Dag 3 , Cadier en Keer – Gulpen

Om half 8 word ik wakker en ik kan zeggen dat ik eindelijk goed geslapen heb. Om 8 uur ben ik beneden voor het ontbijt.  Tafel is al gedekt door Els en ik schuif aan. Zijn naam ben ik alweer kwijt maar hij is een zwijgzame man terwijl Els vrolijk babbelt.  Ik vertel dat ik gelezen had dat ik gisteren een prehistorische vuursteenmijn voorbij ben gelopen zonder het gezien te hebben en dat ik dat jammer vind. Meneer Damsma komt los en begint te vertellen dat vuursteen werktuigen uit deze regio zijn gevonden tot in Zuid-Duitsland wat een soort van handel suggereert.  Ruw product naar daar en daar verfijnt. Wat een maf idee dat dat zoveel eeuwen geleden dus gebeurde . Zeer bijzonder. Els verteld over de vele grotten en gangenstelsels hier in de regio. En dat de vele slakken die ik tegenkom wijngaardslakken zijn . Beschermd dus je mag ze niet meenemen. Paar kilometer verder over de grens in België mag dat wel. Ze vraagt hoe ver ik loop vandaag. Ik zeg tot Gulpen. Bedenkelijk kijkt ze me aan . ‘ Tot Schin op Geul is goed te doen ‘, zegt ze ,’ maar je kunt altijd nog met openbaar vervoer naar Gulpen ‘. Hmm….

Om 9 uur loop ik aan. Mijn was is nog niet droog dus die bind ik aan mijn rugzak. Dat is wel een ding. Ik was iedere dag sowieso mijn onderbroek en sokken maar ‘s morgens zijn die nog niet droog. Ik hang mijn hemd en blouse en sokken aan de rugzak maar mijn ondergoed niet. Dat vind ik toch wel te ver gaan. Die rol ik in een handdoekje en stop in mijn rugzak.

Ik heb geen slaapplek kunnen regelen voor vanavond en ik maak mezelf wijs dat ik me er niet druk om maak.

De route vanaf Cadier en Keer is niet zo heuvelachtig en ik loop flink door. Ik krijg het al snel te warm met mijn jas aan en op een redelijk lang zandpad dat niet zo heel spannend is trek ik hem al uit.

Na een tijdje merk ik dat ik niet echt om me heen kijk en ik slenter ook niet en ook babbel ik niet tegen vanalles en nog wat. Ik zit wat in mijn hoofd. Het idee dat ik geen slaapplek heb zit me toch meer dwars dan ik deed voorkomen. Ik kom bij een kruispunt en zie dat Gulpen maar 6 kilometer verder ligt en dat maakt me niet vrolijker. Alle plaatsjes liggen dicht bij elkaar maar het Pelgrimspad kronkelt alle kanten op. Geen rechte weg van punt a naar b.

Ik blijf in mijn hoofd zitten om mijn slaapplek probleem op te lossen.Ga ik straks terug met bus naar Cadier en Keer ?  Ik wil helemaal niet terug. Ik wil vooruit. Nou ja , dan maar stap terug. Maakt toch niet uit ? Dat soort gedachtes. Ondertussen loop ik nog stevig door . Ik richt mijn blik omlaag naar het pad dat ook hier vol kiezels ligt en met een ruk blijf ik staan. Mijn blik valt op een hagstone , een heksensteen, echt pal voor mijn voeten.  Een heksensteen is een steen waar door erosie een gat in is gesleten en het wordt gezien als een goed teken als je er een vindt. Ik ben al lang op zoek naar zo’n steen , zelfs de voorgaande twee dagen lette ik erg op Of ik er een zag . En nu…ligt er een pal voor mijn voeten. De steen heeft niet één maar twee gaten. Dubbel geluk. Ik blijf een paar minuten staan omdat ik het zo gaaf vind en ook omdat ik me besef dat ik veel teveel in mijn hoofd zit. Als ik hardop praat is het goed . Hoe stiller ik ben hoe meer ik in mijn hoofd zit. Dat komt nu plots binnen.

Ik loop blij verder met de hagstone in mijn zak en kom langs Margraten. Vandaar loop ik naar Scheulder. Stukjes langs openbare weg en dat is niet zo gaaf. Ik ga wel meer om me heen kijken maar loop nog steeds sneller dan mijn slenterpas van voorgaande dagen. Ik kom bij een weiland met koeien en ik begin weer te praten tegen ze. Ik pak mijn camera om wat foto’s te maken van een put met wat bloemen en ik zie dat ik een sms heb. Richard , mijn bandmaat van Acrostichon.  Ik open de sms en lees : ik vind het zo goed dat je deze tocht maakt dat ik je een hotelovernachting voor vanavond wil geven. Ik ben compleet overrompeld en tranen schieten in mijn ogen. Al snel sta ik flink te huilen. Wat een onverwachte super actie. Ik reageer terug dat ik veel nummers gebeld heb maar door een wielrentocht dit weekend zit er veel vol of is heel duur.

Ik loop ondertussen weer door al snotterend en wel richting Scheulder. Daar moet ik weer via smalle draaihekjes de weilanden in .

Koeienstront ontwijkend loop ik door het weiland naar de bosrand waar een paadje loopt en even later een bankje. Pauze. Ik deponeer mijn natte was over het schapengaas en eet en drink wat.

Ik sms Richard weer en hij stuurt me wat telefoonnummers door van hotels. Ik had er weinig hoop op maar bel het eerste nummer. Een oudere vriendelijke man neemt op en ik vraag of hij plek heeft. Ik zeg : ‘ het zal niet meevallen , denk ik ‘. Hij :’ hoezo ?’ Ik :’ bijna alles zit vol.’ Hij kijkt en tot mijn verbazing blijkt dat hij nog een kamer over heeft. Een kamer met wc maar zonder douche , die is op de gang .  Ik ben zo blij dat ik hem door de telefoon zou willen omarmen. Hij verteld dat dit het laatste weekend is dat ze nog gasten hebben. Vanaf maandag stoppen ze ermee en het hotel sluit definitief.  Er komt nog een koppel wandelaars voorbij die vanaf Gulpen komen. Ik zeg dat de routevan vandaag nog niet zo pittig was. ‘Nou , vanaf Gulpen wel ‘, zeggen ze ,’behoorlijk pittig.’  Oei , dat staat me nog te wachten dus .

Ik heb gisteren trouwens een (denk ik) buizerd veer gevonden bij een wegkruis en op mijn hoedje gestoken en nu kom ik weer bij een wegkruis om erachter te komen dat hier ook zo’n veer bij het kruis zit. Dus ik heb gisteren de veer gestolen ipv gevonden…..oeps.

Ik loop weer verder langs een bosrand en ik kom weer op een verharde weg uit. Linksaf en ik zie achter me een man lopen die me langzaam inhaalt. Als hij bij mij is begint hij te babbelen en hij geeft wandelexcursies in dit gebied en kent het dus op zijn duimpje.  Ik vertel hem mijn route en dat het vandaag tot nu toe wel makkelijk was. Hij kijkt hoe ik ga lopen op mijn briefje en zegt :’ Dat gaat vanaf hier wel veranderen , het is echt pittig wat je nog te wachten staat .’  Alweer een die dat zegt dus. Nummer drie al vandaag. Hij raadt me aan om bij de drie beeldjes die nog komen links het schuine pad omhoog te nemen en niet de trappen rechts. Die zijn echt heel erg pittig om te doen zegt hij. ‘ Het is echt nog heel wat wat je moet doen vandaag ‘ , zegt hij ,’ misschien kun je in Schin op Geul een taxi nemen naar Gulpen.’ Wederom vraag ik me af wat me in godsnaam nog te wachten staat dan. Ik sla weer af de bossen in en hij wenst me succes. Hmm…misschien is deze route wel te pittig dan. Het stuk wat nog komen gaat.

Toch loop ik stug verder richting kasteel Oud- Valkenburg. Mooi kasteel waar een terras bij is maar omdat ik nog zo’n eind moet loop ik door.

Even verderop over een brugje en ik sta bij de drie beeldjes aan de voet van de Schaelsberg. Ik pak links de weg omhoog naar Kluis wat bovenop de berg staat. Halverwege bel ik Els en zeg dat ik een slaapplek heb. ‘Ben je nu in Schin op Geul ?’,vraagt ze. Ik antwoord dat ik richting Kluis aan het lopen ben. ‘ Dat stuk kon je best overslaan ‘, zei ze. Aan haar toon merk ik dat ze terughoudend is over deze route. Wat is dat toch met deze etappe ? Wat staat me dan nog te wachten ? Ik loop naar boven en kom bij een klein kerkje ,Kluis. Daar blijkt dus geen Chinees te wonen maar vroeger een kluizenaar. Vanaf 17nogwat hebben hier een paar eeuwen lang steeds een kluizenaar gezeten. Afgesloten van de buitenwereld. Toch een bijzondere plek en ik ben blij dat ik het niet geskipt heb. Verder dan maar en ik volg de rood/witte markering weer en sta plots bij een trap naar beneden. DE trap dus….die ik moest vermijden van de wandelexcursieman. Wat zal ik doen ? Terug gaan ? Niks daarvan,  de trap af potdomme. Natuurlijk moest ik oppassen waar ik mijn voeten plaatste maar met mijn wandelstok als steun verliep het vrij vlot.  Nou , dat viel mee.

Ik loop een stuk langs een spoorlijn en steek dan een onbewaakte overweg over en loop Schin op Geul binnen. Nou , dat heb ik alvast gehaald.  Ik ga op een terraszitten en bestel een alcoholvrij pilsje en een Limburgse vlaai ( die kan van de lijst ,Liedewei) Ik zie dat ik op hetzelfde aantal kilometer zit als gisteren maar dan een uur sneller. Het is 15.00 uur nu.

Wat zal ik doen ? Bus pakken naar Gulpen ?  Ik ben best moe. Niet eens zo zeer lichamelijk maar ook geestelijk.

Ik heb best nog wat tijd dus ik besluit door te lopen. En wat een goed besluit. Het laatste stuk is echt het mooiste stuk. Langs riviertje de Geul en over een eeuwenoud kerkepaadje.

Ik doorkruis weer een weiland en in de verte zie ik de Brand brouwerij. Wijlre  ! Weer een stap dichterbij en ik begin weer te neuriën.

Ik loop achter de oudste brouwerij van Nederland door langs een oude watermolen.

 

Buiten Wijlre kwam ik voor een keuze te staan. De makkelijke route van 1,5 km naar Gulpen of de moeilijke , steile route van 2 km. Het is half 5 dus….Ik heb nog tijd. …moeilijke route dus . Het is inderdaad steil dus ik ga voetje voor voetje. Stukje verder ga ik even zitten en ga wat schrijven. Mountainbikers zwoegen naar boven , sommige lopend naast hun fiets. Ze komen amper vooruit.  Ik stap weer verder en bovenop de berg heb ik een prachtig uitzicht over Gulpen. Dit was echt de moeite waard.

Ik ben er bijna ! Langs een smal paadje daal ik af. Ik voel me erg goed. Het laatste stuk was echt genieten en ik heb weer rust in mijn lijf.

Ik loop Gulpen binnen en echt meteen is mijn hotel aan de rechterkant. Pal op de route dus ! Dat is wel heel ideaal. Ik check in en blijkt dat ze ook nog eens een pelgrimsstempel hebben voor in mijn paspoort.Nou…..hoe toevallig.

Ik ga meteen douchen en ik merk dat het een douche van het oude type is….warm water raakt op. Goeie keuze denk ik om nu te douchen ipv morgenvroeg als iedereen wil douchen.

Ik was mijn ondergoed en hang ze voor het open raam zodat de wind er wat door gaat. Misschien scheelt dat. (Geen foto)

Ik loop Gulpen in op mijn slippers ondertussen om wat te eten en besluit op aanraden van Albert, mijn bandmaat van Bruut ,zuurvlees te gaan eten. Friettent dus… Leuk plaatsje trouwens.  Veel restaurantjes.

Wat een dag…onnodig zwaar door gepieker over een slaapplek en me toch laten beïnvloeden door een aantal mensen over de zwaarte van de tocht. Ik vond de heuvels vergeleken gisteren erg meevallen. Dus mentaal was het een zware dag eigenlijk. Vanaf nu hoef ik niet meer te horen van anderen hoe zwaar het nog gaat worden….dat hoef ik niet te weten zodat ik net als gisteren meer mezelf laat verrassen en meer kan genieten.

RICHARD SCHOUTEN…..BEDANKT !!