Trainingsdag 3 , Strabrechtse heide, Heeze

Trainingsdag 3  –  Strabrechtse Heide , Heeze

 

`Het wordt ons gewoon in de schoot geworpen `, appte Laura me blij. We hadden een dag eerder besloten om een mooie route uit te kiezen om te gaan wandelen en tijdens haar dagelijkse scrollmoment door de Omroep Brabant pagina was ze gestuit op een artikel over de mooiste wandelroutes van Nederland en de vennenroute over de Strabrechtse heide was uitgeroepen tot een van de mooiste routes.

 

We besloten de honden thuis te laten want nu is het echt te warm. Om half een spreken we af om aan te rijden , redelijk laat maar een half uur later zijn we al gearriveerd in Heeze wat een prachtig dorp is . Instant vakantie gevoel. We parkeren de auto op een nette parkeerplaats en lopen naar het informatiebord . De paarse route wordt het, de vennenroute. We lopen richting het paarse pijltje maar Laura wordt meteen afgeleid naar een tuin rechts van de weg. `Ow , wat mooi, effe kijken.` De biologische tuin die bewaakt wordt door een starre, stilstaande man die bij nader inzien een vogelverschrikker blijkt te zijn is mooi maar op slot. Dus terug naar de hoofdweg voor het paarse pijltje maar Laura`s blik wordt getrokken naar een ander paadje . `Dat is een mooi paadje `, zegt ze en ik denk..oh..god..

DSCN1590                                                                    Starre man

DSCN1591

                                   Bord 

Even later lopen we dus op een mooi pad wat het rolstoelpad blijkt te zijn. Ook mooi maar niet het paarse vennenpad. De route is niet zo heel lang gelukkig dus ik haal opgelucht adem maar Laura is alweer afgeleid door een nieuw pad. `Kijk nou, hoe leuk `, zegt ze op de houten kabouterpaaltjes wijzend . Ze huppelt al snel over afgezaagde boomstammen , de houten planken en geniet zichtbaar. Na het inderdaad wel mooie kabouterpad wat niet het paarse vennenpad is komen we weer op de juiste weg en wandelen richting de paarse pijltjes voor de paarse vennenroute. Links duikt een gezellig uitziend boerderijtje op met een terras ervoor . `Het is wel etenstijd `, zegt Laura terwijl ze me met een glimlach aankijkt en peilt hoe mijn reactie zal zijn. Tja, eten kan ik moeilijk afslaan dus even later zitten we aan de houten tafel met een cappuccino en een heerlijke tosti. Het IS ook etenstijd, niks aan te doen.

DSCN1596

           Goed eten voor de training

Na een half uurtje staan we weer op om naar het paarse vennenpad te lopen maar na enkele meters hoor ik naast me : ` Wat leuk dit `. En hoppetee , Laura loopt naar rechts een vlonderpad op dat kronkelt door de begroeiing en ze begint de route over de vlonders te lopen inclusief rotondes en ze vermaakt zich kostelijk.

Dat zijn dus al drie routes, allemaal leuk maar allemaal NIET het paarse vennenpad. Maar hiep hoi, even later bereiken we het paarse vennenpad. Het is behoorlijk warm maar we lopen goed door. We moeten wel geregeld opzij voor fietsers dat was wel een minpuntje .

DSCN1630

Gefossilliseerde reuzenmier , oertijd.

We naderen een zwartgeblakerd stuk grond en dat zet ons aan het denken. Het is kurkdroog en een weggegooide sigaret kan al een ravage veroorzaken. `Wat gaan we doen als er brand uitbreekt `, vraagt Laura. Ik denk dat we geen schijn van kans maken en de gedachte doet me huiveren. We naderen het enige vennetje wat we zien dat nog wat water bevat en ik zeg dat ik daar wel in ga zitten. `Dat moet je niet doen `, zegt Laura, `het schijnt dat je dan gewoon gekookt wordt . ` We lachen maar van binnen voelen we ons niet prettig. ` Wat zou jij kiezen ? `, vraag ik . `Ik houd meer van gebakken dan gekookt `, antwoord Laura . Keuze gemaakt dus. Zij gaat voor gebakken mocht het zo ver komen, ik voor gerookt.

DSCN1599

  Het is gortdroog en gevaarlijk

DSCN1600

Wat zou jij kiezen ? Gebakken of gekookt ?

De Strabrechtse heide is inderdaad prachtig ondanks de enorme droogte en we besluiten terug te gaan als de heide in bloei staat . Na enkele kilometers gaan we op een bankje zitten en genieten van het uitzicht. Ik vraag Laura om wat foto`s te maken maar het poseren blijf ik ongemakkelijk vinden . Ziet er al snel gemaakt uit vind ik. Laura heeft daar een trucje voor dat ze geleerd heeft van haar selfie-expert dochter. Eerst wegkijken van de camera en als je je hoofd terug draait een foto nemen. Dat ga ik doen. Ik draai mijn hoofd weg en vol enthousiasme weer terug maar het trucje heb ik nog niet onder de knie als ik het resultaat bekijk.

DSCN1610

  Omdraaien en …terug….KNIP !

DSCN1611

           Al beter …

We lopen weer verder en eindigen weer bij het boerderijtje met terras maar voordat ik blij neer kan ploffen ontdekt Laura NOG een pad. Met een kiezelpad en een vermoedelijk modderstuk…vermoedelijk want nu is het droog. Gelukkig vindt ze het deze keer maar niks en we draaien om maar ze ontdekt een insektentuin dat afgesloten is met een hekje . `Snel door het hekje `, zeg ik, `anders ontsnappen de insekten . ` We stormen door het hekje maar zien toch dat twee bijen ontsnappen . Shit !

DSCN1633

Pas op , laat ze niet ontsnappen !

DSCN1635

    Vogelhotel met onbeperkt buffet 

Raar maar waar krioelt het hier van de insekten ondanks de droogte. Er staat een groot insektenhotel in het midden met …een vogelbroedkastje in het midden ? Verbaasd beseffen we de waarheid, dit is geen insektenhotel. Het is een vogelhotel met een gigantisch onbeperkt buffet . Mooi verpakt maar wij trappen er niet in. Ons maak je niks wijs. Verbijsterd verlaten we de tuin maar laten de poort openstaan. `Fly away , you poor little bastards !`

We gaan weer op het terras zitten om te bekomen van onze ontdekking en ik bestel een heerlijk alcoholvrij Budels biertje.

DSCN1639

Mooie middag, vijf routes gelopen maar liefst . Totaal aantal kilometer….5,5 …

 

 

DSCN1603 Bramen in overvloed

DSCN1606 Distel

 

DSCN1615 Eten hè

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Trainingsdag 2 – Oisterwijkse vennen

Trainingsdag 2 – Oisterwijkse vennen

 

Ik ben uitgenodigd door Carin . Ze had een social deal overgenomen, een wandelarrangement. Start bij Klein Oisterwijk met een hapjesplankje , dan 12 of 16 km wandelen en afsluiten met een drie-gangen diner. Nou, daar zeg ik dus geen nee tegen. Daar heb ik zelfs een snipperdag voor over die ik zonder problemen kreeg.

Ik besluit Sam thuis te laten want het is toch wel erg warm . Pien gaat wel mee. De beide honden liet ik `s morgens goed uit langs het kanaal . Lekker rustig nog dus ik was al snel in mijn gedachten weg gedwaald totdat ik plots hoorde : `Ge moet nie zo kwoad  kèèke .` Ik schrik op en voordat ik kan reageren rijdt het vrachtwagentje van Diamant alweer door. De man die als nobele taak heeft de vuilnisbakken langs de fietspaden te legen, nonchalant met een arm buiten het raampje hangend nakijkend, schiet ik in de lach . Mijn antwoord had geen bal uitgemaakt. Hij maakte me aan het lachen dus doel bereikt.

Thuis maak ik  mijn schoudertas wat zwaarder door een grotere drinkfles en een drinkbakje voor Pien. En een grotere camera . Dat is toch al meer gewicht. En ik trok mijn nieuwe lichtgewicht wandelbroek aan. Deze wordt vandaag uitgetest.

We spreken af bij Klein Oisterwijk om 16.00 uur en vol enthousiasme gaan we aan tafel zitten en bestellen ons plènkske . Bitterballen, kaas , worst…altijd goed. En zitten relaxt te keuvelen want we hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien. Tijd genoeg.

We bestuderen de wandelplattegrond en besluiten niet de langste route te volgen maar een iets kortere van 12 kilometer want we moeten om 20.00 uur terug zijn omdat we om 20.00 uur niks meer kunnen bestellen. `19.55 uur kan ook nog`, zegt het aardige meisje achter de bar . Als we maar voor 20.00 uur besteld hebben dus . Makkie !

We pakken ons knooppunten plattegrondje en gaan op pad . Het is heet in het open veld maar al snel lopen we de bossen in. Fft fft fft fft fft…

Hoe zit dat met die paaltjes met die nummers ? Effe puzzelen en we zijn eruit . Makkie ! fft fft fft fft fft…Het is niet druk in de bossen en dat is wel eens anders in Oisterwijk. We hebben geluk dus. Het is prachtig weer zolang we in de bossen blijven en dat is geen straf want het is er prachtig.

Fft fft fft fft ffft fft fft. `Je broek maakt lawaai `, zegt Carin. En inderdaad tijdens het lopen hoor je steeds….fft fft fft fft fft . `Ja, ik hoor het ook, maar hij is wel lekker licht`, antwoord ik.  `Ja, past goed in je rugzak straks `, zegt Carin die bedenkelijk naar mijn broek kijkt. Sowieso zijn die wandelkleren niet echt gemaakt voor dikke billen en de broek is maar krap aan. Maar die past wel tegen september als ik nu goed ga wandelen is mijn theorie.

We lopen redelijk door en Carin verteld me allerlei weetjes over de natuur zoals mos dat altijd aan de noordkant van de boom groeit, bron Bear Grylls. Wat we verder met die info kunnen doen weten we niet maar je weet maar nooit dat het ooit nog eens handig gaat zijn. Misschien verdwalen we nog eens ooit of zo. En hebben we geen kompas, geen gsm en geen mensen of wegen in de buurt. Je weet het niet , hè !
Maretak dat ontstaat door vogels die lijsterbessen eten en dat weer laten vallen of uitpoepen op takjes zodat daar door de zaadjes die er nog inzitten maretak ontkiemd , bron onbekend maar bij nader inzien kon het ook iets anders dan een lijsterbes zijn , dat zoeken we thuis op.
Bosbessen en beuken groeien op schone grond, bron onbekend. Bosbessen vinden we trouwens ook en al snel staan we onze mond vol te proppen. Nu weet ik dat het gewoon hartstikke schoon is ook op wat hondenpies van een passerende reu na dan.
Als je een psilocybe vindt en die opeet, leidt die je naar andere psilocybes , bron een stel paddenstoel etende mensen die knetterstoned nieuwe theorieën lanceren.  Ik word weer een stuk wijzer.

Na een aantal kilometers gaan we even zitten en eten wat noten en vijgen en Carin geeft me , als ervaren wandelaarster,  wat goede tips voor mijn langeafstandswandeling in september. Na een praatje met een vrouw met een hond uit Thailand staan we weer op en lopen verder . Fft fft fft fft fft fft …

Wat is dat wandelen toch heerlijk en ik geniet van ieder moment. Bij Klein Speik ploffen we weer neer voor een kop koffie. Dat is het moment dat we zien dat het al 18.45 uur is. Huh ? Hoe kan dat nu ? We zitten te tellen en te rekenen we zitten op 3 kilometer per uur. Hoe is dat nu mogelijk ? Voor ons gevoel lopen we goed door. Te lang bij de bosbessen gehangen ? Te lang gezeten tijdens onze noten en vijgen eet pauze ? En voor 20.00 uur moet ons eten besteld zijn. Dus dan maar onze route verkorten en weer naar Klein Oisterwijk. Fftfftfftfft …we lopen wat sneller door. Het laatste stuk is weer over open veld en de hitte slaat toe. Ik ben er klaar mee en ben blij dat de eindbestemming in zicht is. We zetten de pas erin nu ons doel nadert..ftftftftftftftftftftft.

Net voor 20.00 uur komen we binnen. We ploffen neer en bestellen net op tijd ons eten. Ik check mijn wandelapp en blijkt dat we toch nog 10 kilometer gelopen hebben. Met die 2,5 kilometer van `smorgens toen ik de honden uitliet is mijn eindtotaal nog niet eens zo slecht.  Soepke erin en hoofdgerecht besteld. Ik verheug me op de schnitzel met warme groenten en kijk verbaasd naar het kleine bundeltje boontjes dat op het bord ligt. Een tafeltje achter ons beginnen ze te gniffelen. Ze raden onze gedachten die verdacht veel op de hunne leken toen zij hun hoofdgerecht kregen. Ik deel mijn portie met Pien die ook blij lijkt dat ze bestemming bereikt heeft. Zo zonder Sam lopen is ze niet gewend maar ze heeft het ontzettend goed gedaan. Nog een sorbet erachteraan en we zitten tevreden en verzadigd uit te buiken. Wat een gave dag .

 

Trainingsdag twee geslaagd !

IMG-20180712-WA0019  Even uitrusten

DSCN1578  Groot Goorven

DSCN1577  Mag ik een stuk vijg, alsjeblieft ?

IMG-20180712-WA0015  Flinke portie warme groenten

 

Trainingsdag 1- Huis ter Heide, De Moer

Ik heb een plan. Dat heb ik al een tijdje. Een wandeling maken, een lange wandeling in september dit jaar.  Van Visé  naar Den Bosch oftewel Pelgrimspad Law 7-2 andersom . Normaal loop je hem van noord naar zuid maar dat ga ik dus niet doen.

Van mijn vakantiegeld kocht ik blij schoenen, drinkfles, broek en dacht bij mezelf, ziezo , die stap is gezet . En ging weer op de bank zitten. September is immers nog ver weg. Dat oefenen komt wel. Vanmorgen stond ik op en besloot dat het tijd was. Op naar Huis ter Heide in De Moer. Vlakbij Tilburg maar nieuw terrein voor mij. Honden mee, schoudertas mee als voorzichtige eerste stap naar de rugzak. Ik kies voor de rode route van 6,5 km alleen ben ik daar nog niet vanaf de parkeerplaats. Ik schat dat ik een kilometer of anderhalf moet lopen om er te komen.

Sam gaat al meteen traag, hij is ondertussen 10 ½ jaar alweer. En een reu , die moet snuffelen en plassen. We komen aan bij het rode pijltje dat naar rechts wijst en ik krijg de neiging om naar links te gaan. Meteen dwars, meteen tegen de richting in. Ik besef al snel dat ik dat straks niet moet doen en dat ik gewoon de route moet volgen. Braaf pijltjes volgen dus ik ga naar rechts. Het is er rustig en op mijn gemak loop ik de route door het bos. Ik heb de stappenteller aan op mijn gsm maar na 4 kilometer is mijn gsm leeg helaas. Na een tijdje lopen we tussen de weilanden en ik merk dat Sam lekker gaat treuzelen. Wordt hij nu al moe ? Het weer is perfect, niet te warm en een windje. Ik denk dat hij op een stuk van honderd meter wel twintig keer plast of in ieder geval zijn poot omhoog houdt. Beetje neppiesen dus. Symbolisch zijn poot omhoog als teken van zijn mannelijkheid.

Pien drentelt rustig mee, geen probleem. Ik heb besloten om op mijn tocht in september geen hond mee te nemen maar nu krijg ik toch wel zin om haar mee te nemen. Zo`n gemakkelijk hondje. Na een tijd komen we bij het water waar het vlonderpad is wat ik zo graag wilde zien. Zoals gedacht waren mijn verwachtingen ietwat hoger dan de werkelijkheid. Door de droogte liep het pad gedeeltelijk door modder. De honden liepen zonder angst de planken op maar Sam sprong er snel af om door het water te lopen. Groot gelijk jongen. Ik maakte een foto en naderhand zag ik dat hij triomfantelijk zijn tong uitsteekt naar mij. Die hond is echt van het padje.

Ik ga op een bankje zitten en maak wat foto`s. Twee vrouwen komen aan gewandeld en vragen of ze foto`s mogen maken van Sam. We raken aan de praat en het blijken twee Russische vrouwen te zijn en al snel krijgen we het over straathonden in Rusland en het opvang gebeuren en sterilisatieplan. Dat is ook al een reden om een hond mee te nemen , je raakt sneller aan de praat. Niet dat ik een stille ben maar ik zal niet snel als eerste een gesprek beginnen. Maar door deze ontmoeting krijg ik wel zin in september. Wat babbelen met mensen die op je pad komen .

Plots zie ik wat Schotse hooglanders de weg oversteken. Niet de menselijke vorm helaas maar de runderen. Mooie beesten maar de andere variant had ik ook geen problemen mee gehad. Dat iemand een vergissing heeft gemaakt bij de planning van het gebied en 30 mannen in kilts heeft besteld i.p.v. de bruine beesten.

Ik wil hier gewoon blijven maar bedenk dat ik weer moet gaan werken en de Russische vraagt wat ik doe en ik zeg dat ik schoonmaker ben. `Nou, dat geeft toch niks `, antwoord ze.  `Nee, dat geeft niet `, antwoord ik. Ik vraag me wel af of ze zo reageert bij alle beroepen. `Wat doe je ? ` `Ik ben schoonheidsspecialiste .` `Dat geeft toch niks . `  `Wat doe je ? `  `Ik ben katholiek priester en leid graag nieuwe misdienaartjes op. ` ` Dat geeft toch niks . ` Maar misschien is dat zinnetje voorbehouden aan beroepen waar je never nooit niet in wilt belanden. `Ja, iemand moet het doen, hè . ` Ook al zo`n dooddoener.

Ik loop verder en een jong kalfje duikt de bosjes weer in aan de verkeerde kant en raakt afgesloten van de kudde. Moeder staat rustig te kijken maar doet niks. Toen we aangewandeld kwamen besloot het kalfje toch maar naar moeder te rennen en de kudde sjokte verder. `Mooi hoe dat gaat , hè `, zei de Russische, ` Moeder grijpt niet in maar het kalf moet het zelf oplossen . Daar kunnen mensen nog wat van leren.` Ik beaam dat maar terwijl ik verder loop denk ik dat moeder dat niet zo bedenkt. Dat het kalf het maar zelf op moet lossen. Met als achterliggende gedachte dat dit een leermoment is voor het kalf. Ik denk dat ze eerder denkt : `meuuuh, meuh, meuhmeuh `. Of zoiets dan. Ik loop weer verder en ik begin een beetje moe te worden. Gevoel of ik al uren onderweg ben en al kilometers gelopen heb. Als dit 6,5 kilometer is, nou dat belooft…ik moet echt aan de gang !! Uiteindelijk bereiken we de verharde weg weer en na het honderdste plasje van Sam bereiken we de auto. Ik snijd nog wat bijvoet dat ik gezien had op de heenweg om wat smudgesticks van te maken en ben blij dat ik weer in de auto zit.

Trainingsdag 1 …..CHECK !

 

P1060918 Plaspauze voor mij.

P1060922Het vlonderpad

P1060925Lekker puh.

P1060946Uitrusten

P1060972Schotse kiltloze hooglanders

P1060984Plasje nummer 100 ?

 

De Boot

De boot

“Laten we iets gezelligs gaan doen “, opperde ik tegen Laura. “Lekker genieten !” Het is hemelvaartsweekend en de zon straalt al op zijn best. De thermometer tikt met gemak 30 graden aan. Normaal verstaan we onder `gezellig` en `genieten` een dagje wandelen in Limburg of de Ardennen waar we vol energie naar toe gaan om vervolgens van terras naar terras te lopen om ons welverdiende stuk taart met capuccino of andere versnapering te nuttigen. Waarom we dat verdiend hebben weten we zelf meestal ook niet zo goed, een kilometer of 1 gewandeld hebben is uiteraard ook reden voor een beloning. Alles onder het mom van, het is gezellig en we moeten meer genieten. Tevreden en met een goed gevoel komen we meestal terug van zo`n dagje. We kunnen er dan weer tegenaan. Waar tegenaan weten we zelf ook niet goed maar dat we zo`n dagje nodig hebben dat vinden we zelf volstrekt logisch.

We waren weer aan zo`n dagje toe vonden we. “Gaan we weer naar Limburg?”vroeg Laura. ” Gezellig wandelen, dat is genieten met zo`n weer, laten we de honden thuis.” De honden thuis laten staat synoniem voor veel terrasjes en restaurants maar dat spreken we uiteraard niet uit. “Hmm, het wordt zeker 30 graden, beetje warm om te wandelen”, zei ik. s`Avonds kreeg ik een appje met een foto van een boot , lekker dobberend in de Biesbosch. ” Jaaa, gezellig”, appte ik terug, ” da`s genieten op het water met zo`n weer. ” Het leek me meteen een goed plan. Bevers spotten , genietend van de mooie natuur. Ik was er als kind ooit geweest en herinner me vaag dat ik het toen wel leuk vond. Ik reserveerde meteen twee plaatsen op de boot. Zo, we konden niet meer terug. Het vooruitzicht naar een paar uur varen op de Biesbosch stond me zo goed aan dat ik al in een pré- gezelliggenieten modus kwam en fluitend ging ik naar mijn laatste werkplek van die werkweek. “Wat ben jij vrolijk ?”, zei een van de kantoormannen terwijl ik vrolijk zijn bureau stond te poetsen. “Ja, morgen lekker varen op de Biesbosch, dat wordt genieten “, zei ik. “Oh, da`s gezellig”, zei hij lichtelijk jaloers terug. Ik voelde me bevoorrecht en begon spontaan te neuriën.

Het plan was om eerst te gaan wandelen en dan om 15.00 uur de boot te pakken. Om half 1 arriveerde ik bij Laura, het was ondertussen al bloedheet. “Jaaa”, zei ik, “er valt eigenlijk niet zoveel te wandelen in Drimmelen.” “Och, dan doen we toch alleen de boot “, zei Laura, ” een beetje bevers kijken, lekker windje op het water, genieten . Het moet wel gezellig blijven natuurlijk want het is al zo warm.”

We snapten elkaar weer volkomen en vertrokken rond 13.30 naar Drimmelen in mijn bloedhete autootje. In de haven aangekomen bleek er bijna geen parkeerplek meer en ik zette mijn autootje in de berm , ik weet het, dat mag niet maar het was ons dagje uit en tja, als je de toerist uit wilt hangen moet je ook een beetje irritant doen is mijn mening. Kwestie van aanpassen aan andere toeristen en dagjesmensen.

We liepen langs de haven op zoek naar onze boot en hoe dichterbij we kwamen, hoe meer mensen die richting opliepen. Ik begon al een oh-ooh gevoel te krijgen maar hield mijn mond dicht. Het volgende wat me opviel was dat de meute was samengesteld uit OF 65 plussers OF gehandicapten. Ik hoopte dat het Laura niet opviel maar al snel keek ze me aan en zei : “heb je de Zonnebloem boot geboekt of zo ? ” Ze begon zich al lichtelijk onprettig te voelen bij die stroom niet zo vlot lopende mensen. Ik lachtte want het moest tenslotte gezellig blijven want we gingen genieten vandaag. We haalden onze kaartjes op en de vermoeide vrouw achter de kassa wenstte ons veel plezier. We mompelden wat terug en liepen terug naar een naar oud vet ruikend vreetkeetje om een bakje Drimmelse kibbeling te verorberen. Geen idee of Drimmelse kibbeling specialer is dan bijvoorbeeld Diessense kibbeling maar we waren aan het water dus ja, dan moet je toch iets met vis eten. Maar dan wel vis verstopt in een krokant jasje en vette saus. Ik houd namelijk niet van echte vis. “In Limburg hadden we nu aan de vlaai gezeten,” verzuchtte Laura die mistroostig naar haar slappe wrap met surimi keek.

Ik begon nu lichtelijk mijn twijfels te krijgen of dit een gezellig dagje zou worden maar wellicht zouden we nog wat bevers spotten om ons wat op te vrolijken.

Mijn hoofd begon al aardig te gloeien en als ik naar de steeds roder wordende neus van Laura keek die ondertussen verwoed aan haar tas aan het prutsen was waarvan de rits zojuist kapot was gegaan ondertussen mopperend dat ik er geen foto van mocht maken voor facebook bedacht ik me dat dit wel eens een van onze mindere plannen kon worden. De tas werd gefikst door er een elastiek om te winden en Laura keek voldaan naar haar creatie. Ik zei maar wijselijk niks…..het moest tenslotte gezellig worden. We gingen genieten…en bevers spotten.

Onze boot meerde aan. Zo zeg je dat toch ? Aanmeren ? Zelfs op de Biesbosch lijkt me, dus de boot meerde aan. Een grote rondvaartboot van drie verdiepingen. De gelukkigen die al ongetwijfeld de bevers hadden gespot liepen naar de kade. Het viel me op dat ze er allemaal uitdrukkingloos uitzagen. Geen gelukzalige glimlachjes, geen gepraat of gelach….gewoon niks. Ze liepen gewoon emotieloos de boot af. Vast geen bevers gezien . Da`s pech hebben.

Toen was het aan onze meute om de boot op de gaan. Hoppetee, 65 plussers met rollators , gehandicapten met hun begeleiders en wij. We vonden een goed plekje op het achterdek, niet helemaal boven waar de 65 plussers naar toe …. snelden kan ik het niet noemen maar het was duidelijk dat ze vastberaden waren het bovendek te bezetten en ook niet binnen waar de gehandicapten geinstalleerd werden. Nee, gezellig buiten op het achterdek met een Roma familie en een verveeld uitziend yuppen koppel. Mooie combi. Laat het avontuur maar beginnen !!! Laat die bevers maar komen !! Dit wordt genieten !!

De boot vertrok en heel even kregen we een glimlach op ons gezicht. Het wordt leuk !! Dat vond de vader van de Roma familie ook want hij zette spontaan een vreemd dansje in waarbij hij een poging deed om Elvis te imiteren . Met een glas bier in zijn hand begon hij met zijn heupen te schudden en zong een Elvis lied. Welk lied weet ik niet meer want ik was teveel afgeleid door het verbijsterend oncharmant , ongecoordineerde dansje van de halfdronken malloot. De bijbehorende zeer uit de kluiten gewassen dames zaten ons vanuit hun ooghoeken gade te slaan om te kijken hoe wij erop zouden reageren. Laura kreeg het voor elkaar om een glimlach te produceren en het hielp, de dames keken weer naar hun Elvis verkrac…imitator em moesten hartelijk lachen om zijn niet zo sexy, dronken act wat hem aanspoorde om het nog enkele keren te doen wat weer gekir bij de dames opleverde die op hun beurt weer naar ons keken waarop Laura weer haar krampachtige glimlach tevoorschijn toverde.

Ik zag dat Laura langzaam de moed liet zakken en moest stiekem lachen. “Kijk daar, een bever “, zei ik en Laura schoot naar voren. “Waar dan ?” , zei ze enthousiast totdat ze mijn gezicht zag en moedeloos achterover zakte op haar stoel. Ik legde mijn voeten op de reling en keek naar het water dat bezaaid was met bootjes, jetski`s , kano`s …mensen, mensen,mensen, overal waar je keek. Allemaal aan het genieten. Het zag er gezellig uit.

Ik postte een foto op facebook en al snel dachten een heleboel thuiszittende facebookers dat ik aan het genieten was. Of misschien zaten ze zelf gezellig bij een barbecue, zwembad of wandelden ze in Limburg en dachtten ze…potdomme…de Biesbosch…DAT hadden we moeten doen. Jaja, online gezelligheid….daar kan geen bever tegenop.

Laura ging wat te drinken halen, dat hadden we tenslotte verdiend. Waarom deze keer, vroegen we ons af ? Nou ja, we hadden de Elvis imitator doorstaan dus dat was een goede reden vonden we zelf. Ze kwam terug met twee Radler`s . “Weet je wat ik moest betalen hiervoor ?”, zei ze ontsteld, “dat wil je niet weten !” Tja, inderdaad, dat wilde ik niet weten. “Dan moeten we er maar extra van genieten”, zei ze. Hoe duurder het drankje, hoe meer er van genoten moet worden natuurlijk, anders is het maar `sunt`van het geld. Ik sipte van mijn Radler en zag dat Laura`s gezicht langzaamaan veranderde in een kreeft en voelde dat ik er waarschijnlijk ook zo uit zag. Ik keek naar de begroeiing van de Biesbosch dat voornamelijk uit brandnetels bestond en merkte dat ik er mijn aandacht niet meer bij kon houden en de gedachte aan bevers werd al minder en minder. Af en toe kwam er wat gebrabbel uit de luidsprekers maar waar wij zaten was niet te horen wat er gezegd werd en we werden lomer en lomer.

“Valt me tegen hier”, zei Laura, “net of je naar de berm van de snelweg zit te kijken, en dat twee uur lang.” Ik probeerde de moed erin te houden en probeerde wat positiefs te zeggen over brandnetels maar er viel me niks te binnen in mijn lichtelijk gaar gekookte hersens. “Brandnetels”, zei ik. Ja, dat zag ze zelf ook wel.

Na anderhalf uur viel me op dat het steeds stiller werd op de boot, zelfs Elvis was in een stoel onderuit gezakt en enkele mannen waren in een diepe slaap gesukkeld. Op een man na, die ging naast Laura staan en keek vol bewondering over de rand naar de motor en zei :” Mooi…….mooi……..mooi……..mooi hoor……ja, echt mooi …….mooi.”Laura keek me moedeloos aan en ik moest mijn lach inhouden . “Och, hij staat gewoon te genieten”, zei ik. En dat deed hij zeker. “Mooi……..mooi……..mooi……..mooi hoor.”

We besloten wat actie te ondernemen en gingen richting bovendek. Ah, hier staat iets meer een briesje. Ook hier was het muisstil en ik keek om me heen en zag de meute met lege ogen naar de brandnetels kijken . Ze maken zombies van ons, schoot er door mijn hoofd. We gingen er vrolijk op maar je veranderd op de Biesbosch, het doet iets met je hersenen. Hotel California schoot in mijn hoofd en ik dacht terug aan de mensen die voor ons de boot afkwamen en zag plots hun lege blikken voor me. Verdomme !!!

Een vrouw stak een sigaret op en dat de as in Laura`s gezicht terecht kwam merkte ze niet eens. Laura keek nog even boos naar de vrouw maar ook zij leek al behoorlijk apathisch te worden. Als zombies leken de mensen te doen wat de stem uit de luidsprekers ze opdroeg. ” Hier links ziet u het Gat van Paulus”, sprak de stem en de zombie meute keek apathisch naar links naar Paulus zijn gat. De luidspreker kraakte weer: “Rechts van u kunt u struiken zien.” De zombies keken uitdrukkingloos naar de struiken . Ik kreeg de slappe lach. Jaaa…eindelijk…STRUIKEN….ik moet toegeven, de struiken waren wel een verademing na de brandnetels. Dat dan weer wel. We naderden de haven weer. “Links van u ziet u nu de Amer centrale”, die nog een witte rookpluim uitwalmde ter afscheidsgroet.

De boot meerde aan en de meute gezombificeerde mensen schuifelden er af naar de kade waar weer een frisse nieuwe meute stond te wachten. Ik zag ze kijken naar onze gezichten en dacht, zal ik ze waarschuwen ? Nee, ik besluit het niet te doen en loop met een grote glimlach de boot af. ” Het was kei gezellig”, zei ik, “we hebben genoten.” Een man kijkt me dankbaar aan en loopt niks vermoedend de boot op………..

De Boom

Sinds een tijdje probeerde ik verder te kijken dan mijn neus lang was en ging wat buiten mijn zorgvuldig opgebouwde comfortzone. Ik was altijd wars van dingen die ik niet kon zien, horen, voelen, proeven enzovoort. Dus als ik het niet kon zien , bestond het wat mij betreft niet. Zeker als iemand over spiritualiteit en aanverwanten begon kreeg ik meteen rillingen en negatieve gevoelens. Engelen, leven na de dood , zielen….ga toch fietsen. Daar was ik toch echt te nuchter voor om daar wat in te zien. Flauwekul !!

 

Maar ik besloot dus op een gegeven moment dat het tijd was mijn comfortzone te verlaten en gaf me op voor een cursus spirituele ontwikkeling. Met lichte twijfel ging ik er naartoe, bang dat het toch een hoop gezweef was. Maar gelukkig.  Het was geen gezweef . Nou ja, bijna niet. Een beetje argwanend zat ik het allemaal te bekijken. De meesten konden toch wel een of ander kunstje, hooggevoelig of dingen voorzien, energie van edelstenen voelen , contact met …..ja…uhhh…iets, zullen we maar zeggen. Ik kon geen kunstje maar wilde stiekem ook wel dat ik een kunstje kon. Dingen laten bewegen leek me wel leuk. Zodat je als iemand vervelend tegen je aan zit te kletsen plots een bloemvaas tegen zijn of haar hoofd kon doen belanden en dan hoogst verbaasd reageren : “Wat gebeurt er ? Hoe kan dat nou ?” Dat leek me wel geinig. Maar dat zat helaas niet in het lesaanbod.

 

Ik kon het best wel prima met de aanwezige vrouwen ( allemaal vrouwen, dat dan weer wel ) vinden en ondanks dat sommige dingen me te ver gingen kon ik me vooral vinden in de natuur dingen. Ik slenter veel door de bossen dus dat lag me wel. Wilde best wel elfjes zien wat dat betreft. Daar heb ik trouwens nooit negatief tegenover gestaan. Elfjes zijn wel cool. Eén les ging over energiën. Energie van mensen maar ook van bomen. We moesten proberen de energie van de boom te voelen.  Ik deed mijn best. Straalde als een malle, stak mijn handen uit als een devote Yomanda  in spé  naar voren richting de boom om zijn levenssappen te voelen , maar niks. “Dat komt vanzelf”, werd er gezegd. “Geduld.” Dat is ook zo`n beetje het motto van zo`n cursus. “Dat komt vanzelf…..”

 

Een paar weken later ging ik wandelen met mijn vriendin Jacky in het mooie gebied van de Kampina samen met de honden. Ik vertelde honderduit over mijn nieuwe ontdekkingen. Energie van bomen voelen….whoooo !!! Hoe gaaf is dat !!! Ik stond er echt voor open . Ik straalde en ik straalde. Voelde me als een lichtvoetig elfje dat door de bossen zweefde . Ik vertelde Jacky dat je de energie van bomen kon voelen en besloot om een demonstratie te geven. Helemaal in hogere sferen liep ik naar een mooie , stevige eik die me bijzonder heilig leek en legde mijn hand op de stam. Bijna meteen voelde ik wat kriebelen. De boom vibreerde. Ik schrok me rot en keek verbijsterd naar Jacky. Het werkte zeg. Ik kon het !!! Ik kon een kunstje !!! Ik was zojuist echt toegetreden tot de wereld van de sprituelen. Ik was geslaagd, toegelaten. Ik keek naar Jacky en zei : “Ik voel de vibratie.” Jacky was onder de indruk want ze zei : “Oow ?” Ik wilde eigenlijk de boom niet loslaten want dit was echt een magisch moment . Maar ik kon niet de hele dag blijven staan boomvibreren en voelde me al sip worden bij de gedachte dat het magisch moment zo voorbij was. De vibraties werden heviger. Wat……heviger ? Kan dat ? De boom begon steeds woester tegen mijn hand te vibreren. Op dat moment  begon ik toch lichtelijk argwaan te krijgen. Hmm, dat lijkt me niet helemaal te kloppen maar ik ben nieuw in de spiritualiteit dus, wie weet. Ik besloot de boom toch maar los te laten en tot mijn verbazing vloog een bijzonder boze vlieg behoorlijk geïrriteerd van onder mijn hand snel weg nog net geen middelvinger opstekend.
Ik keek, ik besefte….
Uuuuuuhhhh…..

Sindsdien ben ik sceptisch over vibrerende dingen. En elfjes zijn ook overgewaardeerd wat mij betreft.

De fiets

Een fietser ben ik niet . Ik vind het al snel een vervelende bezigheid en als het gewoonte dier dat ik ben pak ik al snel mijn auto. Slechte zaak natuurlijk omdat ook ik de beweging wel kan gebruiken. Ik gaf de schuld aan de fiets die ik had. Die was oud en fietste niet lekker. Maar ik was erachter gekomen dat er een fietsenplan was op het bedrijf waar ik werk en ik hakte de knoop door. Er moest een nieuwe fiets komen en ik ging voortaan naar mijn werk fietsen.

 
Een witte fiets met een lage instap en heel hip een kratje voorop. Dat moest hem worden. Ondanks dat ik geen fietser ben barstte ik van de hernieuwde energie en ik fietste trots de wijk rond.
Ik kwam bij de ringbaan aan en moest wachten tot het aankomende verkeer voorbij was.
In een flits schoot het door mijn hoofd dat ik toen ik jong was , een jaar of 10-11 jaar denk ik, heel goed in balanceren was. Tenminste, zo dacht ik daar zelf over. Zo balanceren op de trappers van je fiets zonder met je voeten de grond te raken. Ik kon dat best lang. Volgens mijn geheugen wel een paar minuten maar kan ook 30 seconden geweest zijn maar ik geef mijn geheugen het voordeel van de twijfel.
Ik weet wel dat het me toen een ontzettend fijn gevoel gaf. Ik kon een kunstje dat niet iedereen kon en ik was er stiekem best een beetje trots op. Dat gevoel dat ik als 10-jarige had kwam plots terug. Ik voelde me weer net als toen op mijn nieuwe witte fiets met lage instap en een hip kratje. Het enige wat ontbrak waren linten aan het stuur en wasknijpers met viltjes aan de wielen.

 

Ik ging ervoor. Wat ik toen kon, kon ik vast nog wel. Ik begon te balanceren, trappers een beetje naar voor en terug bewegen en balanceren maar. Hmm, er komen best veel auto`s aan maar ik was nu op een punt gekomen dat er wat mij betreft geen weg terug was dus ik begon iets krampachtiger en met een iets meer verbeten gezicht mijn voeten naar voor en achter te bewegen maar ondertussen iets meer wiebelend van links naar rechts. Ik begon vervaarlijk naar rechts te hellen en moest toegeven dat dit niet meer ging lukken en besloot met een sierlijk hopje van mijn fiets te springen, ik had tenslotte een witte fiets met lage instap.
Ik helde ondertussen al behoorlijk naar rechts over en wipte van mijn fiets. Dat was buiten mijn rechtervoet gerekend. Om een of andere reden besloot die namelijk daar niet aan mee te doen en maar gewoon te blijven hangen. Dus mijn lijf sprong, linkervoet deed ook prima mee maar mijn rechtervoet had zoiets van, mèh, mij niet gezien en bleef gewoon hangen en wat ik ook snel probeerde om dat te corrigeren kwam behoorlijk te laat. Ik viel languit over mijn witte fiets met lage instap en hip mandje en belandde midden op straat terwijl er nog steeds auto`s voorbij raasden over de ringbaan.

 

Ik klauterde snel overeind en kreeg een mental picture over hoe debiel dat eruit moet hebben gezien. Een vrouw van in de 40 die probeert als een 10-jarige fiets kunstjes te doen en toen langzaam naar rechts helde en vervolgens eraf probeert te springen ( Waarom probeerde ik er ook af te springen ? Eraf stappen was ook een optie geweest ) en blijft haken en languit op de straat belandt.

 

Ik fietste ietwat gegeneerd en met een behoorlijk pijnlijke knie snel verder naar mijn werk. Mijn blije gevoel was een stuk getemperd maar ik weet nu wel dat je sommige dingen gewoon niet moet proberen terug te krijgen. Zoals gevoelens die je had in het verleden bij bepaalde dingen zoals fiets balanceren.  Dat gevoel moet je gewoon koesteren, er een keer om lachen en verder zo laten.

Te koop : Witte fiets met lage instap en hip kratje voorop.

De Hond

Laura en ik gaan graag wandelen. We vinden dat we goed bezig zijn maar als we eerlijk zijn is het meer slenteren met onze drie honden. Ik met mijn Akita en Roemeens vuilnisbakkie en Laura met haar Mechelse herdershond mix. Laika is de naam van de herder maar eigenlijk was Drill Sergeant een betere naam geweest want steeds als we teveel slenteren maakt ze ons luid blaffend duidelijk dat we door moeten lopen. Wat dus zowat de hele slentering , wandeling is toch echt teveel eer nu ik erover nadenk, doorgaat. Ach, de herdershond bedoelt het goed zullen we maar denken. Dat we niet zo goed luisteren naar haar kan ze ook niks aan doen.

Maar Laika is goed opgevoed en heeft de puppycursus prima doorlopen dus die luistert zowaar. Dan mijn honden…
De Akita heb ik vanaf zijn derde levensjaar en was dus al een volwassen reu. Toen ik hem ging ophalen zei de vorige eigenaar : “Je hoeft hem niks te leren hoor, hij luistert toch niet.” Tja, Akita`s hebben maar één baas en gelukkig vond hij al snel dat ik dat was dus ik heb af en toe toch zijn aandacht. Daarom hou ik ook van dat ras. Eigenheimers…verder trek ik de vergelijking niet door naar mezelf.
Het vuilnisbakkie komt uit Roemenië, geboren en getogen op straat. Hier naartoe gebracht door twee goedwillende mensen maar na twee weken bleek het toch niet werken dus het vuilnisbakkie moest weg. Gewoon verkeerde timing, reden is mij bekend en ik veroordeel ze dus ook niet.
Sam en Pleun heb ik ze genoemd omdat de gegeven namen Simba en Fien me lichtelijke braakneigingen gaven.
Sam en Pleun kunnen het goed vinden. Pleun wil spelen en Sam doet op zijn manier zijn best om mee te doen. Pleun daagt honden uit en Sam lost het op. Tenminste , als hij de kans zou krijgen. Dat is hem nog niet gelukt , tot die ene keer….bijna.

Laura en ik slenterden door een mooi aangelegd natuurgebiedje in wording met Sam, Pleun en Laika. Lekker ontspannen keuvelend besloten we een smal paadje achter een voetbalveld op te lopen waar een paar elftallen bezig waren met een wedstrijdje en met de ouders vanaf de zijkant hun kroost aanmoedigend. Je kent het wel. De meeste ouders staan zich te vervelen en willen liever thuis op de bank zitten maar ja, Jantje wil toch graag support van zijn ouders .

In de verte zagen we een oudere vrouw met een Labrador aankomen wandelen. Ah shit, dit is wel een heel smal paadje. Ik besloot om zo ver mogelijk in de berm te gaan staan met de honden dicht bij me. Jaaaa, fout, fout.  Mijn vertrouwen in mijn twee honden was nog niet dusdanig dat ik vol vertrouwen op het onheil af durfde te stevenen.
Laura ging met Laika keurig rustig voorbij de vrouw zoals een goed opgevoede hond betaamd. Duidelijk een geslaagde puppycursus. Ze bleven wat verder op het paadje staan wachten op ons zootje ongeregeld. Ik was er ook klaar voor. Mijn beide honden goed onder controle en de riempjes goed in mijn handen vast. De vrouw slenterde dichterbij. Veel haast leek ze niet te hebben. Eindelijk kwam ze ter hoogte van ons keurig opgestelde berm peloton en wat ik vreesde maar hoopte dat niet ging gebeuren, gebeurde toch. Pleun viel uit en begon te blaffen naar de Labrador maar wat toen gebeurde ging razendsnel. De Akita schoot naar voren en ik werd zowaar gelanceerd en met een elegante ( Het is mijn verhaal) snoekduik belandde ik plat op mijn buik midden op het paadje.
Daar lag ik dan. Een arm gestrekt met een keffende Pleun en de andere arm gestrekt met een Sam die nog steeds probeerde bij de Labrador te komen.
Ondertussen vonden de ouders op het voetbalveld dat wat op het paadje gebeurde toch interessanter was dan hun klungelende kroost op het veld dus die draaiden hun kinderen massaal de rug toe om naar een veel spannender wedstrijd te kijken.

Ik duwde mijn gezicht in het zand van het paadje. Normaal schaam ik me niet zo snel maar dit was toch een van die momenten waarop je wilde dat je je onzichtbaar kon maken of dat miraculeus een teletijdmachine op het paadje verscheen en ik vijf minuten terug in de tijd kon gaan. Vijf minuten, dat is alles wat ik wil. Vijf maar. Of dat ik ala Tita Tovenaar in mijn handen kon klappen en hoppa, alles stond stil. Alleen zou ik dan heel snel moeten klappen want ik denk dat Sam best snel is. Ik klap. KLAP, KLAP. Net op tijd, Sam is nog in zijn zweefmoment naar de nek van de brave Labrador en Pleun met open bek richting de poot van het beest. De toeschouwers staan allemaal bevroren met een grijns op hun gezicht wat me onmiddellijk irriteert. Maar ik heb pech, geen teletijdmachine, geen magische krachten. Ik lig nog steeds op mijn buik op het paadje.

Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat Laura haar sjaal over haar mond heeft gedrapeerd. Ze staat me verdomme grandioos uit te lachen maar doet geen poging om me uit deze situatie te redden. Liever staat ze al proestend in haar sjaal het allemaal te bekijken en te bedenken dat ze me hier nog jaren mee kan plagen.
Wat doet de vrouw met de Labrador ondertussen zou je denken ! Dat zal ik je vertellen. Niets ! Helemaal niets !!
Ik draai mijn hoofd om naar de vrouw en zie dat ze stil is blijven staan en me nieuwsgierig aankijkt. Blijkbaar ben ik een of andere curiositeit die nader bestudeerd moet worden.
Mijn onmacht en schaamte slaat om naar frustratie. Aan de ene kant een me uitlachende vriendin, de andere kant de vrouw die me blijft aanstaren en voor me de ouders die ondertussen hun kroost totaal vergeten zijn.

Ik word kwaad, vooral op mezelf. Er komt een vloek uit mijn mond die ik niet zal herhalen en ik krijg de lijn met Pleun wat losser om haar een tik tegen haar poot te geven. Het helpt, ze houdt op met blaffen en ik merk dat Sam ook zijn interesse in de Labrador verliest .
Gelukkig, nu kan ik eindelijk een poging doen om op te staan maar dat was buiten de vrouw gerekend. Ze staat me nog steeds aandachtig aan te kijken maar na mijn tik naar Pleun toe buigt ze voorover en zegt : “Slaan helpt niet.”

Dat was de druppel. Ik begin te vloeken . Al mijn frustratie eruit. Loop dooor, loop…door !! Aaaargh. Ik probeer me in te houden maar het kwaad is geschied. Hoe moet ik me hier nog met ongeschonden ego uit redden. Dat is onmogelijk. Uiteindelijk kom ik overeind en loop richting Laura die ondertussen behoorlijk stuiptrekkende bewegingen aan het maken is. Ik negeer de ouders langs het voetbalveld maar voel dat hun blikken me volgen en ik kijk niet meer om. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk terug naar de auto en het slentergangetje wordt plots een behoorlijke pas dus flink doorwandelen blijk ik wel te kunnen. De hele weg terug naar de auto hoor ik alleen maar whahaha, hihihi met tussen het geproest door half hikkende, hakkelende zinnen waar ik alleen woorden zoals gestrand en walvis kan uithalen.
Ik wil Laura graag een corrigerende tik geven maar ja……Slaan helpt niet hè !!

 

Welkom

Iedereen maakt wel eens rare, gekke of gênante dingen mee. Met mij is dat niet anders. In 2016 besloot ik die voorvallen, mijmeringen en fantasieën op te gaan schrijven en op aanraden van een vriendin ging ik deze blogs maken.

Alle mensen waar ik over ga schrijven bestaan echt en alle situaties zijn waar gebeurd. Ik gebruik echter hun echte namen niet maar liet ze hun eigen naam kiezen wat enkele verrassende suggesties opleverde. Mooi om te zien hoe mensen zichzelf echt zien los van hun gegeven naam.

Dus maak kennis met mijn korte verhalen en lach er maar mee want dit kan ook jou gebeuren.