht terug en loop weer door. Zo, bende wel meteen wakker…

Het weer is lekker. temperartuur ligt rond de 20 graden denk ik en er staat een briesje. De weg stijgt weer en ik heb een mooi uitzicht over de velden.Na een paar kilometer gaat de weg weer omlaag. Jaaa…mijn favoriete manier van wandelen…naar beneden. Mijn jippie stemming slaat snel om . het pad is bezaaid met losse stenen en ik moet goed opletten waar ik mijn voeten neerzet. Gelukkig is het droog want ik vermoed dat dit pad met regen best gevaarlijk is. Beetje leemachtige grond en mijn schoenen zijn daar echt niet geschikt voor. Ze zijn niet eens waterdicht trouwens.

Ik loop echt op mijn gemak en sta geregeld stil om foto`s te maken en rond te kijken. Na een tijdje loop ik door een gehuchtje met niet meer dan een paar huizen en loop het bos weer in. Heerlijk koel hier maar wel weer die verrekte losse steentjes. Ik moet me wel beheersen om er niet een paar mee te nemen want dat kan ik normaal gesproken niet laten. Overal heb ik stenen liggen thuis. Maar om mijn rugzak ook nog eens zwaarder te maken met stenen lijkt me niet verstandig. Ik heb trouwens wel twee steentjes in mijn broekzak zitten. Een malachiet voor een reis vol onverwachte dingen en een dumortiriet voor een onbezorgde reis en avontuur.

 

Vanuit het bos kom ik bij een weiland aan waar ik me door een smal hekje worstel. De meeste pelgrims hebben geen maatje meer postuur denk ik.  De route loopt dwars over het weiland en aan de andere kant wurm ik me weer door een smal hekje en loop weer in het bos. Ik begin ondertussen wel naar een bankje te verlangen maar zie er geen. Dan maar in de berm zitten op een wat hoger stukje. Ik drink wat en eet wat dadels. Ik blijk nu exact 5 km gelopen te hebben en het is nog maar half elf. Niet slecht want ik slenter behoorlijk. Mijn conditie is niet zo goed en mijn enkels zijn ook niet sterk. Begin vorig jaar zat ik nog thuis met twee gescheurde enkelbanden en een gebroken botje in mijn voet dus dat blijft een zwakke plek. Na een kwartiertje ga ik weer op pad en natuurlijk kom ik na 50 meter een bankje tegen…ik lach er maar een keer om en loop verder en begin te neurien. nanananana…lalalala

Bij wat huizen loopt een man met een emmer naar zijn perenboom die naast de weg staat en na een bonjour vraagt hij of ik een peer wil. Ja, tuurlijk. Ik neem een hap terwijl ik verder loop en de peer is verdomd lekker. De man roept me nog na…lekker he en dat kan ik alleen maar beamen. Genietend loop ik verder en…mis een rood/ witte markering. Ik heb het gelukkig snel door en loop terug en besluit dat ik me niet meer af laat leiden door meneren met peren. 


De route gaat tussen twee huizen door richting een weiland. Ik frot mezelf weer door het smalle hekje en deze was nog smaller. Overal fruitbomen en mooie vergezichten zie ik nu en op het einde van het weiland kom ik weer bij zo`n raar hekje en deze keer kom ik er met geen mogelijkheid doorheen. Rugzak af en dan lukt het. Bij het volgende hekje weer hetzelfde. Na de hekjes rugzak weer om en weer op pad. Bij de volgende verharde weg moet ik weer oversteken een weiland in. Bijzonder dat je gewoon over boeren percelen loopt zonder problemen. Ik passeer een paar bruggetjes en zie een picknicktafel en ga zitten. Een koppel met een akita en een griffon passeren en de akita blaft woest naar mij . Afstand houden zegt ie. Ja, meneer de akita.
Na een kwartiertje komen ze terug en ze stoppen voor een praatje. Met handen en voeten en geluiden begint de man te vertellen maar ik snap hem amper. Frans, Engels en veel poewpoew, pffpff, aaa en schietbewegingen en bijten in zijn eigen arm. Ik begrijp dat het over water en vissen gaat en over zijn akita. En dat er everzwijnen zitten denk ik want hij deed  tenminste een varken na.

Ik loop verder richting een grote brug en loop eronderdoor. Even later ben ik weer bij een verharde weg. Stukje links en voor viaduct weer rechtsaf. Het stijgt weer hier. Ook hier geleidelijk dus te doen. Bovenop de heuvel staat een boerderij met een terras maar helaas gesloten van 3-16 september . Sunt want het zag er gezellig uit met ezels en zo. Een stuk verderop kom ik bij een boomgaard met een bankje en ik besluit dat ik vanaf nu vaker ga zitten want ik ben ruim op tijd. Ik pluk een appel in de boomgaard en eet een stuk ervan op. Lekker fris zuur maar veel te groot ondertussen naar twee buizerds kijkend die in de lucht rond cirkelen .
Het begint goed warm te worden en ik word een beetje loom.

Mijn spiekbriefje waar ik de route kort opgeschreven heb waait weg achter hett prikkeldraad. De route is erg goed aangegeven maar toch vind ik het briefje fijn en ik buk om het te pakken en haal mijn been open aan het prikkeldraad. Auw…bloed. Een flinke kras.  Nou ja, tis nu zo dus ik loop weer door tussen de velden. Even later gaat het pad over in een smaller paadje en ik loop een mooi bos in via een holle weg. Best tricky paadjes want ik kom voorbij een flinke boom die om is gegaan . Gelukkig wel al in stukken gezaagd en de losse stukken zijn alweer voorzien van een rood/witte markering. Die holle wegen zijn toch wel wat speciaals vind ik. Ik loop door de vallei van Berwijn en het is er mooi en ik loop te snel naar mijn zin het bos alweer uit. Het is er niet alleen mooi maar ook een stuk koeler en buiten het bos is het nu behoorlijk warm geworden.

Via een ijzeren bruggetje sta ik alweer op een doorgaande weg , linksaf en na hectometer paal 22,8 weer rechtsaf. Na 50 meter sta ik bij een grenspaal. Jippie ! Nederland !

Ik begin moe te  worden en de nacht niet slapen begint op te breken merk ik. Maar het is niet ver meer want ik zie al een kerktoren in de verte. Mesch !

Om 14.15 loop ik mesch binnen, het meest zuidelijke kerkdorpje van Nederland. En ook piepklein. 350 inwoners of zo. Mijn overnachtingsadres vind ik al snel . Ik heb een kamer boven cafe T Piepke. helaas gesloten op woensdag maar dat wist ik. Ik bel Kim waar ik de reservatie mee geregeld heb en toen ze opnam zei ik dat ik er was. Ahh, ge bent al bij t Piiiiieeeepke , antwoord ze.  Oja, Limburgers…Ze komt een half uur later en laat me binnen. De kamer is niet netjes , ze hadden op zijn minst kunnen stofzuigen maar ik ben blij dat ik neer kan ploffen en mijn schoenen uit kan doen.

Ik was mijn sokken en hang ze op de verwarming en ga even op bed liggen. rond vijf uur begin ik toch trek te krijgen en op mijn slippers loop ik eerst even naar het kerkje tegenover T Piepke. Deze Heilige Pancratiuskerk is een van de oudste kerkjes van Nederland , vermoedelijk tiende eeuws. De deur is open maar de kerk helemaal inlopen gaat helaas niet. Zoals in veel kerken tegenwoordig staat er een hek.

Ik steek een kaarsje aan bij Maria voor ons pa ( gisteren in vise ook gedaan ) en loop naar restaurant De Koffer. ik vraag of ik wat te eten kan krijgen maar helaas kan dat pas vanaf 19.00 uur. Dan maar een alcoholvrije Jupiler . Dat had hij wel. Na het pilsje maar terug naar T Piepke om te wachten tot 19.00 uur.