Author: hagazusa

Dat ‘s avonds douchen is inderdaad fijner. Om half 8 sta ik op en was mezelf , laadt mijn rugzak weer in en ga naar beneden voor het ontbijt.

Ik klets wat met de andere gasten , wielrenners die de mergelland tweedaagse fietsen. 15.000 fietsers…geen wonder dat een slaapplek vinden zo moeilijk was.

Om 9 uur loop ik Gulpen uit. Mooi plaatsje en het stijgt al snel. Ik loop niet hard maar slenter weer . Ik praat weer hardop en lul tegen de beestjes dus ik ben weer relaxt.

Voor vanavond heb ik een slaapplek in Spaubeek , dat is wat verder dan de etappe suggestie in mijn boekje maar in Nuth kon ik geen plekje vinden via Vrienden op de Fiets. Ik besluit wel dat als het te ver blijkt te zijn dat ik af en toe stukken afsnijd.

Maar steeds als ik bij een wegwijzer kom sta ik toch even te kijken wat ik zal doen. Dan is het volgende plaatsje misschien maar 1,5 kilometer maar door een flinke omweg steeds ben je plots een uur onderweg of zo. Niks gaat met een rechte lijn van a naar b.

Maar mooi is het zeker rond Gulpen en ik geniet er echt van. Heb zo het gevoel dat het de laatste dag is dat ik echt in de heuvels zit dus ik neem de omgeving goed  in me op. Het klimmen gaat me goed af maar het zijn al minder stijle paadjes dan de voorgaande dagen. Of ik raak er aan gewend , kan ook.

Toch kom ik steeds in de verleiding om stukjes over te slaan maar ik doe het niet om vervolgens beloond te worden met een mooi uitzicht of een mooi paadje.

Ik moet bijvoorbeeld richting een zendmast lopen en twee uur later zie ik dat ding nog steeds. De route kronkelt gewoon wat rond en komt door kleine plaatsjes maar ik blijf dat kreng steeds zien. Op het pad naar de zendmast vind ik trouwens NOG een heksensteen. Lucky bastard ikke. Maar het ligt hier ook vol met vuursteen. Vol met duizenden stenen.

Ik kom bij een mariakapel waar een vrouw het hekje aan het poetsen is. Ik zeg hoe mijn route loopt en vraag of ik daar echt iets is wat ik niet mag missen of dat ik het kan skippen.  De molen was echt mooi ,zei ze . Dus vooruit dan maar…Ik loop naar de molen en denk, ja molen. Het paadje voorbij de molen leidt iets omhoog naar Vrouwenheide, het voormalig hoogste punt van Nederland voordat de Vaalserberg dat werd. Het was een suf bergje en het was er koud. Er staat een stevige frisse wind.

Hop , verder want het is een eind vandaag. De route gaat via Eyserheide , Mingersberg ,Trintelen naar Ubachsberg. Van daaruit richting Voerendaal. In de verte zie ik een stad liggen. Blijkt Heerlen te zijn .

Bij Voerendaal kom ik wat wandelaars tegen met een hond en uiteraard is dat een goed gespreks onderwerp. Een vrouw vraagt waarom ik deze tocht eigenlijk doe ? Goeie vraag en ik kan eigenlijk niet echt een goed antwoord geven. Omdat het kan denk ik. 

Vanaf Voerendaal veranderd het landschap. De heuvels en de boomgaarden maken plaats voor glooiende velden met akkerbouw. Vooral veel bieten. En je loopt op die vlaktes af en toe een paar kilometer rechtdoor zonder een bochtje of bossen. Het gaat rechtdoor. Tja , dat wilde ik toch ? Dat het vooruit ging ?

Ik ga verder richting Nuth over Reterbroek ,Weustenrade ,Swier, Wijnandsrade en nergens stop ik. Ik zie weer een stad liggen in de verte…Hoensbroek. Het blijft ook koud waaien vandaag. Te warm voor een jas , te koud in mijn blouse. Beetje zo’n tussenin verveel weer.

Ik loop op een gegeven moment weer een vlak landschap in via een grindpad en begin wat moe te worden , een stuk verder is een kapel en ik plof neer. 20 kilometer nu gedaan en mijn benen hebben er genoeg van dus ik kijk op Google maps of ik niet korter naar Spaubeek kan lopen maar het scheelt niet zoveel in afstand. Eerst maar wat warms eten , denk ik maar nu kom ik niet meer in een dorpje natuurlijk.

Ik hijs mezelf op en strompel verder. Mijn voeten zijn nu voor het eerst wat pijnlijk aan het worden. Bij de bal van mijn voeten , vooral links.

Ik vind nog een hele grote heksensteen ook.

Langzaamaan begint de vaart er weer wat in te komen …nog een kilometer of 6.  Ik begin maar te zingen op de maat van mijn stappen. ‘ Wie gaat er mee ?’ Stap stap. ‘ Naar de Middellandse zee.’ Stap stap. ‘ lalielalielee’. Stap stap’ Wie gaat er met me mee.’ Stap stap. Het is geen beste tekst maar het werkt wel even.

Ik heb mijn jas weer aangetrokken want de wind blaast weer koud en doordat ik heel de dag zweet begint het er wel in te hakken. Het Pieterspad loopt hier een stukje gelijk met het Pelgrimspad en ik kom wat Pieterspadders tegen…of Pieterspatters…hoe noem je ze. Ik denk dat ik daarom het Pelgrimspad volg…de naam zegt het al…dit is mijn pelgrimage.  Een echte. Alleen met jezelf , je gedachten  , je lijf dat tegenstribbeld .

Wel even opletten want beide routes hebben hetzelfde rood / witte merkteken. Ik ben er bijna en ik moet nog even een paadje volgen voordat ik in Spaubeek kom.

Waarom staat ie op zijn kop ? Geen idee. Fix ik wel als ik thuis kom.

Maar goed ,gevaarlijke helling dus. Het allerlaatste stukje was dus super gaaf. Een holle weg die zo erg uitgesleten was dat het bijna een avontuur werd om er te lopen. En ik ben weer omringt door bomen. Ik merk dat ik me dan veel prettiger voel dan op die open vlaktes. BOMEN moet ik om me heen hebben, geen bieten.

Als ik eindelijk deze weg uit kom sta ik plots op de verharde weg en recht voor mijn overnachtingsadres.

Ik word vrolijk begroet door de hond en Harrie, de eigenaar. Krijg direct een kopje thee en hij gaat soep maken. Dat gaat er wel in want ik ben echt te moe om nog het dorp in te lopen. Even later komt zijn vrouw Sonja ook en blijkt dat we in dezelfde straat in Arendonk hebben gewoond. Klein wereldje..

Ik regel mijn slaapplaats voor morgen. Niet zo ver deze keer. Doordat ik vandaag zo ver liep loop ik iets voor op mijn schema zelfs maar mijn voeten vinden dat duidelijk belachelijk.

Vandaag 29 kilometer en als ik optel kom ik op ruim 80 kilometer al. En vanaf nu gaat het alleen maar naar het noorden. Geen rondjes rond de zendtoren meer !

Om half 8 word ik wakker en ik kan zeggen dat ik eindelijk goed geslapen heb. Om 8 uur ben ik beneden voor het ontbijt.  Tafel is al gedekt door Els en ik schuif aan. Zijn naam ben ik alweer kwijt maar hij is een zwijgzame man terwijl Els vrolijk babbelt.  Ik vertel dat ik gelezen had dat ik gisteren een prehistorische vuursteenmijn voorbij ben gelopen zonder het gezien te hebben en dat ik dat jammer vind. Meneer Damsma komt los en begint te vertellen dat vuursteen werktuigen uit deze regio zijn gevonden tot in Zuid-Duitsland wat een soort van handel suggereert.  Ruw product naar daar en daar verfijnt. Wat een maf idee dat dat zoveel eeuwen geleden dus gebeurde . Zeer bijzonder. Els verteld over de vele grotten en gangenstelsels hier in de regio. En dat de vele slakken die ik tegenkom wijngaardslakken zijn . Beschermd dus je mag ze niet meenemen. Paar kilometer verder over de grens in België mag dat wel. Ze vraagt hoe ver ik loop vandaag. Ik zeg tot Gulpen. Bedenkelijk kijkt ze me aan . ‘ Tot Schin op Geul is goed te doen ‘, zegt ze ,’ maar je kunt altijd nog met openbaar vervoer naar Gulpen ‘. Hmm….

Om 9 uur loop ik aan. Mijn was is nog niet droog dus die bind ik aan mijn rugzak. Dat is wel een ding. Ik was iedere dag sowieso mijn onderbroek en sokken maar ‘s morgens zijn die nog niet droog. Ik hang mijn hemd en blouse en sokken aan de rugzak maar mijn ondergoed niet. Dat vind ik toch wel te ver gaan. Die rol ik in een handdoekje en stop in mijn rugzak.

Ik heb geen slaapplek kunnen regelen voor vanavond en ik maak mezelf wijs dat ik me er niet druk om maak.

De route vanaf Cadier en Keer is niet zo heuvelachtig en ik loop flink door. Ik krijg het al snel te warm met mijn jas aan en op een redelijk lang zandpad dat niet zo heel spannend is trek ik hem al uit.

Na een tijdje merk ik dat ik niet echt om me heen kijk en ik slenter ook niet en ook babbel ik niet tegen vanalles en nog wat. Ik zit wat in mijn hoofd. Het idee dat ik geen slaapplek heb zit me toch meer dwars dan ik deed voorkomen. Ik kom bij een kruispunt en zie dat Gulpen maar 6 kilometer verder ligt en dat maakt me niet vrolijker. Alle plaatsjes liggen dicht bij elkaar maar het Pelgrimspad kronkelt alle kanten op. Geen rechte weg van punt a naar b.

Ik blijf in mijn hoofd zitten om mijn slaapplek probleem op te lossen.Ga ik straks terug met bus naar Cadier en Keer ?  Ik wil helemaal niet terug. Ik wil vooruit. Nou ja , dan maar stap terug. Maakt toch niet uit ? Dat soort gedachtes. Ondertussen loop ik nog stevig door . Ik richt mijn blik omlaag naar het pad dat ook hier vol kiezels ligt en met een ruk blijf ik staan. Mijn blik valt op een hagstone , een heksensteen, echt pal voor mijn voeten.  Een heksensteen is een steen waar door erosie een gat in is gesleten en het wordt gezien als een goed teken als je er een vindt. Ik ben al lang op zoek naar zo’n steen , zelfs de voorgaande twee dagen lette ik erg op Of ik er een zag . En nu…ligt er een pal voor mijn voeten. De steen heeft niet één maar twee gaten. Dubbel geluk. Ik blijf een paar minuten staan omdat ik het zo gaaf vind en ook omdat ik me besef dat ik veel teveel in mijn hoofd zit. Als ik hardop praat is het goed . Hoe stiller ik ben hoe meer ik in mijn hoofd zit. Dat komt nu plots binnen.

Ik loop blij verder met de hagstone in mijn zak en kom langs Margraten. Vandaar loop ik naar Scheulder. Stukjes langs openbare weg en dat is niet zo gaaf. Ik ga wel meer om me heen kijken maar loop nog steeds sneller dan mijn slenterpas van voorgaande dagen. Ik kom bij een weiland met koeien en ik begin weer te praten tegen ze. Ik pak mijn camera om wat foto’s te maken van een put met wat bloemen en ik zie dat ik een sms heb. Richard , mijn bandmaat van Acrostichon.  Ik open de sms en lees : ik vind het zo goed dat je deze tocht maakt dat ik je een hotelovernachting voor vanavond wil geven. Ik ben compleet overrompeld en tranen schieten in mijn ogen. Al snel sta ik flink te huilen. Wat een onverwachte super actie. Ik reageer terug dat ik veel nummers gebeld heb maar door een wielrentocht dit weekend zit er veel vol of is heel duur.

Ik loop ondertussen weer door al snotterend en wel richting Scheulder. Daar moet ik weer via smalle draaihekjes de weilanden in .

Koeienstront ontwijkend loop ik door het weiland naar de bosrand waar een paadje loopt en even later een bankje. Pauze. Ik deponeer mijn natte was over het schapengaas en eet en drink wat.

Ik sms Richard weer en hij stuurt me wat telefoonnummers door van hotels. Ik had er weinig hoop op maar bel het eerste nummer. Een oudere vriendelijke man neemt op en ik vraag of hij plek heeft. Ik zeg : ‘ het zal niet meevallen , denk ik ‘. Hij :’ hoezo ?’ Ik :’ bijna alles zit vol.’ Hij kijkt en tot mijn verbazing blijkt dat hij nog een kamer over heeft. Een kamer met wc maar zonder douche , die is op de gang .  Ik ben zo blij dat ik hem door de telefoon zou willen omarmen. Hij verteld dat dit het laatste weekend is dat ze nog gasten hebben. Vanaf maandag stoppen ze ermee en het hotel sluit definitief.  Er komt nog een koppel wandelaars voorbij die vanaf Gulpen komen. Ik zeg dat de routevan vandaag nog niet zo pittig was. ‘Nou , vanaf Gulpen wel ‘, zeggen ze ,’behoorlijk pittig.’  Oei , dat staat me nog te wachten dus .

Ik heb gisteren trouwens een (denk ik) buizerd veer gevonden bij een wegkruis en op mijn hoedje gestoken en nu kom ik weer bij een wegkruis om erachter te komen dat hier ook zo’n veer bij het kruis zit. Dus ik heb gisteren de veer gestolen ipv gevonden…..oeps.

Ik loop weer verder langs een bosrand en ik kom weer op een verharde weg uit. Linksaf en ik zie achter me een man lopen die me langzaam inhaalt. Als hij bij mij is begint hij te babbelen en hij geeft wandelexcursies in dit gebied en kent het dus op zijn duimpje.  Ik vertel hem mijn route en dat het vandaag tot nu toe wel makkelijk was. Hij kijkt hoe ik ga lopen op mijn briefje en zegt :’ Dat gaat vanaf hier wel veranderen , het is echt pittig wat je nog te wachten staat .’  Alweer een die dat zegt dus. Nummer drie al vandaag. Hij raadt me aan om bij de drie beeldjes die nog komen links het schuine pad omhoog te nemen en niet de trappen rechts. Die zijn echt heel erg pittig om te doen zegt hij. ‘ Het is echt nog heel wat wat je moet doen vandaag ‘ , zegt hij ,’ misschien kun je in Schin op Geul een taxi nemen naar Gulpen.’ Wederom vraag ik me af wat me in godsnaam nog te wachten staat dan. Ik sla weer af de bossen in en hij wenst me succes. Hmm…misschien is deze route wel te pittig dan. Het stuk wat nog komen gaat.

Toch loop ik stug verder richting kasteel Oud- Valkenburg. Mooi kasteel waar een terras bij is maar omdat ik nog zo’n eind moet loop ik door.

Even verderop over een brugje en ik sta bij de drie beeldjes aan de voet van de Schaelsberg. Ik pak links de weg omhoog naar Kluis wat bovenop de berg staat. Halverwege bel ik Els en zeg dat ik een slaapplek heb. ‘Ben je nu in Schin op Geul ?’,vraagt ze. Ik antwoord dat ik richting Kluis aan het lopen ben. ‘ Dat stuk kon je best overslaan ‘, zei ze. Aan haar toon merk ik dat ze terughoudend is over deze route. Wat is dat toch met deze etappe ? Wat staat me dan nog te wachten ? Ik loop naar boven en kom bij een klein kerkje ,Kluis. Daar blijkt dus geen Chinees te wonen maar vroeger een kluizenaar. Vanaf 17nogwat hebben hier een paar eeuwen lang steeds een kluizenaar gezeten. Afgesloten van de buitenwereld. Toch een bijzondere plek en ik ben blij dat ik het niet geskipt heb. Verder dan maar en ik volg de rood/witte markering weer en sta plots bij een trap naar beneden. DE trap dus….die ik moest vermijden van de wandelexcursieman. Wat zal ik doen ? Terug gaan ? Niks daarvan,  de trap af potdomme. Natuurlijk moest ik oppassen waar ik mijn voeten plaatste maar met mijn wandelstok als steun verliep het vrij vlot.  Nou , dat viel mee.

Ik loop een stuk langs een spoorlijn en steek dan een onbewaakte overweg over en loop Schin op Geul binnen. Nou , dat heb ik alvast gehaald.  Ik ga op een terraszitten en bestel een alcoholvrij pilsje en een Limburgse vlaai ( die kan van de lijst ,Liedewei) Ik zie dat ik op hetzelfde aantal kilometer zit als gisteren maar dan een uur sneller. Het is 15.00 uur nu.

Wat zal ik doen ? Bus pakken naar Gulpen ?  Ik ben best moe. Niet eens zo zeer lichamelijk maar ook geestelijk.

Ik heb best nog wat tijd dus ik besluit door te lopen. En wat een goed besluit. Het laatste stuk is echt het mooiste stuk. Langs riviertje de Geul en over een eeuwenoud kerkepaadje.

Ik doorkruis weer een weiland en in de verte zie ik de Brand brouwerij. Wijlre  ! Weer een stap dichterbij en ik begin weer te neuriën.

Ik loop achter de oudste brouwerij van Nederland door langs een oude watermolen.

 

Buiten Wijlre kwam ik voor een keuze te staan. De makkelijke route van 1,5 km naar Gulpen of de moeilijke , steile route van 2 km. Het is half 5 dus….Ik heb nog tijd. …moeilijke route dus . Het is inderdaad steil dus ik ga voetje voor voetje. Stukje verder ga ik even zitten en ga wat schrijven. Mountainbikers zwoegen naar boven , sommige lopend naast hun fiets. Ze komen amper vooruit.  Ik stap weer verder en bovenop de berg heb ik een prachtig uitzicht over Gulpen. Dit was echt de moeite waard.

Ik ben er bijna ! Langs een smal paadje daal ik af. Ik voel me erg goed. Het laatste stuk was echt genieten en ik heb weer rust in mijn lijf.

Ik loop Gulpen binnen en echt meteen is mijn hotel aan de rechterkant. Pal op de route dus ! Dat is wel heel ideaal. Ik check in en blijkt dat ze ook nog eens een pelgrimsstempel hebben voor in mijn paspoort.Nou…..hoe toevallig.

Ik ga meteen douchen en ik merk dat het een douche van het oude type is….warm water raakt op. Goeie keuze denk ik om nu te douchen ipv morgenvroeg als iedereen wil douchen.

Ik was mijn ondergoed en hang ze voor het open raam zodat de wind er wat door gaat. Misschien scheelt dat. (Geen foto)

Ik loop Gulpen in op mijn slippers ondertussen om wat te eten en besluit op aanraden van Albert, mijn bandmaat van Bruut ,zuurvlees te gaan eten. Friettent dus… Leuk plaatsje trouwens.  Veel restaurantjes.

Wat een dag…onnodig zwaar door gepieker over een slaapplek en me toch laten beïnvloeden door een aantal mensen over de zwaarte van de tocht. Ik vond de heuvels vergeleken gisteren erg meevallen. Dus mentaal was het een zware dag eigenlijk. Vanaf nu hoef ik niet meer te horen van anderen hoe zwaar het nog gaat worden….dat hoef ik niet te weten zodat ik net als gisteren meer mezelf laat verrassen en meer kan genieten.

RICHARD SCHOUTEN…..BEDANKT !!

Gisterenavond ben ik niet meer terug gegaan naar restaurant T Koffer. Ik was te moe en mijn benen vonden het genoeg. Rond 19.00 uur lag ik op bed beetje schrijven en route voor deze dag  van opschrijven. Ik heb eigenlijk ook genoeg om te eten zelf bij. Nootjes dus.  Tegen 12 uur doe ik het licht uit en ik sliep snel.
Ik werd dan ook redelijk uitgerust wakker en keek op de klok om te zien dat het 3.50 uur was. Verdomme , da`s maar 4 uurtjes slaap. Ik probeer weer te pitten en gelukkig lukt dat nog wel wat.
Om 7.30 uur sta ik op en ga douchen en mijn spullen pakken. Tijd genoeg want ontbijt is om 8.30 uur. Echt schoon is het hier niet, douchedeur gaat niet dicht, dode vliegen op vensterbank en alles is groezelig.
Ontbijt is prima, broodjes genoeg dus de overschot pak ik in.

 

Het regent maar niet veel dus ik besluit mijn jas aan te doen maar geen regenkleding. Ik loop om 9.15 uur  T Piepke uit en buiten Mesch begint het meteen te stijgen. Dju, ik heb niet gestrecht vanmorgen en ik merk het aan mijn kuit.
Na een paar honderd meter kijk ik om en zie dat twee wandelaars me langzaam inhalen. Duurt niet lang voordat ze me inhalen en het blijkt een ouder koppel te zijn die dezelfde route gaan doen vandaag. Mooi, dan ga ik jullie achtervolgen , zeg ik.  Het loopt best prettig als je kunt praten maar na een paar kilometer zegt hij dat ze door gaan lopen. Ja, ik slenter nogal, zeg ik.  Zou ik ook wel willen , zegt zijn vrouw , Maar ik moet mijn man volgen`. Tja, denk ik, je moet helemaal niks, maar goed.

Op het einde van het pad haal ik ze weer in, manlief moet al plassen. Rechts of links ? Doordat ik hun volgde heb ik niet op mijn eigen papiertje gelet waar ik mijn aanwijzingen heb staan. Ik ga rechts en besef gelukkig al snel dat dat niet klopt. Zo zie je maar weer, nooit blindelings achter anderen aanlopen….

Het is een mooie route en al snel heb ik geen last meer van mijn kuit. Mijn benen voelen verrassend goed. Veel boomgaarden en mooie bossen. Ik kom bij een wei met koeien en een exemplaar met een flapoor begint te loeien. Ik begin tegen het beest te babbelen en ze loopt al terug loeiend mee. Best interessant gesprek. Hoe ist, koeike ?  Moeeeeeehhh  Bende moe , ja ?  Moeeehhhh
Op het einde van de wei zeg ik houdoe en geef een aai over haar neus en vervolg mijn weg.

Twee wandelaars komen me tegemoet en ik zie de man een foto van iets maken en meteen weer doorlopen. Dus nieuwsgierig kijk ik wat er te zien was en zie een zieke merel zitten. Dus je knipt een foto van een zieke merel en loopt weer door ? Raar. Verderop zie ik een verrekte grote slak en ga die effe zitten bekijken .

Op het einde van deze weg zie ik weer twee wandelaars lopen. He, het koppel van vanmorgen. Haha, zit ik toch weer vlak achter ze ondanks mijn geslenter.

Ik vervolg mijn weg over een smal stijgend padje. Omhoog loop ik letterlijk voetje voor voetje, op de rechte paden slenter ik gestaag door omlaag ga ik voorzichtig omdat het geregend heeft. Af en toe neem ik een steen mee die ik een stukje verder toch maar weer neerleg. Alleen de speciale vondsten mogen mee heb ik besloten.

Ik krijg wat trek en dorst en besluit het volgende bankje te gaan zitten. Bijna daar…hoekje om en…..ja, hoor, het koppel van vanmorgen zit op het bankje. Normaal zou ik doorlopen maar nu niet. Ik ga bij jullie zitten , zeg ik. want ik had al besloten het eerste bankje te gaan zitten dus dat doe ik nu ook. Ze maakten plaats en ik kreeg een vuilniszak om op het natte bankje te leggen. Het is een aardig koppel, ervaren LAW lopers uit Someren. Ik vraag ze of ze wat noten en dadels willen en trek twee zakjes uit mijn tas. Die zeul je maar lekker zelf mee, zegt de man lachend. Na een kwartiertje staan we weer op en we vervolgen onze weg. Zij op hun tempo en ik op het mijne. Een stuk verder zie ik ze weer lopen dus ze zaten toch fout met hun fancy gps nekhanger. Ik moet er om grinniken.

Dit is echt een prachtig bos en dat het wat regent maakt me niks uit. Weinig last van onder de bomen en alles blinkt en het ruikt heerlijk fris. De gekregen vuilniszak heb ik over mijn rugzak gelegd dus dat wordt ook niet nat. Ik kwam uit bij de Henkeput, een diepe trechter waar ze blijkbaar toen ze die onderzochten botten in vonden van mensen en dieren. Ik vind het maar een akelige plek en ben zo weg.

Een klein vogeltje gaat op twee meter van mij zitten in de berm en zegt tjiep tjiep. Ik praat terug. Echt waar ? Tjiep tjiep Dat meen je niet, Tjiep tjiep Och kom, je zit te kwatsen Tjiep tjiep . Dat ging zo een minuut of vijf door en het vogeltje bleef rustig zitten.

Het valt me op dat ik best veel hardop zit te lullen tegen mezelf en alle dieren die ik tegenkom. Och ja. Na een kilometer of 10 kom ik uit het bos en ik zie een appelboomgaard met een vergezicht plots voor mijn neus. Het is zo onverwacht dat ik meteen stil sta en wooooo zeg. Ondanks de grijze lucht is het prachtig. Ik pluk een peer van een boom die langs de weg staat en loop verder. Mjam mjam.

Bij de verharde weg zie ik een bankje en doe mijn rugzak af en ik hel vreemd voorover zonder dat ding. fantoomrugzak of zo. Ik eet ik de laatste broodjes van het ontbijt en ga wat schrijven. Tijd genoeg .

Mijn benen blijven het goed doen en op rechte vlakke  stukken ga ik behoorlijk snel door. Ruuuustig aan. Dan maar even op een bankje zitten. Jas maar uitdoen want het blijft zo`n twijfel dag qua weer. Ik ga even plassen, eerste keer vandaag onderweg. Ik sta weer op en zie dat ik een kever zo wat op zijn hoofd heb gesast. Oeps…

Na deze lange weg die wel een kilometer of drie is kom ik op een verharde weg die ik oversteek en over een smal paadje kom ik bij een weilandje aan met nog een bankje. Ik ben echt weer te vroeg dus ga weer zitten en blijf hier even. Vandaag ben ik iets meer wandelaars tegen gekomen dan gisteren maar nog is het zeer rustig.

Ik loop na een half uurtje weer door en via een fantastische holle weg loop ik Cadier en Keer binnen.

 

16.00 uur is het. Ik ga op een terrasje zitten en bestel een alcoholvrij biertje en een tosti. De tosti bleek een erg droog ding te zijn.

Ik belde de mensen waar ik nu blijf slapen en ik kon al komen. Een aardig gepensioneerd koppel die een plek of vijf hebben voor Vrienden op de Fiets.

Ik installeer me op mijn kamer en probeer een kamer voor morgen te regelen. Dat valt niet mee. Blijkbaar is er wat te doen komend weekend en alles zit vol.
Rond 18.30 uur ga ik eten en krijg een fiets mee en ik rijd naar het eetcafe dat ze hebben aangeraden. Goeie tip, was lekker en veul.

Op hoop van zegen dan maar voor morgen dat ik een slaapplaats vind…..

Continue reading “Dag 1 Visé – Mesch”

Dag 1 Vertrek naar Visė

 

Het begon de laatste dagen pas echt door te dringen…waar begin ik in godsnaam aan.

Het leek zo idyllisch toen ik bedacht dat ik dit ging doen maar nu het zo dichtbij is, slaap ik er slecht van . Mijn kop loopt ook vol snot en ik nies behoorlijk. Door een  val vorige week heb ik ook een blauwe knie en een klein spierscheurtje in mijn kuit.

Maar goed , dat zijn kleine dingen en die gaan wel weer over. Toch ben ik stik zenuwachtig deze morgen en ik laad mijn rugzak steeds voller en loop als een kip zonder kop rond. Zal ik nu wel of niet die twee kilo noten en dadels meenemen ?  Tuurlijk toch ingepakt..ahum.

Liedewei kwam me om half 12 ophalen nadat ik eerst al de honden naar Marianne had gebracht. Raar hoor om ze achter te laten maar ik weet dat ze het goed hebben daar. Ik ben Marianne en Iris en Zoe ook dankbaar dat ze dit willen doen.

We zijn zo in Visé , met de auto valt het allemaal best mee eigenlijk. Liedewei spreekt me moed in en zegt dat ik er gewoon mijn eigen tocht van moet maken. Desnoods bel ik gewoon een über of ga een stuk met de trein. Wat maakt het uit. Me niet vastpinnen op de route dus en gewoon kijken wat het brengt. Goede raad dus.

 

We parkeren bij de kerk en ik zie dat ik daar een pelgrimsstempel kan halen maar waar heb ik mijn pelgrimspaspoort verstopt ? Ik heb geen zin om mijn rugzak overhoop te gooien en besluit al snel dat ik dat morgen wel doe.

 

We lopen naar het station dat eigenlijk het eindpunt is van de pelgrimsroute maar wat mijn beginpunt wordt. Een klein onooglijk stationnetje. Niks aan. Wat een suf eindpunt. Heb je 450 km gelopen want zolang is de route eigenlijk , kom je bij zo’n suf station. Wat een anticlimax , blij dat ik het andersom doe.

De airbnb is vlakbij en ik bel aan. De engelse Holly doet openen zegt dat ze nog niet helemaal klaar is met poetsen maar ik kan mijn rugzak al achterlaten. Nu al blij mee. Zwaar kreng. Toch die twee kilo noten en dadels thuis moeten laten.

We lopen naar een drukke straat waar het vol zit met restaurantjes. We lopen een zaakje binnen en bestellen koffie met een vage stengel. Het bleek een kleine tegenvaller. Liedewei probeert me ondertussen te overtuigen dat ik in Limburg iedere dag vlaai moet eten. Met een stalen gezicht verteld ze de voordelen daarvan met zo’n logica dat je er bijna in zou gaan geloven dat dat een goed idee is. Maar ik ken haar al langer dan vandaag dus ik zeg uhhuh en knabbel verder op mijn smakeloze stengel.

Maar verderop vinden we een bakker en de suffe stengelsmaak wordt weg gegeten met een heerlijk gebakje.

 

Visé is niet lelijk maar we zijn het snel beu . Het is er vreselijk druk en lawaaiig . We besluiten de stad uit te gaan en al snel rijden we over een flink steil weggetje met haarspeldbochten. Best goed te doen met de auto….maar ik krijg het spaans benauwd dat ik dit morgen lopend moet doen met die rugzak gevuld met noten en dadels.

We stoppen bij een mooi stukje en lopen een wonderlijk mooi bos in. Wauw ! Ik voel me meteen rustig worden en ik geniet ervan. Er staan gigantisch grote libanon ceders en enorme kastanjebomen. Nog nooit zo’n grote bomen gezien.  Na een tijdje gaan we even zitten en op een bord lezen we dat we in het Heilig Bos waren. Hoe gaaf. Vind ik dan. Ik zie het als een goed teken.

We rijden terug naar de airbnb en Holly laat ons het appartement zien. Brandschoon , keuken , huiskamer, badkamer. Heel de bovenverdieping heb ik voor mezelf. Met uitzicht op de Maas. Weliswaar met het lawaai van de snelweg richting Luik. Want lawaai is er genoeg in Visé. Holly verteld wat over Visè en ook dat Nederland erg dichtbij is. Eijsden is maar 5 minuten rijden zei ze. Ik dacht …. dat meen je niet. Ik ga daar morgen naartoe lopen met een flinke lus om Visè heen maar het ligt maar fucking vijf minuten hier vandaan ? Mijn route doet er heel de dag over !!  Grrr.

We hebben zin in mosselen en Holly raadt restaurant L’autobus aan . Authentiek Belgisch volgens haar. Nou inderdaad, dat klopt maar de mosselen waren verdomde lekker. Dat kunnen die Belgen wel.

Daarna loop ik met Liedewei naar haar auto. Damn, de verleiding is er om gewoon mee terug te rijden en dit als een leuk dagje uit te zien.

NEE ! Ik ga dit doen. Of ik het haal of niet maakt niet uit. Maar dat ik mezelf flink tegen zal komen daar twijfel ik niet aan.

Ik ga op pad met flink wat bagage maar zal een stuk lichter thuiskomen. Ow…wat symbolisch denken jullie nu maar ik bedoel dat die verrekte noten en dadels dan wel op zullen zijn.

 

Ps.foto’s uploaden lukt niet zo goed hier.  Wordt vervolgd.

 

Trainings dag 8

Andreas Schotel route, Esbeek

De tweede keer dat Mariska en ik deze route gingen volgen dit jaar . Een erg gevarieerde route qua natuur : vennen, bossen, weilanden, parken wisselen elkaar hier af in een mooie verrassende wandeling. Vooral ook omdat het een kunstroute is. Er staan diverse kunstobjecten op de route die allemaal te maken hebben met Andreas Schotel, een Rotterdammer die 60 jaar lang elke zomer woonde in Esbeek in een piepklein huisje en die de Esbeekse omgeving en vooral de boeren als inspiratie had voor zijn werken dat vooral uit etsen en schilderijen bestaat. Langs de route vind je op schilderszezels zijn werk staan maar ook heeft kunstenaar Hannes Verhoeven verschillende levensgrote sculpturen gemaakt die de schilderijen uitbeelden.

De eerste keer was ons zo goed bevallen dat we nu dus een tweede keer gingen. `S morgens om 9 uur spraken we af en wederom liet ik Sam thuis omdat het een 10 + km route is. Helaas gaat dat met hem veel te lang duren. Erg jammer maar het ventje wordt ouder.
Pien weet al blijkbaar precies dat ik weer een eind ga wandelen want nadat ik ze beide uit had gelaten bleef ze opgewonden bij de voordeur staan. Hoe ze dat door heeft weet ik niet maar ze is behoorlijk blij. Sam is ondertussen buiten neer geploft na de uitlaatbeurt.

            

De Verbinding (Hannes Verhoeven)

Ik pik Mariska op en we rijden naar het centrum van Esbeek. Nou ja, centrum…gewoon bij de kerk dus en die is niet zo moeilijk te vinden. Gewoon Esbeek inrijden en hoppetee.

Mariska ging een plattegrond halen nog voor de zekerheid en we gingen op pad. Al meteen bij de kerk is het eerste sculptuur te vinden van Hannes Verhoeven, De Verbinding . We kennen de weg nog en al snel zijn we in de bossen. Het eerste stuk maakt deel uit van Gorp en Roovert en dan de kant van de Roovertse Heide. Ik waan me al snel in de Ardennen. Er is daar een klein stukje bos waar je door een draaipoortje moet waarvan het nut me volledig ontgaat maar nu ik het type valt me te binnen dat het wel een anti mountainbike, motorcross draaipoortje zal zijn . Het ligt wat hoger en ik waan me op vakantie.

              

De Schuttel                                                 Natuurlijke drinkbak

Al babbelend vorderen we zo een eind en we zien dat de natuur al een beetje op aan het krabbelen is van de enorme droogte . Vooral de grassen doen het goed. Andere planten, bomen hebben wel zichtbaar geleden en staan er triest bij. We komen aan bij een weiland waarvan de kant is bezaaid met zonnebloemen en genieten van het uitzicht en de stilte. In de verte hoor ik een vogel…trrrrr, trrrrr, trrrrr. Ik herken het geluid en zeg tegen Mariska : ` Hoor je de koekoek ? ` Trrrrr.trrrrr. Mariska : ` Nee, die hoor ik niet `. Trrrr.trrrr. `Luister dan, `probeer ik nog eens in opperste concentratie naar de vermeende koekoek luisterend . Trrrrr.trrrr.. `Ik hoor hem niet maar ik hoor wel een specht`, antwoord Mariska zeer droog . Whahahahahahaha…..oh god…ja natuurlijk. Hoe kon ik dat verwisselen. KOEKOEK KOEKOEK of TRRRRR TRRRRR. `Nou ja, misschien is de koekoek aan het klussen bij de specht`, probeerde ik nog maar het is te laat. Hier lul ik me niet meer uit en we liggen dubbel van het lachen.

              

Mariska`s blik valt op een bloem waarvan ze niet weet wat het is en ik bekijk het ding ook en ook ik heb geen clue. Gelukkig heb ik een plant app en we komen op vierbladig Tandzaad wat wel een heel moeilijke , vage, dubieuze naam is voor het schriele gele knopje waar we naar kijken. We staan met gefronste blik naar de bloem te kijken en horen geritsel en een grote ree springt het pad op om weer in de begroeiing van de overkant van het pad te schieten. Wauw, we lopen voorzichtig naar de plek waar de ree verdween maar er is al geen spoor meer van te bekennen.
Terug naar de plant dan maar, hoe heet ie ook alweer ? Zaagtand, tandzaag, zaadlip, lipzaad, zaadbal…nah….wat een rot naam. Ik zoek het weer op…oh ja…Vierbladig Tandzaad. Zucht…
We lopen weer lachend verder want de plantnaam is hilarisch genoeg om er flinke lol om te hebben.

         

Tandzaad op voorgrond                 Koekoek

Een eind verder komen we bij mijn favoriete gedeelte van de wandeling, de Broekeling wat een uniek vennengebiedje is in nog oorspronkelijke staat. Een mooi landschap met water en heide wat bij Landgoed de Utrecht hoort. In het water staan drie sculpturen van naakte vrouwen en het past wonderwel perfect hier. We gaan even zitten en eten wat noten en drinken wat. Wat een rust hier en we komen tot nu toe niemand tegen. Op een ree en een koekoekspecht na dan. `Zullen we een selfie maken met de beelden?` , vraagt Mariska. `Is goed `, zeg ik. Kan wel met de zelfontspanner. 3 Seconden of 10 seconden…10 dan maar . Moet voldoende zijn. Ik zet de camera aan en `ren`naar de plek waar Mariska staat en draai om…FLITS. Te laat….aargh. Ik probeer het nog eens en ja hoor, ik haal het binnen 10 seconden en zie er nog niet eens heel vermoeid uit.  Gaat steeds beter met die conditie……

                          

De Baadsters ( Hannes Verhoeven)                       

We lopen verder langs een bijenschans en hier lopen we een stukje fout. Gelukkig hebben we het snel door, even terug lopen en we zitten weer op de juiste route.

                     

We lopen achter de Brandtoren van Esbeek weer de bossen in en komen uit in het Arnoldspark met arboreteum . De vorige keer was ik zeer onder de indruk van de mooie vijver met oude , mooie bomen erom heen. Ik kreeg zelfs een sterk deja vu gevoel wat ik niet zo kon verklaren. Grote beuken, naaldbomen, rijen rodondendrons, echt indrukwekkende plek. Nu bleek heel de vijver helemaal kaal en uitgegraven. Sip gezicht maar het zal wel nodig zijn geweest gaan we maar van uit.

                 
Door het arboreteum met sequoias en vele andere naaldbomen en coniferen. Van apebroodbomen tot Grobbenbol-dennen. Geen idee of ze zo heten maar dat zou wel moeten eigenlijk want de boom lijkt op een Grobbenbol.

                        

Grobbenbolboom

We komen op een open plek waar de meester zelf staat. Een metershoge sculptuur van Andreas Schotel zelf te midden van vele wilde planten. We hebben weer geen idee welke planten dus de app komt weer tevoorschijn.

         

Ontmoeting met de Meester, Andreas Schotel
Hannes Verhoeven

 

Cosmos, Lijnzaad, Perzikkruid ( die wist ik zonder app, jeuj), Boekweit. We proberen het te onthouden en herhalen het een aantal keer maar 20 meter verder moest ik de app er weer bij halen om te checken. Dat geheugen laadt ook steeds moeilijker bij lijkt wel wat bevestigd werd door Mariska want die dacht weer aan het plantje eerder op de route en herhaalde heel serieus en in gedachten de geleerde planten van vandaag…Cosmos, Boekweit, Perzikkruid, Lijnzaad en…Oorsmeer.
Ik kwam niet meer bij van het lachen. Oorsmeer…whahahaha. Maar ook ik was het kwijt….Zaadlip, tandzaag, zaagbek….hoe heette dat plantje ook alweer ? VIERBLADIG TANDZAAD. Nu niet meer vergeten.

        

Contente hond                                                         Wolkje

We komen weer op de verharde weg, de doorgangsweg van Tilburg naar Reusel maar gelukkig kunnen we een eindje verder weer links een zandpad in. Het laatste stuk wat ook het minst mooie stuk is. Maar daar staat wel de koe. Een paar maanden geleden waren ze daar net mee begonnen en nu zou ze al bijna af moeten zijn. We zien de gigantische koe in de verte al staan en dat geeft ons weer energie voor het laatste stuk. Ach, wat jammer, het is nog niet af. Opening 16 september zien we op een bord staan maar we lopen er toch naartoe. Maar we hebben geluk. De kunstenaar zelf, Hannes Verhoeven, is aan het om de laatste dingen te bevestigen. De hoorns van de koe en we complimenteren hem om de mooie koe en we zeggen dat we het jammer vinden dat het nog niet geopend is. `Kom maar mee`, zegt hij en ik bind Pien vast aan het hek en we klimmen naar boven. Het sculptuur heet de melkfabriek en is behoorlijk ruim van binnen en best hoog. Het staat voor de industrialisatie van het melkveebedrijf en je kunt aan een hendel draaien zodat er `melk`in een vat stroomt. Hannes doet het voor en geeft trots uitleg over de koe. Gaaf ding en knap hoe het in elkaar steekt met veel oog voor detail.

  

De Melkfabriek                                               Hannes Verhoeven himself

We bedanken Hannes en na een hoedoe van beide kanten vervolgen we onze weg over het laatste stuk. Dankbaar ploffen we in Esbeek op het terras van De Schuttershof en na een cappucino en heerlijke appeltaart is het weer tijd om naar Tilburg te vertrekken.

Nog wat overgebleven foto`s

Zeeuwse boerinnen ( Hannes Verhoeven)

Hannes Verhoeven

 

 

Trainingsdag 7 De Moeren, Reusel

Wederom ging ik met Brechje op pad. Deze keer wat vroeger vanwege de hitte die ook vandaag weer zou toeslaan en wederom zonder Sam de Akita maar met Pien en Boef . We spraken af om 7.30 `s morgens bij de Moeren in Reusel want ik wist het wel te vinden. Hoe moeilijk kan het zijn ? Gewoon achteraan het zandpad parkeren.
Halverwege mijn rit naar Reusel besefte ik dat ik eigenlijk helemaal geen clue had welk zandpad Brechje bedoelde. Ik had wel `oja, dat weet ik wel gezegd`, maar nu ik onderweg was drong het tot me door dat Reusel vast wel meer dan 1 zandpad had. Waarschijnlijk wel meer dan 5 ook . Om me de zoektocht naar het juiste zandpad te besparen nam ik contact op met Brechje en ze kwam met haar auto naar het begin van de Lensheuvel. Ik reed achter haar aan en net buiten de bebouwde kom stond een bordje naar rechts met `De Moeren` erop en ja hoor, een zandpad. Ahum…

Brechje was zomers gekleed met slippers aan maar we gingen niet erg hard lopen was het plan vanwege de warmte dus prima. Ik was wel voorbereid met ice towel , water, zakmes, aansteker en alles. Bijna in survival modus kwam ik de Reuselse bossen trotseren. Mij maak je niks. De lucht was prachtig helderblauw waardoor de wolken sterk afstaken . Ik geniet daarvan. Dat soort dingen kan me erg gelukkig maken. Noem het klein maar juist het opmerken van je omgeving, je bewust worden van de schoonheid om je heen , maakt dat je leven een stuk mooier wordt.

            

Het pad dat we gingen volgen heet het Laarzenpad , normaal gezien is dit een erg drassig gebied maar door de aanhoudende droogte is daar nu niks van te merken. Maar goed ook voor Brechje op haar slippers . Hier in Reusel hebben ze blijkbaar wel wat met schoeisel aangezien het vorige pad wat we liepen het klompenpad heet. Ben benieuwd wat ze nog meer in petto hebben hier. Slipperpad , pumppad , crocpad….

---

Continue reading “Trainingsdag 7, De Moeren, Reusel”

Trainingsdag 6, Suskes klumpenpèdje, Reusel

 

Op een feestje in Hilversum ontmoette ik Brechje en al snel stonden we te babbelen . Bleek ze ook nog eens in de buurt te wonen en we bleken een aantal bizarre overeenkomsten te hebben in ons leven. En…we houden allebei van wandelen dus een afspraak was zo gemaakt.

In Reusel vond ik een route genaamd Suskes Klumpenpèdje . `Goed `, zei Brechje, `ben ik Suske en jij Wiske `. Prima, zolang ik geen Sidonia wordt genoemd wat ook vrij onwaarschijnlijk is trouwens, vind ik het allemaal best .

 

We spraken af op zo ongeveer de warmste dag van het jaar tot nu toe. Het beloofde 38 graden te worden dus we spraken af om 9 uur `s morgens om de hitte voor te zijn . Dachten we…

De honden laten we allebei thuis. Vol goede moed rijd ik naar Reusel en stap uit bij de parkeerplaats van de Hollandershoeve en een klamme, dampige , warme hitte stampt me knoerhard in mijn gezicht en ik begin instant te zweten. Fucking hell…het is nu dus al verschrikkelijk warm.

Brechje arriveert ook en we beginnen meteen te lopen zodat we ons niet kunnen bedenken . Al snel voel ik het zweet dat over mijn hele lijf de poriën uitstroomt maar we lopen dapper door. Maar welke kant op ? Ik zie een klompje hangen. Ah, dat moet het zijn. Na een klompje of 5 zijn we het spoor bijster en staan we weer bij een punt dat we al gehad hebben. Nou breekt mijn klomp ! Suske neemt ons behoorlijk in de maling. Zal wel Reuselse humor zijn . Het lijkt ook of de te volgen klompjes steeds kleiner worden.  Ondertussen ziet Brechje er ook uit of ze gaat smelten maar we besluiten niet te stoppen en ons eigen pad maar te volgen.

            

Het is mooi hier maar door de extreme droogte en de verpieterde begroeiing daardoor denk ik wel dat het normaal gezien veel mooier is. We lopen rond het Beleven wat je uitspreekt als Bele-Ven  en je zou verwachten dat het hier krioelt van de vogels maar dat blijkt niet zo te zijn. Of mijn blik is vertroebeld door het vele zweten. Met ander woorden…er is nu niet veel te beleven bij het beleven. Ik zou zeggen bel even voordat je er gaat wandelen . Het is echt fijner als je het beleven echt kunt beleven.

     

Af en toe zien we nog een Klumpke van Suske maar we negeren die totaal.  We behoren natuurlijk het paadje te volgen maar dat zal mijn klomp niet roesten. Bramen vinden we wel , veel bramen zelfs, klein maar lekker en al snel staan we onze mond vol te proppen.

    

 

Moe maar voldaan bereiken we de Hollandershoeve weer. Langs het aspergeveld, over de akkers. Het was echt veel te warm om te wandelen maar we hebben het potdomme wel gedaan. Dus ik ben best wel een beetje trots op ons ondanks dat het gekkenwerk was maar dat had ik op mijn klompen kunnen aanvoelen natuurlijk. Blijkt dat we toch nog ruim 6 kilometer gelopen hebben. Echt meer dan voldoende.

       

Brechjes vriend Merlijn schuift fris en fruitig aan voor de lunch samen met hondje Boef . We zitten er een beetje plakkerig bij en de recht uit de douche Merlijn valt wel wat uit de toon met die twee zweterige, ietwat meurende vermoeide vrouwen. De lunch was goed en al op voordat ik er een foto van maakte.
Maar les van vandaag is…niet wandelen met deze temperaturen OF veel vroeger vertrekken nog.

 

Trainingsdag 5, Huis ter Heide

 

` He, ben je weer beter ? `vraag ik aan Richard , mijn oude bandmaat van Acrostichon. `Ja, gaat wel weer`, antwoordt hij . `Wandelen ? ` vraag ik . `Ja, graag `, antwoordt hij. `Oke, ben ik over een half uur, drie kwartier bij jou . `
Zo, weer wat meer actie ondernemen want ik moet toch echt meer gaan wandelen en iemand meenemen is nog steeds een extra stimulans want ik moet eerlijk toegeven dat ik goed ben om uitvluchten te zoeken voor mezelf om niet in actie te komen. Te warm…te laat…te ver…te vanalles…
En laten we eerlijk, met zijn twee is ook gewoon veel leuker.

 

Ik laad de honden in en we pikken Richard op om naar Huis ter Heide te rijden waar de Schotse hooglanders staan. Nog altijd de kiltloze versie zo ver ik weet.
De vorige keer dat ik daar was, 10 dagen geleden, merkte ik dat het nog best een eindje lopen was vanaf de parkeerplaats naar de rode wandelroute die ik nu weer wil volgen dus ik had een straatje dichterbij opgezocht waar ik wilde parkeren. Nee, niet uit luiheid maar omdat mijn oude Akita lange afstanden niet meer zo trekt, zeker met dit warme weer. Echt !! Heus !!

Al babbelend reden we richting De Moer en ik vond het uitverkoren straatje en reed het in. Bijna daar, dacht ik blij en reed lekker door en nam een haakse bocht om vervolgens keihard op de rem te trappen terwijl er een gilletje uit mijn keel ontsnapt. We stevenen recht op een aarden wal af die midden over de weg geplaatst is waarschijnlijk om andere mensen met oude honden te verhinderen vlakbij de rode uitverkozen route te parkeren. Wat een anti oude honden beleid zeg ! Nog net op tijd breng ik mijn auto tot stilstand. Ik schrok me wel rot kan ik zeggen en mijn hart moet weer even tot bedaren komen.
Wat nu ? Ik laat me zomaar niet tegenhouden en mijn oude recalcitrante ik voel ik weer opduiken . Ik keer de auto en rijd naar de parkeerplaats waar ik dus blijkbaar mijn auto MOET parkeren. Maar dat gaat niet meer gebeuren volgens recalciCrin die nu weer even de overhand heeft en ik rijd door over het wildrooster, stopborden en verboden toegangsborden negerend. Wie houd mij tegen…whoehahahahaaaa…zo`n gevoel had ik een beetje. Dat mijn stoere gedrag plaatsvind in een Suzuki Wagon aka Legoblokje en dus voor een passant niet zo heel indrukwekkend is waarschijnlijk leg ik naast me neer.

 

Maar goed, even later bereiken we het punt waar ik wilde parkeren en we lopen het bos in. RecalciCrin is weer verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een variant die hoopt dat ze straks geen boete heeft voor fout parkeren. Of een wielklem hoewel ik dat betwijfel midden in de bossen. Maar dat zie ik straks wel. Eerst wandelen.
Wat een rust hier zeg. Ik geniet van de geuren en kleuren van de dennen in dit stuk van het bos. Het is nog redelijk vroeg en nog redelijk te doen qua temperatuur. Al babbelend over koetjes en kalfjes zijn we zo een eind op weg en na enkele kilometers besluiten we bij een ontzettend gave eik even pauze te nemen. We gaan op een bankje zitten en genieten van het uitzicht wat we hier hebben en eten en drinken wat waarbij Pien meteen bij Richard op schoot kruipt. Sam duikt een sloot in om te gaan drinken maar helaas is door de aanhoudende droogte de sloot volkomen droog.
Ik heb uiteraard voldoende drinkwater meegenomen en een bakje voor de honden dus dat komt wel goed.

Ik herinner me van mijn vorige wandeling dat er tegenover het bankje , goed verscholen in de bosjes een kikkerpoel ligt. De vorige keer was de poel al zichtbaar geslonken en ik ben benieuwd hoe het nu is , 10 dagen verder. We liepen door de bosjes naar de poel en wat ik zag werd ik niet blij van. Tientallen kikkers in een stukje van een meter bij een meter ongeveer. Wat een triest gezicht. Stilletjes zaten ze zo wat op elkaar in het plasje water. Ik hoop zo dat het snel gaat regenen anders vrees ik dat deze kikkers het echt niet gaan overleven maar helaas ziet het daar niet naar uit. Erg dit maar ik heb geen idee wat ik zou kunnen doen hieraan. Ze zullen wel voer worden voor de vogels denk ik.

      

 

We vervolgen onze weg naar een enorm mooi paadje geflankeerd door grillige acasia`s . Het paadje lijkt zo uit een Tim Burton film te komen of alsof de Nazgul ieder moment tevoorschijn kunnen komen zittend op hun demonische paarden.  Spooky maar mooi dus.

       
We blijven de rode route volgens en de temperatuur gaat stilletjes aan stijgen. We zien de Schotse hooglanderdrollen overal liggen maar de runderen zelf hebben we nog niet gezien. Ik ben ervan overtuigd dat ze weer bij het water zullen staan want daar waren ze de vorige keer ook. En het is warm dus waarom zouden ze daar niet zijn ? Slimme runderen liggen bij warm weer vlakbij het water toch ? Beetje rusten, beetje drinken…
We naderen het water en ik keek verheugd naar links….niks…..naar rechts…niks. Helemaal geen een Schots hooglandertje te zien. Niks.
Richard merkt droog op dat ze ons waarschijnlijk allang aan hebben horen komen en dat ze nu achter een bosje staan te wachten tot we weg zijn. Zou zomaar kunnen natuurlijk. Die Schotten zijn tot alles in staat. Beetje gniffelend ons in de gaten houden .

Ook hier is de droogte goed zichtbaar. Waar de vorige keer het water nog tot aan het vlonderpad kwam is nu zand. Het scheelt zeker een meter of 10.
Samba loopt door het water en gaat erin zitten, het is ook behoorlijk warm aan het worden. Hij gaat lekker rechtop zitten genieten van de koelte aan zijn gat maar begint te raar te kijken en springt weer omhoog verbaasd achterom kijkend , niet begrijpend waarom de drekkige onderlaag zijn gat naar beneden zoog. Da`s ook niks natuurlijk zo`n vacuum gezogen hol.

Grinnikend lopen we weer verder en een stukje verder zie ik een roofvogelvleugel liggen. Een verse nog wel zonder dat er andere delen of veren in de buurt liggen. Welk dier eet grote roofvogels ?? Hoe komt die vleugel hier ? We snappen er niet veel van en komen uiteindelijk tot de conclusie dat door de droogte en de afwezigheid van gras de Schotse hooglanders overgegaan zijn op een dierlijk dieet. Survival of the fittest met deze weersomstandigheden. Ze moeten zich aanpassen aan deze periode natuurlijk en ik ben vanaf nu extra op mijn hoede voor in ambush liggende Schotse hooglanders.

Toch vind ik het wel jammer dat ik ze hier niet zie want dat is ook een van de redenen dat Richard mee ging . De Schotse hooglanders wilde hij graag zien. Dat wil hij nog steeds ook al blijken ze carnivoor te zijn geworden. Verse vlaaien zien we hier toch genoeg dus ze zijn er wel geweest. Pien ziet ze ook en neemt razendsnel een hap uit de groene vlaai. Nou ja, ieder zijn meug zal ik maar zeggen.

We zijn hier niet zo heel ver meer van de verharde weg weet ik van vorige keer dus helaas pindakaas, geen runderen gezien. Een eind verder moeten we naar links en ik zie in de bocht een staart zwiepen denk ik . `Da`s een paard `, zegt Richard. Een paard ? Het lijkt inderdaad op een paardestaart en we lopen dichterbij.
Verrek, het hele pad om de hoek dat wij moeten volgen ligt bezaaid met Schotse hooglanders zodat het onmogelijk is voor ons om erlangs af te gaan. Verrekte ambushers zijn het. Voorop een grote koe als waakkoe en tussenin de oudere runderen en de kalfjes waarvan er minstens een heel erg jong is. Wat gaaf weer !! We blijven op een veilige afstand staan kijken ondertussen verzinnend hoe we er voorbij kunnen komen. Er is geen andere optie dan dwars door het bos te gaan met een grote omtrekkende beweging om de beesten heen. De waakkoe volgt al onze bewegingen en ik krijg het gevoel dat ze echt niet zo mak en relaxt zijn. Ze straalt zoiets uit van YOU SHALL NOT PASS !!

  
We gaan door het bos erom heen en zien wel dat ze ons goed in de gaten houden en ik ben blij als ik weer op het zandpad sta een eindje voorbij de runderen. Het zijn er best wel wat . 30-40 of zo. Ook aan deze kant ligt een waakkoe die ons zogenaamd rustig in de gaten houdt. Als ze kon zou ze zo`n beweging maken met haar poot, met haar hoef naar haar oog gaand en dan naar ons wijzend met een half dichtgeknepen oog. Maar dat kan ze niet dus dat gebeurde ook niet.

We blijven nog even staan kijken en gaan dan door het hek naar buiten naar de veilige kant. Vraag me wel af wat we hadden moeten doen als ze tegen dat hek aan hadden gelegen. Heel dat tering eind terug lopen ?
We komen de bossen uit en kijken naar rechts en verhip, nog veel meer Schotse hooglanders. Minstens nog eens 40-50 beesten staan in de verte te grazen vlakbij een meer. Wauw. Genietend van de beesten die veilig ver weg staan onder het genot van honderden krekels die we horen. `Zo rustgevend, die krekels `, verzucht Richard. `Echt hè ,` antwoord ik. Het krekelgesjierp blijft onverminderd hard aanhouden op hetzelfde volume . Iets klopt hier niet. Ik kijk om me heen en het geluid lijkt te komen van een hoogspanningspaal. Staan we verdomme al minutenlang te genieten van het geluid van een hoogspannings mast ! We schieten in de lach en lopen door want hier op de open vlakte is het ook wel heel warm en hoe lang kan een mens naar een hoogspanningsmast luisteren ook . Dat houdt een keer op natuurlijk.

 

Kwartiertje later staan we weer bij de auto die boete en klemvrij blijkt te zijn. Toch kleine opluchting van mijn kant moet ik toegeven. Ruim 6 kilometer gelopen wat ik ver genoeg vond met deze warmte, honden vonden het ook ver genoeg. Richard ook trouwens.

Tot de volgende !!

 

 

Trainingsdag 4 , Pelgrimshoeve, Vessem

 

Ik wist dat er een pelgrimspaspoort was maar ik dacht dat dat voorbehouden was voor Santiago de Compostella wandelaars. Dat blijkt dus niet zo te zijn en het leek me een mooie toevoeging voor mijn tocht in september . Een quest voor stempeltjes. Volgens de site van de Pelgrimshoeve in Vessem kon je het bij hun komen halen, wel voor 10 uur `s ochtends maar dat is geen probleem.

 

Ik laad de honden in de auto en rijd naar Vessem wat maar een half uur rijden is of zo , niet zo ver dus. 9.20 uur kom ik aan en parkeer bij de kerk en wandel met Sam en Pien eerst wat rond tot ze beide gepoept hebben. Het is weer een warme dag dus het is meer sjokken dan wandelen . Na de poep en plasbeurt sjok ik naar de Pelgrimshoeve en loop de inrit op.

Er staat een deur open maar ik zie niemand. `Hallo `, roep ik. Geen antwoord. `Haaaaallloooooo`, poog ik nogmaals. Niks.
Ik loop verder langs een diepe, mooi bijgehouden tuin en langs een labyrint dat op de inrit gekalkt is. Wat leuk. Sinds een jaartje heeft een vriendin van me ook een labyrint op een mooie plek in de bossen en ik probeer daar ook zoveel mogelijk mee te helpen. Ik had niks met labyrinten maar ik zie wel wat het voor veel mensen doet dus dat er hier ook een is vind ik mooi.

 

Ik zie beweging, een vrouw staat achter een raam zodanige armbewegingen te maken dat ik vermoed dat ze wat aan het kloppen is.  Ik kan tenminste niks anders verzinnen bij die armbeweging. `Hallo `, zeg ik nog eens , `Vollukk`. De vrouw blijft doorkloppen zonder op te kijken, doof voor mijn ge-hallo.

Ik loop de achterdeur door maar loop niet verder omdat ik de honden bij heb . `Hallo`, zeg ik nog eens. `Hallo, loop maar door`, antwoord een vriendelijke stem zonder dat we elkaar zien. ` Ik heb honden bij `, zeg ik. `Die mogen niet binnen, wacht maar even op het terras`, zegt de nog altijd onzichtbare vrouw. `Ik kom voor het pelgrimspaspoort, is dat hier? `, vraag ik. `Ja, dan zit je goed `, zegt ze, ` Ik kom zo `.

 

Dat is geen straf om hier te moeten wachten, wat een rustplek en ik zet me op een bankje in de schaduw. De vrouw komt buiten en verteld dat ze toetjes aan het maken is voor gasten die `s avonds komen en dat ze niet kan stoppen met de slagroom kloppen want door de warmte lukt het amper. `Hij wordt maar niet stijf `, verzucht ze. Ik verbijt me om niet een of andere oenige opmerking te geven maar ik wil toch graag een antwoord geven en zeg : `Ja, dat heb je wel eens , hè . ` Zucht…bijna gelukt om niet oenig te doen maar niet helemaal dus.
De vrouw is gelukkig in gedachten bij haar toetjes en verdwijnt weer naar binnen om even later weer naar buiten te komen met een toetje met halfstijve slagroom. `Hier, proef maar`. Ik ben verbaasd over de gastvrijheid en ik stribbel heel even tegen dat ik dat echt niet hoef en alleen maar een paspoort kom halen maar de vrouw duwt het in mijn hand en verdwijnt weer naar binnen om even later weer terug te komen met droge koekjes voor de honden en water.

                                                 Ja , Sam…toetje was lekker.

 

Wat een verwennerij. De vrouw is alweer naar binnen om haar toetjes verder af te maken. Na enkele minuten komt ze weer naar buiten met een thermoskan verse koffie en koekjes en ze gaat zitten. `Kom, dan gaan we wat praten`, zegt ze. Het is een gezellige, gepensioneerde vrouw die hier samen met haar man op vrijwillige basis gastheer en vrouw zijn een paar weken per jaar. Ze verteld volop over haar ervaringen als pelgrim naar Santiago de Compostella en vele andere tochten en ze heeft heel goede tips voor me. Water kun je bijvullen op kerkhoven als er geen kroegje zit in een dorp, hooguit 6-7 kilo bagage meenemen…enz. Ze verteld er zo vol enthousiasme over dat ik er steeds meer zin in krijg. De gastvrijheid hier voelt ook als een warme douche.

                                      Ik babbelen, honden geduldig wachten.

De tijd vliegt voorbij en ik wil toch ook wat gaan wandelen nog voordat het echt te warm wordt voor de honden en vraag om het paspoort. De vrouw gaat het halen en komt terug met een stempel. `Zal ik de eerste er al inzetten `, vraagt ze terwijl ze me vriendelijk aankijkt ,  `Dan is het echt `. `Ja, doe maar `, zeg ik en ik voel me alsof ik iets heel gewichtigs ga doen en ik toetreed tot een speciale orde van pelgrims. Ik ben zowaar trots !
De vrouw zet de stempel en geeft me een hand terwijl ze me het paspoort overhandigd , ` Proficiat, je bent nu officieel een pelgrim. ` Ik glunder van oor tot oor.

                                                           Eerste stempel !

Ik bedank de vrouw en loop met Sam en Pien de bossen in die in Vessem altijd dichtbij zijn maar de zon begint al snel te steken en Sam veranderd in een traag lopende, poot optillende, snuffelende hond en ik besluit hem vanaf nu Sir Pissalot te noemen.
Het is er wel mooi met de vele veldbloemen in een verder dorre omgeving . De droogte begint zijn tol te eisen.
We maken een flinke ronde maar ik besluit terug te gaan naar de auto. Te warm voor de honden. Sir Pissalot vindt dat besluit niet zo erg en na ze nog eens goed te hebben laten drinken vervolgen we onze weg weer met de auto.

Prachtig !

Maar warm.                                                                   Sir Pissalot          

                                    

Op naar de volgende wandeling.

                                                      Mijn pelgrimspaspoort