Rond half 7 werd ik weer wakker. Best goed geslapen ondanks dat ik in een erg smal eenpersoonsbed had gelegen. Was bang dat ik er uit zou vallen maar dat was niet gebeurd gelukkig.
Ik zet koffie met de senseo die er staat en doe op mijn gemak. Na een tijdje kijk ik op mijn gsm en zie dat Yvonne geappt heeft. Of ik nog wat nodig heb van de Jumbo want daar rijdt ze zo naar toe. Even later staat ze bij mijn huisje. Jammer dat ik het niet eerder had gezien want dan had ik mee kunnen rijden. Ze moet om half 9 werken dus ze heeft geen tijd meer om te wachten tot ik klaar mee. Ze zegt dat ze wat krentenbollenzal meenemen. Die blijven onderweg ook nog goed.
Tegen half 9 is ze terug en geeft me de zak krentenbollen en we nemen afscheid. ‘ Gooi de sleutel maar in de brievenbus ‘, zegt ze. Kwart voor 9 vertrek ik weer. Ik loop eerst naar Tungelroy want de b&b zit buiten het dorp. Ik neem een kijkje bij de kerk maar hij is dicht en loop naar links de straat af. Passeer een molen en loop op mijn gemak het dorp uit. Nou , drie keer raden….de verkeerde kant natuurlijk. Ik had in mijn hoofd zitten bij kerk naar links en ik keek op mijn briefje waarop ik aantekeningen geschreven had en met een zucht zie ik dat ik toch echt een pijl naar rechts had gezet. Beetje suf dus maar nu heb ik wel het stuk gelopen wat ik gisteren overgeslagen had omdat ik me had laten oppikken. Dus weer terug langs de molen en de kerk de andere kant op. Even een kapelletje in en weer verder. Ik ben toch altijd benieuwd wat ik zie in zo’n kapel. Gaat van heel sober tot über kitsch. Wat me er ook in aantrekt is dat kerken en kapellen vaak op krachtplekken staan. Een kruising van leylijnen of andere energielijnen. Soms kun je ze echt voelen. Dat katholieke geloof doet me niet veel , wel de oorsprong…Wat ervoor zat..de natuurcultussen.
Rond half 10 loop ik eindelijk het dorp uit. Veel te laat al want het is een flinke trippel vandaag. Ik kom gelukkig al snel in de bossen. De Tungeler Wallen.
Bij de Tungelerwallen hebben nog barakken gestaan. Door de Duitsers neergezet in 1943 en in 1950 – 1969 hebben er 40 gezinnen van gerepatrieerde KNIL militairen ondergebracht. ..het Ambonezenkamp. Het is maar een klein plekje tussen aarden wallen in. Nu niet veel meer van te zien. Bizar dat hier mensen woonden.
Verder zag ik patrijzen , specht en van allerhande vogels en insecten. Het zingt er vrolijk op los.
Ik loop onder Altweerterheide door en kom wel mensen tegen , ook pelgrimpad lopers , maar ik heb niet zo’n zin om te praten. Niet omdat ik moe ben maar gewoon omdat ik het fijn vind om in de bossen te lopen en ik voel de behoefte niet om mensen aan te spreken zoals voorgaande dagen.
Op richting Weert, door de bossen en kleine stukjes verharde weg. Ik loop langs camping de Ijzeren Man en hoor daar een radio hard staan en een ander is met een slijptol bezig. Ik snap dat niet…ga je in het bos op een camping zitten , ga je een hoop kabaal maken.
Ik loop langs wat akkers vol afrikaantjes en die geven me toch een specifieke geur af . Omdat het nogal waait walmt het over me heen.
Verderop kom ik bij een zintuigenpark voor kinderen….nog zoiets….zijn we niet volledig doorgeslagen met betutteling ? Moeten kinderen door middel van dit soort parkjes leren hoe zintuigen werken ? Niet dat vroeger alles goed was maar dit vind ik ook te ver gaan. Laat ze rondrennen enknieën openvallen..prima zintuig oefening.
Langs een hertenkamp gaat het verder naar een milieupunt ding. Dat zeg ik wat oneerbiedig , het is een natuur en milieucentrum. Zo te zien heeft het best wel wat geld gekost masr het enige wat ik zie is een man achter een balie die probeert zijn tablet aan te zwengelen en amper oog heeft voor de bezoekers. Ik kan hier wel naar de wc en water bijvullen en pakte thee uit een automaat. Zat even te dubben of ik hier aan de overkant wat zou gaan eten in een restaurant maar liep toch door
Vanaf hier was het een paar kilometer niet zo interessant maar daar ontkom je niet aan. Om van het ene bos naar het andere te komen moet je in Nederland nu eenmaal over verharde wegen. En hier dus langs een industrieterrein.
Maar een paar kilometer verder kan ik links weer de bossen in. De Boshoverheide waar een groot urnenveld uit de late bronstijd – late ijzertijd ligt. Blijkbaar werden mensen toen gecremeerd en in een urn begraven. Dit veld is een van de grootste in noordwest Europa. Maar er zal wel niet veel meer liggen. Dit terrein is ondersteboven gekeerd door onderzoekers maar ze hebben het een beetje in oude staat terug gebracht. Zonder de urnen met as dan. En wij maar denken dat we zo modern zijn met die natuurbegraafplastsen.
Dit gebied is tevens militair oeffenterrein. Geen wonder dat ik die legervoertuigen steeds zie. Later hoor ik ze ook schieten en zo.
Dit is een mooi stukje en ik ga ook even zitten en eet een krentenbol. Ik heb er wat noten tussen gedaan zodat ik mijn eigen mueslibol gecreëerd heb. Mijn dadels zijn (eindelijk) op. Als je het met water wegspoelt gaat het best. Gek dat ik nooit echt honger heb. Gisteren heb ik helemaal niet warm gegeten zelfs. Soms kom je gewoon niks tegen. Dus weer een les….neem het wanneer je de kans krijgt en niet wachten tot er misschien een volgende gelegenheid komt want die komt misschien niet of je moet lang wachten.
Ik loop verder en passeer de Ijzeren Rijn, een oude verbinding tussen Antwerpen en het Ruhr gebied. Volgens mij niet meer in gebruik…?
En toen kwam het….een enorm kut stuk. Ik dacht steeds dat als ik richting Brabant zou gaan , ik vleugeltjes zou krijgen . Maar ik vergat één ding…..klapzand. Ik weet niet wat erger is….die heuvels in zuid Limburg of dit . Ik denk dit. En als je al zeker 10 kilometer gelopen hebt en je komt hier….fucking hell. Je weet gewoon niet waar je moet lopen. Dan lijkt het links weer beter , ga je daar lopen. Dan lijkt rechts weer beter , hop naar die kant. Ik ga weer voetje voor voetje net als op de hellingen in Limburg. O ja , het is ook helemaal niet warm of zo of winderig. Wat een workout.
Ik kreeg steeds dat gezegde in mijn hoofd….En de boer , hij ploegde voort. Het was een zwaar stuk en ik vroeg me af of ik nu eindelijk spierpijn ging krijgen. Ik snap er niks van dat ik dat totaal niet gehad heb. Zere voeten…ja. Maar geen spierpijn. Toch bijzonder want ik ben allesbehalve een sportief iemand. Ik vind sport niet leuk. Tenminste..Ik heb nog niks gevonden wat ik leuk vind. Fietsen vind ik ook niet veel aan of het moet er een van het elektrische type zijn. Mijn werk is ook niet bijster intensief dus waarom ik geen spierpijn heb gekregen is me een raadsel.
Eindelijk ben ik uit dit ellendig stuk en steek de Ijzeren Rijn weer over. Vanaf hier is het weer helemaal anders. Mooie bossen en goede harde wegen maar ik ben moe…de middag dip weer. Dan zit ik er echt doorheen. Helaas zie ik geen bankjes dus na een tijdje plof ik neer bij een hek in het gras. Ik eet weer wat en blijf even zitten. En zie dat ik een appje heb van Frank met de vraag waar ik vrijdag zit zodat hij me een kompas kan sturen. Haha. Niet nodig…Ik maak wel omwegen maar kom er wel.
Na een tijdje hijs ik me weer omhoog en loop verder. Ik probeer met een normale pas te lopen want ik ga tergend langzaam . Deze etappe is echt te ver. Ik ben een beetje afhankelijk van slaapplekken en ik bekijk dat per dag. Alleen de eerste twee dagen had ik vast staan. Voor vandaag was Weert te dichtbij en de volgende halte is Maarheeze . Daartussen zit niks waar ik kom. Na een tijdje loop ik weer normaler en begin te zingen. Krijg Laaz Rockit -Means to an End in mijn hoofd. Ik zing weer hardop natuurlijk en kom bij een houten vlonderpad uit wat niet in mijn route beschrijving staat. Op deze etappe staan de markeringen niet altijd even duidelijk aangegeven dus ik twijfel of ik wel goed ga af en toe. Ik zie een hagedis zitten en houdt stil. Raar genoeg hij ook. We zitten elkaar een beetje aan te kijken en ik kan zelfs wat foto’s maken zonder dat hij wegschiet. Wel eentje met lef dus. De stoerste van het stel waarschijnlijk.
Wat een mooi moment . Hoppetee…weer door. Ik begin steeds vermoeider te raken . Heb afgesproken met de mensen waar ik vannacht slaap dat ik kan bellen als ik wil en dat ze me komen oppikken. Was hun suggestie. Maar dan moet ik wel de bossen uit zijn natuurlijk. Dus nog effe door stappen. Ik zie plots verschillende auto’s staan en een eind verder een groepje mannen. Wat is dit nu weer ? Ik moet die kant op dus loop er naartoe. De meesten hebben enorme camera’s bij. Dus ik wil wel weten waarom. Ze staan herten te spotten. Edelherten. En …Ik heb er net een hoop gemist. 17 volgens hun. Ze staan hier vaak zeggen ze. En laten wat foto’s zien. Mooi ja. Ik mag door de verrekijker kijken van een van ze en zie warempel een hinde staan, goed verdekt opgesteld in de bosrand. Nog even staan praten en weer door. Ik ben al zo lang onderweg vandaag.
Verderop kom ik langs de grenskerk. Ook wel interessant stukje geschiedenis. Toen Brabant bij de republiek gevoegd werd was het gedaan met de vrije uitoefening van de katholieke godsdienst. Limburg hoorde bij het Duitse keizerrijk en daar mocht het wel. Dus werd er net over de grens een kerkje opgericht en daar gingen de Brabanders op zondag naartoe . Dat alles gebeurde in zestienhonderdnogwa
Nu werd het toch echt tijd om uit dit bos te komen want ik was er behoorlijk klaar mee. Maar jeujj….Ik kwam op een zandweg met klapzand . Ik baggerde erdoor heen en na enkele honderden meters werd het gelukkig wat harder. Ik moest nog steeds rechtdoor en het paadje werd smaller en smaller en zag eruit of er niet veel gelopen werd. Ik zag dat de zon al flink begon te zakken. Ik begon steeds sneller te lopen. Zo snel heb ik heel de week nog niet gelopen. Hophophophop. Ik wil eruiiit. Mijn gsm heeft nog maar 18% energie dus ik moet zuinig zijn. Ik kan pas bellen als ik weet waar ik precies zit. Dadelijk gsm dood en ik nog steeds door de bossen dwalen. Zo geen zin in. Dus ik zet nog een tandje bij en snelwandel door het bos. Ik ben al een tijd niemand meer tegen gekomen ook. En meteen denk ik dat ik niet meer goed rondkijk ook. Het is een race tegen de klok geworden. Dat is niet de bedoeling van deze trip. Ik ga al dagen als een speer en lig best ver voor op mijn schema. Misschien moet ik maar eens een rustdag nemen. Eindelijk hoor ik weer auto’s en spurt die kant op. Zelden zo blij geweest een asfaltweg te zien. Eerst weten waar ik zit en dan bellen. Gelukkig neemt ze op en stuurt haar man. Ik was doodop. Na een kwartier kwam hij aanrijden. Wat was ik blij hem te zien ook al ken ik hem niet. We reden naar Maarheeze en het was best nog wel een stukje. Hij zei dat ik enorm geluk had gehad dat er plek was omdat het de laatste tijd steeds vol zat. En zeker omdat ik pas gisteravond gebeld had. ‘Heb je al gegeten’, vroeg hij. Ik heb al twee dagen niet warm gegeten. Hij stopte bij een pizzatent en we gingen naar binnen. Wat een gaaf tentje. Een enorme pizzaoven en een echte Italiaan die alles vers maakte. Iedereen die binnen kwam kreeg ook een glas wijn .
Eindelijk op mijn slaapplek en wauw…Wat een gave plek. Ik heb gewoon mijn eigen boerderijtje. Alles erop en eraan. Ontbijt staat er zelfs al. Een gezellige kamer en een enorm bed in de slaapkamer. Snel vraag ik of er voor morgen ook plek is en dat is er. Wat een mooie plek om een rustdag te houden. Kon niet beter. Ik at mijn pizza met veel smaak op. En lekker dat ie was !
O ja….vandaag 31 kilometer. .veel teveel dus.
Morgen ….RUSTDAG
Zware dag zo te lezen Corinne……
Geniet van de rustdag!