De fiets

Een fietser ben ik niet . Ik vind het al snel een vervelende bezigheid en als het gewoonte dier dat ik ben pak ik al snel mijn auto. Slechte zaak natuurlijk omdat ook ik de beweging wel kan gebruiken. Ik gaf de schuld aan de fiets die ik had. Die was oud en fietste niet lekker. Maar ik was erachter gekomen dat er een fietsenplan was op het bedrijf waar ik werk en ik hakte de knoop door. Er moest een nieuwe fiets komen en ik ging voortaan naar mijn werk fietsen.

 
Een witte fiets met een lage instap en heel hip een kratje voorop. Dat moest hem worden. Ondanks dat ik geen fietser ben barstte ik van de hernieuwde energie en ik fietste trots de wijk rond.
Ik kwam bij de ringbaan aan en moest wachten tot het aankomende verkeer voorbij was.
In een flits schoot het door mijn hoofd dat ik toen ik jong was , een jaar of 10-11 jaar denk ik, heel goed in balanceren was. Tenminste, zo dacht ik daar zelf over. Zo balanceren op de trappers van je fiets zonder met je voeten de grond te raken. Ik kon dat best lang. Volgens mijn geheugen wel een paar minuten maar kan ook 30 seconden geweest zijn maar ik geef mijn geheugen het voordeel van de twijfel.
Ik weet wel dat het me toen een ontzettend fijn gevoel gaf. Ik kon een kunstje dat niet iedereen kon en ik was er stiekem best een beetje trots op. Dat gevoel dat ik als 10-jarige had kwam plots terug. Ik voelde me weer net als toen op mijn nieuwe witte fiets met lage instap en een hip kratje. Het enige wat ontbrak waren linten aan het stuur en wasknijpers met viltjes aan de wielen.

Ik ging ervoor. Wat ik toen kon, kon ik vast nog wel. Ik begon te balanceren, trappers een beetje naar voor en terug bewegen en balanceren maar. Hmm, er komen best veel auto`s aan maar ik was nu op een punt gekomen dat er wat mij betreft geen weg terug was dus ik begon iets krampachtiger en met een iets meer verbeten gezicht mijn voeten naar voor en achter te bewegen maar ondertussen iets meer wiebelend van links naar rechts. Ik begon vervaarlijk naar rechts te hellen en moest toegeven dat dit niet meer ging lukken en besloot met een sierlijk hopje van mijn fiets te springen, ik had tenslotte een witte fiets met lage instap.
Ik helde ondertussen al behoorlijk naar rechts over en wipte van mijn fiets. Dat was buiten mijn rechtervoet gerekend. Om een of andere reden besloot die namelijk daar niet aan mee te doen en maar gewoon te blijven hangen. Dus mijn lijf sprong, linkervoet deed ook prima mee maar mijn rechtervoet had zoiets van, mèh, mij niet gezien en bleef gewoon hangen en wat ik ook snel probeerde om dat te corrigeren kwam behoorlijk te laat. Ik viel languit over mijn witte fiets met lage instap en hip mandje en belandde midden op straat terwijl er nog steeds auto`s voorbij raasden over de ringbaan.

Ik klauterde snel overeind en kreeg een mental picture over hoe debiel dat eruit moet hebben gezien. Een vrouw van in de 40 die probeert als een 10-jarige fiets kunstjes te doen en toen langzaam naar rechts helde en vervolgens eraf probeert te springen ( Waarom probeerde ik er ook af te springen ? Eraf stappen was ook een optie geweest ) en blijft haken en languit op de straat belandt.

Ik fietste ietwat gegeneerd en met een behoorlijk pijnlijke knie snel verder naar mijn werk. Mijn blije gevoel was een stuk getemperd maar ik weet nu wel dat je sommige dingen gewoon niet moet proberen terug te krijgen. Zoals gevoelens die je had in het verleden bij bepaalde dingen zoals fiets balanceren.  Dat gevoel moet je gewoon koesteren, er een keer om lachen en verder zo laten.

Te koop : Witte fiets met lage instap en hip kratje voorop.