Vertrek naar Visė

Dag 1 Vertrek naar Visė

 

Het begon de laatste dagen pas echt door te dringen…waar begin ik in godsnaam aan.

Het leek zo idyllisch toen ik bedacht dat ik dit ging doen maar nu het zo dichtbij is, slaap ik er slecht van . Mijn kop loopt ook vol snot en ik nies behoorlijk. Door een  val vorige week heb ik ook een blauwe knie en een klein spierscheurtje in mijn kuit.

Maar goed , dat zijn kleine dingen en die gaan wel weer over. Toch ben ik stik zenuwachtig deze morgen en ik laad mijn rugzak steeds voller en loop als een kip zonder kop rond. Zal ik nu wel of niet die twee kilo noten en dadels meenemen ?  Tuurlijk toch ingepakt..ahum.

Liedewei kwam me om half 12 ophalen nadat ik eerst al de honden naar Marianne had gebracht. Raar hoor om ze achter te laten maar ik weet dat ze het goed hebben daar. Ik ben Marianne en Iris en Zoe ook dankbaar dat ze dit willen doen.

We zijn zo in Visé , met de auto valt het allemaal best mee eigenlijk. Liedewei spreekt me moed in en zegt dat ik er gewoon mijn eigen tocht van moet maken. Desnoods bel ik gewoon een über of ga een stuk met de trein. Wat maakt het uit. Me niet vastpinnen op de route dus en gewoon kijken wat het brengt. Goede raad dus.

 

We parkeren bij de kerk en ik zie dat ik daar een pelgrimsstempel kan halen maar waar heb ik mijn pelgrimspaspoort verstopt ? Ik heb geen zin om mijn rugzak overhoop te gooien en besluit al snel dat ik dat morgen wel doe.

 

We lopen naar het station dat eigenlijk het eindpunt is van de pelgrimsroute maar wat mijn beginpunt wordt. Een klein onooglijk stationnetje. Niks aan. Wat een suf eindpunt. Heb je 450 km gelopen want zolang is de route eigenlijk , kom je bij zo’n suf station. Wat een anticlimax , blij dat ik het andersom doe.

De airbnb is vlakbij en ik bel aan. De engelse Holly doet openen zegt dat ze nog niet helemaal klaar is met poetsen maar ik kan mijn rugzak al achterlaten. Nu al blij mee. Zwaar kreng. Toch die twee kilo noten en dadels thuis moeten laten.

We lopen naar een drukke straat waar het vol zit met restaurantjes. We lopen een zaakje binnen en bestellen koffie met een vage stengel. Het bleek een kleine tegenvaller. Liedewei probeert me ondertussen te overtuigen dat ik in Limburg iedere dag vlaai moet eten. Met een stalen gezicht verteld ze de voordelen daarvan met zo’n logica dat je er bijna in zou gaan geloven dat dat een goed idee is. Maar ik ken haar al langer dan vandaag dus ik zeg uhhuh en knabbel verder op mijn smakeloze stengel.

Maar verderop vinden we een bakker en de suffe stengelsmaak wordt weg gegeten met een heerlijk gebakje.

 

Visé is niet lelijk maar we zijn het snel beu . Het is er vreselijk druk en lawaaiig . We besluiten de stad uit te gaan en al snel rijden we over een flink steil weggetje met haarspeldbochten. Best goed te doen met de auto….maar ik krijg het spaans benauwd dat ik dit morgen lopend moet doen met die rugzak gevuld met noten en dadels.

We stoppen bij een mooi stukje en lopen een wonderlijk mooi bos in. Wauw ! Ik voel me meteen rustig worden en ik geniet ervan. Er staan gigantisch grote libanon ceders en enorme kastanjebomen. Nog nooit zo’n grote bomen gezien.  Na een tijdje gaan we even zitten en op een bord lezen we dat we in het Heilig Bos waren. Hoe gaaf. Vind ik dan. Ik zie het als een goed teken.

We rijden terug naar de airbnb en Holly laat ons het appartement zien. Brandschoon , keuken , huiskamer, badkamer. Heel de bovenverdieping heb ik voor mezelf. Met uitzicht op de Maas. Weliswaar met het lawaai van de snelweg richting Luik. Want lawaai is er genoeg in Visé. Holly verteld wat over Visè en ook dat Nederland erg dichtbij is. Eijsden is maar 5 minuten rijden zei ze. Ik dacht …. dat meen je niet. Ik ga daar morgen naartoe lopen met een flinke lus om Visè heen maar het ligt maar fucking vijf minuten hier vandaan ? Mijn route doet er heel de dag over !!  Grrr.

We hebben zin in mosselen en Holly raadt restaurant L’autobus aan . Authentiek Belgisch volgens haar. Nou inderdaad, dat klopt maar de mosselen waren verdomde lekker. Dat kunnen die Belgen wel.

Daarna loop ik met Liedewei naar haar auto. Damn, de verleiding is er om gewoon mee terug te rijden en dit als een leuk dagje uit te zien.

NEE ! Ik ga dit doen. Of ik het haal of niet maakt niet uit. Maar dat ik mezelf flink tegen zal komen daar twijfel ik niet aan.

Ik ga op pad met flink wat bagage maar zal een stuk lichter thuiskomen. Ow…wat symbolisch denken jullie nu maar ik bedoel dat die verrekte noten en dadels dan wel op zullen zijn.

 

Ps.foto’s uploaden lukt niet zo goed hier.  Wordt vervolgd.