Trainings dag 8
Andreas Schotel route, Esbeek
De tweede keer dat Mariska en ik deze route gingen volgen dit jaar . Een erg gevarieerde route qua natuur : vennen, bossen, weilanden, parken wisselen elkaar hier af in een mooie verrassende wandeling. Vooral ook omdat het een kunstroute is. Er staan diverse kunstobjecten op de route die allemaal te maken hebben met Andreas Schotel, een Rotterdammer die 60 jaar lang elke zomer woonde in Esbeek in een piepklein huisje en die de Esbeekse omgeving en vooral de boeren als inspiratie had voor zijn werken dat vooral uit etsen en schilderijen bestaat. Langs de route vind je op schilderszezels zijn werk staan maar ook heeft kunstenaar Hannes Verhoeven verschillende levensgrote sculpturen gemaakt die de schilderijen uitbeelden.
De eerste keer was ons zo goed bevallen dat we nu dus een tweede keer gingen. `S morgens om 9 uur spraken we af en wederom liet ik Sam thuis omdat het een 10 + km route is. Helaas gaat dat met hem veel te lang duren. Erg jammer maar het ventje wordt ouder.
Pien weet al blijkbaar precies dat ik weer een eind ga wandelen want nadat ik ze beide uit had gelaten bleef ze opgewonden bij de voordeur staan. Hoe ze dat door heeft weet ik niet maar ze is behoorlijk blij. Sam is ondertussen buiten neer geploft na de uitlaatbeurt.
De Verbinding (Hannes Verhoeven)
Ik pik Mariska op en we rijden naar het centrum van Esbeek. Nou ja, centrum…gewoon bij de kerk dus en die is niet zo moeilijk te vinden. Gewoon Esbeek inrijden en hoppetee.
Mariska ging een plattegrond halen nog voor de zekerheid en we gingen op pad. Al meteen bij de kerk is het eerste sculptuur te vinden van Hannes Verhoeven, De Verbinding . We kennen de weg nog en al snel zijn we in de bossen. Het eerste stuk maakt deel uit van Gorp en Roovert en dan de kant van de Roovertse Heide. Ik waan me al snel in de Ardennen. Er is daar een klein stukje bos waar je door een draaipoortje moet waarvan het nut me volledig ontgaat maar nu ik het type valt me te binnen dat het wel een anti mountainbike, motorcross draaipoortje zal zijn . Het ligt wat hoger en ik waan me op vakantie.
De Schuttel Natuurlijke drinkbak
Al babbelend vorderen we zo een eind en we zien dat de natuur al een beetje op aan het krabbelen is van de enorme droogte . Vooral de grassen doen het goed. Andere planten, bomen hebben wel zichtbaar geleden en staan er triest bij. We komen aan bij een weiland waarvan de kant is bezaaid met zonnebloemen en genieten van het uitzicht en de stilte. In de verte hoor ik een vogel…trrrrr, trrrrr, trrrrr. Ik herken het geluid en zeg tegen Mariska : ` Hoor je de koekoek ? ` Trrrrr.trrrrr. Mariska : ` Nee, die hoor ik niet `. Trrrr.trrrr. `Luister dan, `probeer ik nog eens in opperste concentratie naar de vermeende koekoek luisterend . Trrrrr.trrrr.. `Ik hoor hem niet maar ik hoor wel een specht`, antwoord Mariska zeer droog . Whahahahahahaha…..oh god…ja natuurlijk. Hoe kon ik dat verwisselen. KOEKOEK KOEKOEK of TRRRRR TRRRRR. `Nou ja, misschien is de koekoek aan het klussen bij de specht`, probeerde ik nog maar het is te laat. Hier lul ik me niet meer uit en we liggen dubbel van het lachen.
Mariska`s blik valt op een bloem waarvan ze niet weet wat het is en ik bekijk het ding ook en ook ik heb geen clue. Gelukkig heb ik een plant app en we komen op vierbladig Tandzaad wat wel een heel moeilijke , vage, dubieuze naam is voor het schriele gele knopje waar we naar kijken. We staan met gefronste blik naar de bloem te kijken en horen geritsel en een grote ree springt het pad op om weer in de begroeiing van de overkant van het pad te schieten. Wauw, we lopen voorzichtig naar de plek waar de ree verdween maar er is al geen spoor meer van te bekennen.
Terug naar de plant dan maar, hoe heet ie ook alweer ? Zaagtand, tandzaag, zaadlip, lipzaad, zaadbal…nah….wat een rot naam. Ik zoek het weer op…oh ja…Vierbladig Tandzaad. Zucht…
We lopen weer lachend verder want de plantnaam is hilarisch genoeg om er flinke lol om te hebben.
Tandzaad op voorgrond Koekoek
Een eind verder komen we bij mijn favoriete gedeelte van de wandeling, de Broekeling wat een uniek vennengebiedje is in nog oorspronkelijke staat. Een mooi landschap met water en heide wat bij Landgoed de Utrecht hoort. In het water staan drie sculpturen van naakte vrouwen en het past wonderwel perfect hier. We gaan even zitten en eten wat noten en drinken wat. Wat een rust hier en we komen tot nu toe niemand tegen. Op een ree en een koekoekspecht na dan. `Zullen we een selfie maken met de beelden?` , vraagt Mariska. `Is goed `, zeg ik. Kan wel met de zelfontspanner. 3 Seconden of 10 seconden…10 dan maar . Moet voldoende zijn. Ik zet de camera aan en `ren`naar de plek waar Mariska staat en draai om…FLITS. Te laat….aargh. Ik probeer het nog eens en ja hoor, ik haal het binnen 10 seconden en zie er nog niet eens heel vermoeid uit. Gaat steeds beter met die conditie……
De Baadsters ( Hannes Verhoeven)
We lopen verder langs een bijenschans en hier lopen we een stukje fout. Gelukkig hebben we het snel door, even terug lopen en we zitten weer op de juiste route.
We lopen achter de Brandtoren van Esbeek weer de bossen in en komen uit in het Arnoldspark met arboreteum . De vorige keer was ik zeer onder de indruk van de mooie vijver met oude , mooie bomen erom heen. Ik kreeg zelfs een sterk deja vu gevoel wat ik niet zo kon verklaren. Grote beuken, naaldbomen, rijen rodondendrons, echt indrukwekkende plek. Nu bleek heel de vijver helemaal kaal en uitgegraven. Sip gezicht maar het zal wel nodig zijn geweest gaan we maar van uit.
Door het arboreteum met sequoias en vele andere naaldbomen en coniferen. Van apebroodbomen tot Grobbenbol-dennen. Geen idee of ze zo heten maar dat zou wel moeten eigenlijk want de boom lijkt op een Grobbenbol.
Grobbenbolboom
We komen op een open plek waar de meester zelf staat. Een metershoge sculptuur van Andreas Schotel zelf te midden van vele wilde planten. We hebben weer geen idee welke planten dus de app komt weer tevoorschijn.
Ontmoeting met de Meester, Andreas Schotel
Hannes Verhoeven
Cosmos, Lijnzaad, Perzikkruid ( die wist ik zonder app, jeuj), Boekweit. We proberen het te onthouden en herhalen het een aantal keer maar 20 meter verder moest ik de app er weer bij halen om te checken. Dat geheugen laadt ook steeds moeilijker bij lijkt wel wat bevestigd werd door Mariska want die dacht weer aan het plantje eerder op de route en herhaalde heel serieus en in gedachten de geleerde planten van vandaag…Cosmos, Boekweit, Perzikkruid, Lijnzaad en…Oorsmeer.
Ik kwam niet meer bij van het lachen. Oorsmeer…whahahaha. Maar ook ik was het kwijt….Zaadlip, tandzaag, zaagbek….hoe heette dat plantje ook alweer ? VIERBLADIG TANDZAAD. Nu niet meer vergeten.
Contente hond Wolkje
We komen weer op de verharde weg, de doorgangsweg van Tilburg naar Reusel maar gelukkig kunnen we een eindje verder weer links een zandpad in. Het laatste stuk wat ook het minst mooie stuk is. Maar daar staat wel de koe. Een paar maanden geleden waren ze daar net mee begonnen en nu zou ze al bijna af moeten zijn. We zien de gigantische koe in de verte al staan en dat geeft ons weer energie voor het laatste stuk. Ach, wat jammer, het is nog niet af. Opening 16 september zien we op een bord staan maar we lopen er toch naartoe. Maar we hebben geluk. De kunstenaar zelf, Hannes Verhoeven, is aan het om de laatste dingen te bevestigen. De hoorns van de koe en we complimenteren hem om de mooie koe en we zeggen dat we het jammer vinden dat het nog niet geopend is. `Kom maar mee`, zegt hij en ik bind Pien vast aan het hek en we klimmen naar boven. Het sculptuur heet de melkfabriek en is behoorlijk ruim van binnen en best hoog. Het staat voor de industrialisatie van het melkveebedrijf en je kunt aan een hendel draaien zodat er `melk`in een vat stroomt. Hannes doet het voor en geeft trots uitleg over de koe. Gaaf ding en knap hoe het in elkaar steekt met veel oog voor detail.
De Melkfabriek Hannes Verhoeven himself
We bedanken Hannes en na een hoedoe van beide kanten vervolgen we onze weg over het laatste stuk. Dankbaar ploffen we in Esbeek op het terras van De Schuttershof en na een cappucino en heerlijke appeltaart is het weer tijd om naar Tilburg te vertrekken.
Nog wat overgebleven foto`s
Zeeuwse boerinnen ( Hannes Verhoeven)
Hannes Verhoeven
Echt heel mooie wandeling, precies zoals Corinne beschrijft.